ตอนที่อยู่กรุงเทพฯ เราไม่ค่อยได้ไปงานศพใคร เอาจริงๆ เราไม่ค่อยได้รับรู้การตายจากของใคร เมืองมันใหญ่ มีคนจากไปทุกวันในเมืองหลวงแห่งนั้น อุบัติเหตุบ้าง ความรุนแรงอันขาดความยั้งคิดบ้าง โรคภัยไข้เจ็บบ้าง เรารับรู้การตายผ่านข่าวพาดหัวในเมเนเจอร์หรือมติชนหรือคมชัดลึก บางครั้งข่าวไฟไหม้ทำเราตกใจ ข่าวรถตู้คว่ำ ข่าวคนถูกลูกหลงตายเพราะเด็กนักเรียนตีกัน

เราตกใจ แต่มันไม่เจือปนความใจหายเหมือนเวลาคนในชุมชนจากไป สิ่งที่ทำให้มันแตกต่างกันคือ เราผูกพันกับคนเหล่านั้น เราจดจำใบหน้าของพวกเขาได้ เราอาจไม่เคยรู้ความใฝ่ฝันของพวกเขา ไม่เคยรู้ความปรารถนาแสนทะยานอยากของพวกเขา แต่เราก็ได้เป็นประจักษ์พยานเศษเสี้ยวบางส่วนของชีวิตพวกเขา เราไปโรงเรียนกับลูกๆ ของพวกเขา,

ในเมืองใหญ่ๆ เรารู้ว่ามีคนตายไปทุกวัน แต่เพราะเราไม่ได้ผูกสัมพันธ์โดยตรง เราก็แค่รู้สึกว่ามีคนจากไป

แต่ไม่ได้รู้สึกใจหาย, ไม่ได้รู้สึกว่ามีบางส่วนในชีวิตที่เคยประกอบเป็นประวัติศาสตร์ของเรา…หายไป

14.02.2013

แด่การจากไปของน้าม้อน แม่ของสันติ

Advertisements