คนที่เราจะจดจำตลอดไป

lost-in-translation-running-through-tokyo

Lost In Translation (2003, Sofia Coppola, USA) เป็นหนังที่ฉันได้ดูหลังจากเรียนจบ เริ่มทำงาน ตอนแรกดูผ่านดีวีดีที่วางขายแถวสีลม พอสักพักก็มีคนนำเข้ามาฉายโรงในไทย ฉันก็ตามไปดูอีก

หลายคนรักหนังเรื่องนี้ ขณะที่หลายคนอุเบกขากับมัน และคนอีกจำนวนมาก เกลียดมัน

บางคนบอกว่า โซเฟีย คอปโปล่า ผู้กำกับ พยายามจะทำตัวเป็นหว่องกาไวร์แห่งอเมริกา (ซึ่งกาลเวลาก็ได้ิพิสูจน์บางอย่างแล้ว)

ฉันชอบบางอย่างในหนังเรื่องนี้…ซึ่งอาจเป็นคนละอย่างกับที่คุณชอบ

ฉันชอบความสัมพันธ์ของคนสองคน ที่ได้บังเอิญเจอกัน…ช่วงสั้นๆ เพียงหนึ่งสัปดาห์
แต่พวกเขาทิ้งเงาอันมหึมาไว้ในความทรงจำของอีกคน…ไปตลอดชีวิต

เราทุกคนต่างเคยเจอคนแบบนี้
คนที่เราเจอแค่ช่วงสั้นๆ เราใช้เวลากับคนเหล่านี้น้อยกว่าน้องโอเปเรเตอร์หน้าหวานที่ออฟฟิศ เราเจอคนเหล่านี้น้อยกว่าพี่วินหน้าปากซอย เราอาจกินข้าวร่วมกับคนเหล่านี้น้อยกว่าพีอาร์โรงแรมที่ชอบชวนเราไปทำคอลัมน์โปรโมตร้านอาหารใหม่

แต่ร่างเงาของคนเหล่านี้…สถิตอยู่ในความทรงจำของเรา หนาแน่น มากกว่าคนจำนวนมากที่ใช้ชีวิตรายล้อมเราในกาลเวลาต่อมา

ฉันเคยเจอคนสองคนที่ทำให้รู้สึกอย่างนี้

คนหนึ่งนั้น เจอแค่ช่้วงสั้นๆ 2 เดือนในช่วงเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ … 2 เดือนผ่านไปเร็วมาก และตอนนี้มันก็ผ่านมา 10 ปีแล้ว ฉันยังคิดถึงเขาอยู่
ฉันรู้เรื่องของเขามากกว่าคนที่ทำงานรอบตัวฉันเสียอีก
ความทรงจำอันหนาแน่น โมเลกุลที่ไม่เคยจากพรากไปไหน
ฉันจดจำได้แม้กระทั่งวันแรกที่เจอกัน และวันสุดท้ายที่จากลา

คนที่สองคือเพื่อนรัก เพื่อนสนิท คนที่เจอกันเมื่อ 14 ปีก่อน … แต่เป็นคนที่ได้ใช้เวลาด้วยกันแค่ (นับนิ้วก่อน) 4 เดือนมั้ง ถ้านับเพิ่มเติมอีกนิด ก็ 4 เดือนกับอีก 10 กว่าวันเอ๊า

ก่อนที่เธอจะจากไปเรียนต่อที่เยอรมัน (และตอนนี้ก็ยังเรียนอยู่ที่เยอรมันอยู่)

เพื่อนคนนี้มีชื่อเหมือนฉัน เธอชื่อ “ติ๊ก” เราเจอกันตอนเข้าเรียนชั้นปี 1 ของภาคความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ฉันไม่แน่ใจนักว่า อะไรที่ทำให้ฉันยังจดจำช่วงเวลา 4 เดือนที่เราสองคนใช้จ่ายไปด้วยกันสมัยอยู่จุฬาฯ ได้แน่นหนาขนาดนี้

เราไปดูหนังที่ลิโด้ด้วยกัน ฉันดูหนังที่ลิโด้หนแรกในชีวิตก็กับเพื่อนคนนี้ (ลิโด้โรง 1 เรื่อง Nothing Hill ราคา 100 บาทในปี 1999)

ฉันเคยวิงวอนให้เธอแปลเนื้อเพลงของ Backstreet Boys ให้ (ในปี 1999 เธอคงรู้สึกเกลียดฉันมากในตอนนั้น)

วันนี้เป็นวันเกิดเธอ 13 กุมภาพันธ์

ฉันจำมันได้ตลอด มันเป็นวันก่อนหน้าวันที่ 14 กุมภาพันธ์ … ส่วนวันที่ 14 นั้นเป็นวันสำคัญอีกวัน…เพราะเป็นวันเกิดของพ่อฉันเอง

ฉันอายุ 31 ปีแล้ว และนี่ก็ปี 2013
รู้อะไรไหม ฉันไม่เชื่อในมิตรภาพ
ฉันจะไม่จบบทความนี้ด้วยคำเห่ยๆ น้ำเน่าที่หลายคนคงแอบเดาว่าฉันจะยกมันขึ้นมา … ชาบูมิตรภาพอันยาวนานของเราสองคน

ฉันคิดว่า มันแค่เป็นเรื่องของความทรงจำ เรื่องของความพิเศษ
คนบางคนพิเศษ เพราะเราเจอเขาไม่กี่วัน กี่สัปดาห์ กี่เดือน
แต่เราจดจำเขาไปตลอดชีวิต

โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ…เขาแค่พิเศษ และเธอก็แค่พิเศษ ฉันเลยจดจำได้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s