บทความ : Elle Opinion – November 2011

เขียนงานส่งไปที่ Elle ฉบับพฤศจิกายน 2555 ค่ะ

นี่คือฉบับก่อนโดนอีดิท (ให้พอดีหน้า)

_____________________________________

รูปภาพ

ขอยืนยันว่าบทความนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องการเมืองไทย

ฉันเป็นหญิงรักแร้ดำ แต่หาได้มีความเกี่ยวพันใดๆ กับชายชุดดำในรายงาน คอป. ไม่ (หากไม่ทราบว่า คอป. คืออะไร ขอให้ท่านลองกูเกิลดู) ฉันค้นพบเรื่องบ้าระห่ำนี้ตอนตนเองอายุ 14 วัยแบบนั้นโลกกำลังสดสวย ฉันกำลังอยากสวมใส่เสื้อผ้าอะไรก็ได้ที่จะได้อวดเรียวแขนและร่องอก อยากจัดเต็มสายเดี่ยวและเกาะอกแบบโบจ๊อยซ์ (ถ้าคุณเกิดทันคงเก็ท) วัยสาวทำให้ฉันไม่ลังเลหรือรีรอที่จะหาเสื้อจำพวกนั้นมาสวมใส่ ครั้นได้มาก็รีบดำเนินกิจกรรม “ชูแขนและถอนขน” จนเกลี้ยงเกลาราบคาบ สารภาพว่าตอนตั้งหน้าตั้งตาถอนขนนั้นฉันไม่ได้ตะขิดตะขวงใจอะไรกับสภาพใต้วงแขนตนเองแม้เพียงนิด คิดเพียงว่านั่นคือธรรมชาติใต้วงแขนของคนผิวคล้ำ ใครๆ เขาก็คงมีสภาพรักแร้แบบนี้กันทั้งนั้นแหละน่า แต่นั่นคือตรรกะโลกสวยที่แสนจะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เพราะพอฉันสวมสายเดี่ยว กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ เยื้องย่างออกจากบ้านและยกแขนเรียกพี่วินปากซอยเท่านั้น…

“เฮ้ย! น้องรักแร้ดำว่ะ!”

นิ่งอึ้งตะลึงงันไปราว 10 วินาที ตอนนั้นเพิ่งอายุ 14 ยังไม่เข้าใจเรื่องคุณค่าที่สังคมสมาทานให้กับรักแร้ขาวนัก รักแร้ก็คือรักแร้ไม่ใช่เหรอ? ถ้าเราเกิดเป็นคนผิวคล้ำ ใต้วงแขนก็ต้องดำแทนที่จะขาวอยู่แล้วนี่นา? หากผิวอีกาแต่รักแร้ขาวจั๊ว อันนั้นคงจะน่ากลัวกว่าไม่ใช่รึ? หลากหลายสารพันคำถามงอกเงยขึ้นมาในหัว

คงเพราะสันดานเดิมเป็นคนเข้าใจอะไรยาก หลังจากโบกมือลาพี่วิน ฉันก็เลยหันไปตั้งปุจฉาอันคาใจกับเพื่อนสนิทแทน ไม่ได้ปุจฉากับมันเปล่าๆ ฉันหาญกล้าถึงขั้นยกเอาวงแขนโชว์เพื่อนเลยทีเดียว ก่อนที่มันจะหัวเราะเยาะเสียงดังลั่น พลางเอ่ยคำยืนยันแสนบาดหูว่า “เฮ้ย รักแร้แกดำจริงๆ ว่ะ” (นี่มันก๊อปวาทะพี่วินมาหรือไงนะ?) ตอนนั้นสารภาพว่าความมั่นอกมั่นใจในชีวิตของฉันแทบไม่เหลือหลอ รู้สึกประหนึ่งโลกโพสต์โมเดิร์นกำลังถล่ม พายุสุริยะกำลังมา ไม่เข้าใจอย่างแรงกล้าว่ารักแร้ดำแล้วมันผิดตรงไหน? คนรักแร้ดำไม่มีสิทธิเป็นพลเมืองเต็มขั้นในสังคมเสรีประชาธิปไตยเหรอ? เอ๊ะ! นี่ฉันกำลังถูกลดชนชั้นเหมือนเช่นที่ดาวพลูโตถูกขับไล่ออกจากระบบสุริยะหรือไงนะ? หลากหลายสารพันคำถามโผล่ขึ้นมาในหัวอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ตอนนั้นฉันเพิ่งอายุ 14 (ย้ำเป็นรอบที่สาม) สติสตัง (รวมถึงสะตุ้งสตางค์) ยังมีไม่เยอะ ฉันไม่สามารถหาคำอธิบายแนวหัวก้าวหน้าใดๆ มาคลี่คลายความคับข้องหมองใจได้ ได้แต่หมกเม็ดประเด็นนี้ไว้กับตัว พร้อมกับกอดเกี่ยวความลับเรื่องตนเองมีรักแร้ดำไว้ยิ่งชีพ (ก่อนจะติดสินบนเพื่อนรักและพี่วินไม่ให้เอ่ยปากเรื่องนี้จนสิ้นลม)

ตอนนี้ฉันอายุ 30 ปีแล้ว สารภาพว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาตนเองไม่เคยสังกัดลัทธิคลั่งความขาวกับใครเขาเลย สมัยเรียนมัธยมและมหาวิทยาลัย ฉันไม่นิยมใช้ครีมกันแดดทาหน้าหรือทาตัวเพราะขี้เกียจเกินกว่าจะใช้เวลา 7 นาทีทำอะไรแบบนั้น แน่นอนว่าด้วยพฤติกรรมขี้เกียจตัวเป็นขน ทำให้ใบหน้าฉันมีจุดด่างดำและรอยกระปรากฏขึ้น ฉันส่องกระจก ยักไหล่ และไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่า “ซาร่า มาลากุล เลน ก็ยังมีรอยกระเลย” ฉันไม่ได้พยายามทำตัวให้ขาวใสอมชมพูตามที่โฆษณาตามรถไฟฟ้าพยายามบอกแม้เพียงนิด สำหรับฉัน ผิวสีแทนอย่างที่ตัวเองเป็นอยู่คือสีผิวสมบูรณ์แบบที่ธรรมชาติให้มา ฉันไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจในประเด็นนี้ แต่ฉันก็ยังอยากมีรักแร้ขาว

ขณะที่หน้าอันดำคล้ำไม่ได้สร้างปัญหาให้ชีวิต แต่รักแร้ดำกลับก่อความจุกจิกกวนใจแก่ฉันหลายประการยิ่ง ประการแรกสุด ความดำใต้วงแขนทำให้ฉันไม่อาจสวมใส่เสื้อกล้าม สายเดี่ยว หรือเกาะอกในชีวิตประจำวันอย่างมั่นใจได้เลย สถานการณ์ฉุกเฉินที่หญิงสาวใต้วงแขนคล้ำมักเผชิญคือการติดแหงกอยู่บนรถไฟฟ้าที่ติดตั้งราวยึดเกาะเสียสูงโด่ง ถ้าอยากร่วมขบวนรถแบบฐานรากมั่นคงก็ต้องเหยียดแขนจนสุดแล้วกำราวให้แน่นเข้าไว้ แต่หากวันนั้นสวรรค์ไม่เป็นใจ คุณดันคึกสวมใส่เดรสขาวแขนกุดออกจากบ้าน นั่นหมายถึงหายนะภัยได้โผล่มาเกาะหลังแล้ว เพราะคุณต้องจำยอมเลือกระหว่าง “ความปลอดภัย” vs. “ศักดิ์ศรี” คำถามจะก้องดังซ้ำไปซ้ำมาในหัวว่าคุณควรจะยอมยืนแบบไม่เกาะราวแล้วเสี่ยงล้มตึงหัวกระแทกพื้น หรือจะยอมเสียหน้ากับการโชว์รักแร้คล้ำๆ เพื่อแลกกับการไม่หัวคะมำกันดีหว่า? นี่เป็นภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และเป็นความเบาหวิวเหลือทนขั้นสุดของชีวิตที่คนรักแร้ขาวอย่าง นีรนาท โค้ทส์ พรีเซนเตอร์โรลออน ไม่มีวันเก็ทแน่ๆ

ปัญหาที่รักแร้ดำนำมาสู่ชีวิตอิสตรีประการต่อมาคือความยุ่งยากเมื่อต้องสวมชุดเพื่อนเจ้าสาว ประเด็นนี้อาจไม่มีปัญหา ถ้าหากว่าชุดที่เจ้าสาวเลือกสรรมาให้นั้นจะไม่เปิดเปลือยวงแขนเกินเหตุ แถมปัญหานี้จะไม่รุนแรงขั้นสุด หากเจ้าสาวไม่รีเควสท์ให้เราต้องทำกิจกรรมซึ่งต้องยกไม้ยกมือหรือชูแขนอันเปิดเปลือยนั้น แต่เมื่อสิ่งเหล่านี้ดันรวมตัวและเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน เราก็จะเจอภาวะ “ซวยตายห่า” แล้วล่ะค่ะท่านผู้อ่าน ถึงตอนนั้นก็ต้องใช้ไหวพริบแก้ปัญหาสถานการณ์เฉพาะหน้ากันไป (ผ้าคลุมอาจช่วยเราได้) หรือถ้าอยากดูแล้งน้ำใจกว่านั้น ก็ต้องกัดฟันปฏิเสธการเป็นเพื่อนเจ้าสาวตั้งแต่ต้น แต่จะโดนเพื่อนโกรธหรืองอนจนเลิกคบหรือไม่ อันนั้นถือเป็นเรื่องตัวใครตัวมันแล้วกันนะคะคุณ

แล้วทางออกของผู้หญิงรักแร้ดำในสังคมยุคใหม่ควรเป็นอย่างไรกันแน่นะ? ประเด็นนี้ฉันไม่มีคำตอบครอบจักรวาลมาให้หรอกค่ะ (ก็ฉันยังเอาตัวไม่รอดเลยนี่นา) ออกตัวก่อนว่า ฉันไม่ได้เปิดแม็คบุ๊ก ลุกมาจิบกาแฟ และเขียนเล่าเรื่องส่วนตัวนี้เพื่อปลุกระดมให้ประชาคมอาเซียนหันมาเชิดชูอุดมการณ์รักแร้ดำให้เป็นวาระสำคัญแต่อย่างใด ฉันแค่ปรารถนาจะหาที่ระบาย แสดงออก รวมถึงอยากบอกกล่าวให้สังคมได้รับรู้บ้างว่า หญิงรักแร้ดำนั้นต้องเผชิญความบอบช้ำแค่ไหนในสังคมนิยมความขาวแห่งนี้

เราบอบช้ำทั้งๆ ที่เราไม่ได้รังเกียจอวัยวะใต้วงแขนของตนเอง เราบอบช้ำเพราะสังคมแห่งนี้มีพฤติกรรมมือถือสากปากถือศีลเกินเหตุ ในมุมหนึ่ง มีปัญญาชนจำนวนมากพยายามไล่ต้อนให้เราตอบคำถามว่า “จะอยากมีวงแขนขาวไปทำไม?” แต่ในอีกหลายมุมของพื้นที่ประเทศไทย คนส่วนใหญ่ก็ยังพร้อมจะหัวเราะขำเวลาเห็นผู้หญิงโชว์รักแร้ดำบนรถเมล์/รถไฟฟ้าอย่างไม่แปรเปลี่ยน ฉันอยากบอกว่า โดยเนื้อแท้แล้วความดำที่รักแร้อาจไม่ได้ก่อปัญหาให้กับเจ้าของเรือนร่างเท่ากับที่เสียงหัวเราะเยาะนั้นก่ออาการระคายเคืองให้กับหัวใจพวกเราหรอก เสียงหัวร่อคิกคักที่แฝงไว้ด้วยการกดทับนั้นไม่ต่างอะไรกับอำนาจมืด อำนาจนี้ส่งผลร้ายต่อจิตวิญญาณ เราหวาดหวั่นสั่นประสาทจนต้องหดมือเกร็งชิดติดลำตัว เราเกรงกลัวจนต้องอำพรางวงแขนไว้ใต้แขนเสื้อหรือผ้าคลุมลายสวย และเลวร้ายไปกว่านั้น มันกัดกร่อนความกล้าหาญที่จะทำให้เราลุกขึ้นมาชูมือยืนยันสิทธิ

แม้กระทั่งสิทธิในการโบกมอเตอร์ไซค์รับจ้าง…เรายังถูกริดลอนไปเลยทีเดียว

ในมุมนี้การเป็นหญิงรักแร้ดำ ดูจะผิดมากกว่าการเป็นชายชุดดำในรายงาน คอป. อีกนะนี่

เอ๊ะ…ว่าจะไม่วกเข้าการเมืองไทยแล้วเชียวนะ!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s