One TED : 28.04.2013

หนึ่งใน TED TALK ที่ยอดเยี่ยม เสริมสร้างพลังให้แก่ผู้คนตัวเล็กตัวน้อย เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณรู้สึกสิ้นหวังและมองไม่เห็นว่าอนาคตตัวเองจะดีขึ้นได้อย่างไร เราจะใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่าได้อย่างไร และเราจะตายอย่างภาคภูมิใจในตัวเองได้อย่างไร

และสำคัญที่สุด

เราจะเรียนรู้ที่จะให้อภัยได้อย่างไร

จงหันกลับมาดู TED TALK คลิปนี้

นี่คือเรื่องราวของ Joshua Prager ชายหนุ่มอเมริกัน ที่ในวัย 19 เขาถูกรถพุ่งชนในเยรูซาเล็มจากความเลินเล่อของชายหนุ่มพื้นถิ่นคนหนึ่ง โจชัวกลายเป็นคนอัมพาตครึ่งซีกในแง่การเดิน เขาต้องนั่งรถเข็นตลอด 4 ปีในมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าเมื่อเขาแข็งแรงพอที่จะขอดูหลักฐานวันนั้น … วันที่เปลี่ยนชีวิตเขา … เขาพบหลักฐานที่ทำให้รู้ว่า “อาเบ็ด” ชายคนที่ขับรถเลินเล่อคนนี้เคยทำผิดกฎจราจรหลายต่อหลายครั้ง และครั้งร้ายแรงหนนั้น เขาทำคนตายไป 1 คน และบาดเจ็บสาหัสอีกจำนวนหนึ่ง อาเบ็ดก็บาดเจ็บเช่นกัน หลังจากฟื้นตัว โจชัวโทรหาอาเบ็ดเพื่อนัดเจอ อาเบ็ดบอกให้เขาติดต่อมาอีกในสองสามสัปดาห์ แต่หลังจากนั้น เบอร์ของอาเบ็ดก็ติดต่อไม่ได้

โจชัวลืมเรื่องนี้ไป ท่ามกลางความเป็นอัมพาตครึ่งซีกจากการเดิน เขาออกเดินทางแบ็กเแพ็กไป 6 ทวีป, หวดลูกบอลในเกมซอฟต์บอลประจำสัปดาห์ที่เขาเป็นผู้ก่อตั้ง, เป็นนักข่าวให้ Wall Street Journal, เขียนหนังสือ ด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียวย

และเป็นระหว่างช่วงที่เขียนหนังสือ Half-Life อันว่าด้วยเหตุการณ์อุบัติเหตุหนนั้นนั่นเอง ที่โจชัวได้เรียนรู้ว่า เขาเฝ้ารอคอยจะได้รับประโยคเรียบง่ายประโยคหนึ่งจากอาเบ็ด – คนขับรถวันนั้น – เท่านั้น

ประโยคนั้นคือ “ผมขอโทษ”

โจชัวออกเดินทางเพื่อไปพบอาเบ็ดอีกครั้ง เขาซื้อดอกไม้เพื่อมอบให้ผู้ชายเยรูซาเล็มที่ครั้งหนึ่งขับรถชนเขา

อาเบ็ดไม่ได้เป็นคนดีหรือคนร้าย เขาเป็นผู้ชายธรรมดา เป็น limited man ที่พยายามจะสุภาพกับแขกอย่างโจชัว อาเบ็ดเล่าให้โจชัวฟังว่า เขาก็ได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์นั้น ชีวิตเขาเจอสิ่งที่แย่เหมือนกัน เขาโดนยึดใบขับขี่ ประโยคของอาเบ็ดมีแต่ “ผม, ผม , ผม”

ตลอดการสนทนานั้น อาเบ็ดเล่าเรื่องตัวเอง เขาจำเหตุการณ์วันนั้นผิดเพี้ยนหลายอย่าง เขาไม่ใช่คนที่จะจดจำวันนั้น เขาจำผิดด้วยซ้ำว่ามีคนตายทั้งหมดกี่คนกันแน่

และเขาไม่ได้กล่าวขอโทษ … เขาไม่เคยขอโทษ

โจชัวจากอาเบ็ดมา สิ่งสุดท้ายที่เขาบอกชายอดีตคนขับรถคือ คนที่ตายจากอุบัติเหตุนั้น มี 1 คน ไม่ใช่ 2 คน อย่างที่อาเบ็ดจดจำตลอดมา

สิ่งที่โจชัวได้เรียนรู้คือ สิ่งที่ทำให้มนุษย์คนหนึ่ง “เป็น” หรือ “กลายเป็น” สิ่งที่เขา (เรา) เป็นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา แต่คือ เราปฏิบัติต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราอย่างไรต่างหาก
“What makes most of us who we are most of all is not our minds and not our bodies and not what happens to us, but how we respond to what happens to us.”

อาเบ็ดและโจชัว ปฏิบัติในสิ่งที่แตกต่างกันออกไป กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

นั่นคือความแตกต่าง

และเราทุกคนสร้างความแตกต่างที่ดีขึ้นอีกนิด กับชีวิตของพวกเราได้

อย่าพลาด TED TALK คลิปนี้เด็ดขาดนะคะ

Quotes by Joshua Prager

“In the end, our mandate is clear: We have to rise above bad fortune. We have to be in the good and enjoy the good, study and work and adventure and friendship and community and love.”

________________________

Joshua Prager: In search of the man who broke my neck

 

 

 

“What makes most of us who we are most of all is not our minds and not our bodies and not what happens to us, but how we respond to what happens to us.”

was 19, a devastating bus accident left him a hemiplegic. He returned to Israel twenty years later to find the driver who turned his world upside down. In this mesmerizing tale of their meeting, Prager probes deep questions of nature, nurture, self-deception and destiny.

One year ago, I rented a car in Jerusalem to go find a man I’d never met but who had changed my life. I didn’t have a phone number to call to say I was coming. I didn’t have an exact address, but I knew his name, Abed, I knew that he lived in a town of 15,000, Kfar Kara, and I knew that, 21 years before, just outside this holy city, he broke my neck. And so, on an overcast morning in January, I headed north off in a silver Chevy to find a man and some peace.

The road dropped and I exited Jerusalem. I then rounded the very bend where his blue truck, heavy with four tons of floor tiles, had borne down with great speed onto the back left corner of the minibus where I sat. I was then 19 years old. I’d grown five inches and done some 20,000 pushups in eight months, and the night before the crash, I delighted in my new body, playing basketball with friends into the wee hours of a May morning. I palmed the ball in my large right hand, and when that hand reached the rim, I felt invincible. I was off in the bus to get the pizza I’d won on the court.

I didn’t see Abed coming. From my seat, I was looking up at a stone town on a hilltop, bright in the noontime sun, when from behind there was a great bang, as loud and violent as a bomb. My head snapped back over my red seat. My eardrum blew. My shoes flew off. I flew too, my head bobbing on broken bones, and when I landed, I was a quadriplegic. Over the coming months, I learned to breathe on my own, then to sit and to stand and to walk, but my body was now divided vertically. I was a hemiplegic, and back home in New York, I used a wheelchair for four years, all through college.

College ended and I returned to Jerusalem for a year. There I rose from my chair for good, I leaned on my cane, and I looked back, finding all from my fellow passengers in the bus to photographs of the crash, and when I saw this photograph, I didn’t see a bloody and unmoving body. I saw the healthy bulk of a left deltoid, and I mourned that it was lost, mourned all I had not yet done, but was now impossible.

It was then I read the testimony that Abed gave the morning after the crash, of driving down the right lane of a highway toward Jerusalem. Reading his words, I welled with anger. It was the first time I’d felt anger toward this man, and it came from magical thinking. On this xeroxed piece of paper, the crash had not yet happened. Abed could still turn his wheel left so that I would see him whoosh by out my window and I would remain whole. “Be careful, Abed, look out. Slow down.” But Abed did not slow, and on that xeroxed piece of paper, my neck again broke, and again, I was left without anger.

I decided to find Abed, and when I finally did, he responded to my Hebrew hello which such nonchalance, it seemed he’d been awaiting my phone call. And maybe he had. I didn’t mention to Abed his prior driving record — 27 violations by the age of 25, the last, his not shifting his truck into a low gear on that May day — and I didn’t mention my prior record — the quadriplegia and the catheters, the insecurity and the loss — and when Abed went on about how hurt he was in the crash, I didn’t say that I knew from the police report that he’d escaped serious injury. I said I wanted to meet. Abed said that I should call back in a few weeks, and when I did, and a recording told me that his number was disconnected, I let Abed and the crash go.

Many years passed. I walked with my cane and my ankle brace and a backpack on trips in six continents. I pitched overhand in a weekly softball game that I started in Central Park, and home in New York, I became a journalist and an author, typing hundreds of thousands of words with one finger. A friend pointed out to me that all of my big stories mirrored my own, each centering on a life that had changed in an instant, owing, if not to a crash, then to an inheritance, a swing of the bat, a click of the shutter, an arrest. Each of us had a before and an after. I’d been working through my lot after all.

Still, Abed was far from my mind, when last year, I returned to Israel to write of the crash, and the book I then wrote, “Half-Life,” was nearly complete when I recognized that I still wanted to meet Abed, and finally I understood why: to hear this man say two words: “I’m sorry.” People apologize for less. And so I got a cop to confirm that Abed still lived somewhere in his same town, and I was now driving to it with a potted yellow rose in the back seat, when suddenly flowers seemed a ridiculous offering. But what to get the man who broke your fucking neck? (Laughter) I pulled into the town of Abu Ghosh, and bought a brick of Turkish delight: pistachios glued in rosewater. Better.

Back on Highway 1, I envisioned what awaited. Abed would hug me. Abed would spit at me. Abed would say, “I’m sorry.” I then began to wonder, as I had many times before, how my life would have been different had this man not injured me, had my genes been fed a different helping of experience. Who was I? Was I who I had been before the crash, before this road divided my life like the spine of an open book? Was I what had been done to me? Were all of us the results of things done to us, done for us, the infidelity of a parent or spouse, money inherited? Were we instead our bodies, their inborn endowments and deficits? It seemed that we could be nothing more than genes and experience, but how to tease out the one from the other? As Yeats put that same universal question, “O body swayed to music, o brightening glance, how can we know the dancer from the dance?” I’d been driving for an hour when I looked in my rearview mirror and saw my own brightening glance. The light my eyes had carried for as long as they had been blue. The predispositions and impulses that had propelled me as a toddler to try and slip over a boat into a Chicago lake, that had propelled me as a teen to jump into wild Cape Cod Bay after a hurricane. But I also saw in my reflection that, had Abed not injured me, I would now, in all likelihood, be a doctor and a husband and a father. I would be less mindful of time and of death, and, oh, I would not be disabled, would not suffer the thousand slings and arrows of my fortune. The frequent furl of five fingers, the chips in my teeth come from biting at all the many things a solitary hand cannot open. The dancer and the dance were hopelessly entwined.

It was approaching 11 when I exited right toward Afula, and passed a large quarry and was soon in Kfar Kara. I felt a pang of nerves. But Chopin was on the radio, seven beautiful mazurkas, and I pulled into a lot by a gas station to listen and to calm.

I’d been told that in an Arab town, one need only mention the name of a local and it will be recognized. And I was mentioning Abed and myself, noting deliberately that I was here in peace, to the people in this town, when I met Mohamed outside a post office at noon. He listened to me.

You know, it was most often when speaking to people that I wondered where I ended and my disability began, for many people told me what they told no one else. Many cried. And one day, after a woman I met on the street did the same and I later asked her why, she told me that, best she could tell, her tears had had something to do with my being happy and strong, but vulnerable too. I listened to her words. I suppose they were true. I was me, but I was now me despite a limp, and that, I suppose, was what now made me, me.

Anyway, Mohamed told me what perhaps he would not have told another stranger. He led me to a house of cream stucco, then drove off. And as I sat contemplating what to say, a woman approached in a black shawl and black robe. I stepped from my car and said “Shalom,” and identified myself, and she told me that her husband Abed would be home from work in four hours. Her Hebrew was not good, and she later confessed that she thought that I had come to install the Internet. (Laughter)

I drove off and returned at 4:30, thankful to the minaret up the road that helped me find my way back. And as I approached the front door, Abed saw me, my jeans and flannel and cane, and I saw Abed, an average-looking man of average size. He wore black and white: slippers over socks, pilling sweatpants, a piebald sweater, a striped ski cap pulled down to his forehead. He’d been expecting me. Mohamed had phoned. And so at once, we shook hands, and smiled, and I gave him my gift, and he told me I was a guest in his home, and we sat beside one another on a fabric couch.

It was then that Abed resumed at once the tale of woe he had begun over the phone 16 years before. He’d just had surgery on his eyes, he said. He had problems with his side and his legs too, and, oh, he’d lost his teeth in the crash. Did I wish to see him remove them? Abed then rose and turned on the TV so that I wouldn’t be alone when he left the room, and returned with polaroids of the crash and his old driver’s license.

“I was handsome,” he said.

We looked down at his laminated mug. Abed had been less handsome than substantial, with thick black hair and a full face and a wide neck. It was this youth who on May 16, 1990, had broken two necks including mine, and bruised one brain and taken one life. Twenty-one years later, he was now thinner than his wife, his skin slack on his face, and looking at Abed looking at his young self, I remembered looking at that photograph of my young self after the crash, and recognized his longing.

“The crash changed both of our lives,” I said.

Abed then showed me a picture of his mashed truck, and said that the crash was the fault of a bus driver in the left lane who did not let him pass. I did not want to recap the crash with Abed. I’d hoped for something simpler: to exchange a Turkish dessert for two words and be on my way. And so I didn’t point out that in his own testimony the morning after the crash, Abed did not even mention the bus driver. No, I was quiet. I was quiet because I had not come for truth. I had come for remorse. And so I now went looking for remorse and threw truth under the bus.

“I understand,” I said, “that the crash was not your fault, but does it make you sad that others suffered?”

Abed spoke three quick words. “Yes, I suffered.”

Abed then told me why he’d suffered. He’d lived an unholy life before the crash, and so God had ordained the crash, but now, he said, he was religious, and God was pleased.

It was then that God intervened: news on the TV of a car wreck that hours before had killed three people up north. We looked up at the wreckage.

“Strange,” I said.

“Strange,” he agreed.

I had the thought that there, on Route 804, there were perpetrators and victims, dyads bound by a crash. Some, as had Abed, would forget the date. Some, as had I, would remember. The report finished and Abed spoke.

“It is a pity,” he said, “that the police in this country are not tough enough on bad drivers.”

I was baffled. Abed had said something remarkable. Did it point up the degree to which he’d absolved himself of the crash? Was it evidence of guilt, an assertion that he should have been put away longer? He’d served six months in prison, lost his truck license for a decade. I forgot my discretion.

“Um, Abed,” I said, “I thought you had a few driving issues before the crash.”

“Well,” he said, “I once went 60 in a 40.” And so 27 violations — driving through a red light, driving at excessive speed, driving on the wrong side of a barrier, and finally, riding his brakes down that hill — reduced to one.

And it was then I understood that no matter how stark the reality, the human being fits it into a narrative that is palatable. The goat becomes the hero. The perpetrator becomes the victim. It was then I understood that Abed would never apologize.

Abed and I sat with our coffee. We’d spent 90 minutes together, and he was now known to me. He was not a particularly bad man or a particularly good man. He was a limited man who’d found it within himself to be kind to me. With a nod to Jewish custom, he told me that I should live to be 120 years old. But it was hard for me to relate to one who had so completely washed his hands of his own calamitous doing, to one whose life was so unexamined that he said he thought two people had died in the crash.

There was much I wished to say to Abed. I wished to tell him that, were he to acknowledge my disability, it would be okay, for people are wrong to marvel at those like me who smile as we limp. People don’t know that they have lived through worse, that problems of the heart hit with a force greater than a runaway truck, that problems of the mind are greater still, more injurious, than a hundred broken necks. I wished to tell him that what makes most of us who we are most of all is not our minds and not our bodies and not what happens to us, but how we respond to what happens to us. “This,” wrote the psychiatrist Viktor Frankl, “is the last of the human freedoms: to choose one’s attitude in any given set of circumstances.” I wished to tell him that not only paralyzers and paralyzees must evolve, reconcile to reality, but we all must — the aging and the anxious and the divorced and the balding and the bankrupt and everyone. I wished to tell him that one does not have to say that a bad thing is good, that a crash is from God and so a crash is good, a broken neck is good. One can say that a bad thing sucks, but that this natural world still has many glories. I wished to tell him that, in the end, our mandate is clear: We have to rise above bad fortune. We have to be in the good and enjoy the good, study and work and adventure and friendship — oh, friendship — and community and love.

But most of all, I wished to tell him what Herman Melville wrote, that “truly to enjoy bodily warmth, some small part of you must be cold, for there is no quality in this world that is not what it is merely by contrast.” Yes, contrast. If you are mindful of what you do not have, you may be truly mindful of what you do have, and if the gods are kind, you may truly enjoy what you have. That is the one singular gift you may receive if you suffer in any existential way. You know death, and so may wake each morning pulsing with ready life. Some part of you is cold, and so another part may truly enjoy what it is to be warm, or even to be cold. When one morning, years after the crash, I stepped onto stone and the underside of my left foot felt the flash of cold, nerves at last awake, it was exhilarating, a gust of snow.

But I didn’t say these things to Abed. I told him only that he had killed one man, not two. I told him the name of that man. And then I said, “Goodbye.”

Thank you.

Advertisements

วิธีแก้เบื้องต้นเมื่อ printer รุ่น Canon Pixma MX437 เกิดการ paper jam

ขอเขียนบล็อกอย่างรวดเร็ว กันลืมค่ะ (เดี๋ยวถ้ามีเวลาจะมาพร้อมกับภาพและวิดีโอประกอบค่ะ)

พอดีที่บ้านใช้เครื่องพรินเตอร์ Canon Pixma MX437 แล้วเกิด paper jam ขึ้น

กระดาษเข้าไปไม่สุด ยังเห็นตัวกระดาษบางส่วนอยู่ แต่พยายามดึงแล้วก็ดึงไม่ออก

วิธีแก้เบื้องต้นที่ลองทำแล้วเวิร์กคือ

1)ปิดเครื่องพรินเตอร์ ถอดปลั๊กไฟให้เรียบร้อยเพื่อความปลอดภัย

2)กลับหัวกลับหางพรินเตอร์ (หรือ “คว่ำ” นั่นเอง) แต่ต้องระวังตรงฝาเปิดใหญ่ (ที่ใช้สแกน) จะเปิดโป๊ก เดี๋ยวมันกระแทกพื้นแล้วจะเสียหายหลายแสนได้

3)พอคว่ำพรินเตอร์เสร็จ ให้มองหา “เทปกาวสีแสด (หรือส้ม)” ที่อยู่ส่วนกลางของด้านล่างพรินเตอร์ (ที่ตอนนี้เราหงายขึ้นแล้ว) ให้ดึงออกเลย จริงๆ มันคือส่วนที่ต้องดึงออกตั้งแต่ติดตั้งเครื่อง แต่คนไม่ค่อยรู้กัน

4)จากนั้นเรามาถูกทางแล้ว ให้ลองควานมือ ขยึกขยัก พยายามหาจุดที่ทำให้เราเปิดฝาด้านล่างนี้ให้ได้ มันจะมีอยู่จุดหนึ่ง ที่พอเราเปิดได้แล้ว เราจะเจอกระดาษที่ jam อยู่ ก็ค่อยๆ ดึงออกมาเลยค่ะ

เราทำเมื่อกี้นี้เอง เวิร์ก เรียบร้อย ตอนนี้พรินต์งานได้สบายหายห่วง ^^

Time 100 Cover

Time 100 will be released on this coming Apr 29th, and it will publish in 7 covers, one of them is Elon Musk, the man behind the Tesla, SpaceX, SolarCity (and the founder of PayPal). I am so happy to see him on the cover. To me, Musk is one of the coolest people on Earth, you have to watch him in TedTalk. Love him!

รูปภาพ

more for Time 100 cover – http://time100.time.com/2013/04/18/cover-shots/slide/elon-musk/

It is possible to do small good things.

April is always special for me because it is my birthday month.

I will usually turn “a little bit younger” every year in this April. ^^

This year, I have moved back to my hometown, Kalasin, in the northern east of Thailand.

I found many amazing kids around here, they have talents, lovely, and hardworking.

But they need to improve a little bit about English speaking and writing skills.

Therefore I started a six-day English tutorial class in my hometown. It happened yesterday as the first day.

Four kids have joined this, and we still got five days left to learn new skills and have fun with English.

My plan is … first three days will go for writing practice, in a fun way, they will create “some interview articles”, just like in the magazine.

Last three days will go for speaking practice. The kids have to interview their friends and people in community about “Happiness”, and they will record it, edit, and then publish in youtube!

It’s kind of fun.

I will update more when we finish these whole classes. ^^

 

หมายเลขปริศนา

เนื่องจากเป็นคนที่แทบไม่เมมเบอร์ติดต่อใครไว้ ถนัดจดมากกว่า ถ้านานๆ ได้คุยกันที ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมีเบอร์อยู่ในเครื่องเรา

และเป็นคนที่มีเบอร์ขึ้นต้นด้วย 02 โทรติดต่อมาเป็นระยะบ้าง แต่ทุกครั้งก็จะไม่สนใจโทรกลับ หรือเช็คเบอร์ด้วยซ้ำ

วันนี้เป็นเรื่องแปลก เมื่อตอนใกล้ๆ 5 โมงเย็น มีเบอร์ 027177810 โทรมาเป็น missed call ปกติเราต้องปล่อยผ่านไป แต่ทำไมสงสัยก็ไม่รู้ กลัวว่าจะเป็นเบอร์ของสำนักงานที่เราติดต่องานด้วยอยู่โทรมา เราเลยโทรกลับไป ก็พบว่าสายไม่ว่าง เลยมา google ดู

แล้วพบว่า 027177810 คือเบอร์ยอดนิยม ที่ช่วงนี้โทรเข้าไปหาหลายเบอร์ มีคนเช็คข่าวมาว่า เป็นเบอร์บริษัททรูอินเตอร์เน็ต ตรงถนนพัฒนาการ เขตสวนหลวง (อ้างอิงที่มีคนโพสถามเรื่องเบอร์นี้หลายคน ที่นี่)

เราตลกตรงที่ ถ้าเราไม่เอาเบอร์มา google เราก็คงไม่รู้ว่าเบอร์ปริศนานี้ โทรหาหลายคนมาก

และที่น่าตลกก็คือ มีหลายคนที่ก็สงสัยว่าเบอร์นี้คือเบอร์ใคร แล้วก็นำไป google ต่อกันอีกหลายคนเช่นกัน ^^

แท้จริงแล้ว มนุษย์สมัยใหม่อย่างพวกเรามี “ทักษะ” อะไรที่จะแบ่งปันให้แก่โลกได้บ้าง?

วันก่อนดู TedTalk ของ Buker Roy ที่สร้าง วิทยาลัยตีนเปล่า หรือ Barefoot College

แล้วสนใจอยากลองไปเยี่ยมชมสถานที่จริงๆ เลยเข้าเว็บไซต์ดู http://www.barefootcollege.org

พบว่า ในการเข้าไปมีส่วนร่วม จะมี 4 แบบ คือ ในแง่ผู้ให้ทุน (fundraise), ในแง่ visitor, ในแง่ learning journey, และสุดท้ายคือแง่ volunteer

 

ในส่วนของ funding นั้นเป็นสิ่งที่น่าสนใจ แต่บางครั้งอาจไม่ตอบโจทย์คนที่อยาก “มีส่วนร่วม” ภาคสนาม เลยลองมองอีกสามแบบที่เหลือ พบว่า visitor นั้นเราก็ไปได้ แต่มีคิวรีเควสต์มากเหมือนกัน ทว่า ในแง่ที่จะได้เรียนรู้และสัมผัสมากกว่านั้นคือ learning journey และ volunteer นั้น ทาง Barefoot College ให้ผู้สนใจเขียนสิ่งนี้

 

Please send a letter of inquiry and details of the skill you believe will be useful to our community.

 

ซึ่งก็คือจดหมายลิสต์ว่ามี “ทักษะ” อะไรบ้างที่พวกเรา (ผู้สนใจ) เชื่อว่าจะมีประโยชน์ต่อชุมชนตีนเปล่าแห่งนี้ เพราะที่นั่น เขาเชื่อกันเรื่องแลกเปลี่ยนทักษะ

 

เป็นอีกครั้งที่ทำให้หวนกลับมามองดูตัวเองว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านการศึกษาในโรงเรียนและมหาวิทยาลัยมานี่ เรามีทักษะอะไรบ้าง ทักษะที่จำเป็นจริงๆ ต่อโลกใบนี้น่ะ ทักษะที่ไม่ใช่แค่การเปิดคอมพิวเตอร์ได้ พิมพ์จดหมายเอกสารได้ เจรจาให้เซเลบมาถ่ายรูปลงปกนิตยสารด้วยได้

 

เรามีทักษะอะไรที่มันใช้ได้จริงๆ บ้าง?

 

โจทย์นี้ช่างหนักหนาสำหรับผู้คนในยุคสมัยใหม่เสียจริงๆ

 

One TED : 11.04.2013

 

 

Dan Ariely กลับมา TedTalk พร้อมกับเรื่องราวของ “แรงจูงใจ” ที่มากกว่าเงินตราในการทำงาน เขาทดลองหลายสิ่ง และได้ผลลัพธ์ที่น่าสนใจ แต่เรื่องของการลงมือทำงาน แล้วได้รับการเฝ้ามอง พลางยอมรับ ดูจะเป็นแรงใจให้คนทำงานได้มาก

แดนยกตัวอย่างของ IKEA Effect ที่บอกว่า เมื่อเราต่อเก้าอี้ของอิเกียเอง เราจะภูมิใจและรักมันมากกว่าเก้าอี้สำเร็จทั่วไป

เขายังยกตัวอย่าง แป้งขนมปังสำเร็จรูป ที่ออกขายช่วงแรกแล้วไม่เปรี้ยง นั่นเพราะมันทำให้ทุกอย่างง่ายเกินเหตุ จนแม่บ้านไม่รู้สึกภูมิใจที่จะบอกใครๆ ว่า “นี่คือเค้กที่ชั้นทำ” ทางบริษัทเลยเอาแป้งและไข่ออก ทำให้แม่บ้านต้องตอกไข่และชั่งตวงวัดแป้งใส่เอง ปรากฏว่า แป้งเค้กแบบนี้ดันฮิตติดตลาดกว่าแบบที่ทำได้ง่ายๆ เสียอีก

 

แดนกลับสู่เบสิกของการทำงานในยุคนี้จริงๆ นั่นคือ “acceptance” เป็นสิ่งที่คนทำงานแสวงหา และพวกเขาต้องการรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าและได้ทำอะไรที่มีคนเห็นจริงๆ

 

 

 

 

Dan Ariely: What makes us feel good about our work?

 

I want to talk a little bit today about labor and work. When we think about how people work, the naive intuition we have is that people are like rats in a maze — that all people care about is money, and the moment we give people money, we can direct them to work one way, we can direct them to work another way. This is why we give bonuses to bankers and pay in all kinds of ways. And we really have this incredibly simplistic view of why people work and what the labor market looks like.

At the same time, if you think about it, there’s all kinds of strange behaviors in the world around us. Think about something like mountaineering and mountain climbing. If you read books of people who climb mountains, difficult mountains, do you think that those books are full of moments of joy and happiness? No, they are full of misery. In fact, it’s all about frostbite and difficulty to walk and difficulty of breathing — cold, challenging circumstances. And if people were just trying to be happy, the moment they would get to the top, they would say, “This was a terrible mistake. I’ll never do it again.” (Laughter) “Instead, let me sit on a beach somewhere drinking mojitos.” But instead, people go down, and after they recover, they go up again. And if you think about mountain climbing as an example, it suggests all kinds of things. It suggests that we care about reaching the end, a peak. It suggests that we care about the fight, about the challenge. It suggests that there’s all kinds of other things that motivate us to work or behave in all kinds of ways.

And for me personally, I started thinking about this after a student came to visit me. This was a student that was one of my students a few years earlier. And he came one day back to campus. And he told me the following story: He said that for more than two weeks, he was working on a PowerPoint presentation. He was working in a big bank. This was in preparation for a merger and acquisition. And he was working very hard on this presentation — graphs, tables, information. He stayed late at night every day. And the day before it was due, he sent his PowerPoint presentation to his boss, and his boss wrote him back and said, “Nice presentation, but the merger is canceled.” And the guy was deeply depressed. Now at the moment when he was working, he was actually quite happy. Every night he was enjoying his work, he was staying late, he was perfecting this PowerPoint presentation. But knowing that nobody would ever watch that made him quite depressed.

So I started thinking about how do we experiment with this idea of the fruits of our labor. And to start with, we created a little experiment in which we gave people Legos, and we asked them to build with Legos. And for some people, we gave them Legos and we said, “Hey, would you like to build this Bionicle for three dollars? We’ll pay you three dollars for it.” And people said yes, and they built with these Legos. And when they finished, we took it, we put it under the table, and we said, “Would you like to build another one, this time for $2.70?” If they said yes, we gave them another one. And when they finished, we asked them, “Do you want to build another one?” for $2.40, $2.10, and so on, until at some point people said, “No more. It’s not worth it for me.” This was what we called the meaningful condition. People built one Bionicle after another. After they finished every one of them, we put them under the table. And we told them that at the end of the experiment, we will take all these Bionicles, we will disassemble them, we will put them back in the boxes, and we will use it for the next participant.

There was another condition. This other condition was inspired by David, my student. And this other condition we called the Sisyphic condition. And if you remember the story about Sisyphus, Sisyphus was punished by the gods to push the same rock up a hill, and when he almost got to the end, the rock would roll over, and he would have to start again. And you can think about this as the essence of doing futile work. You can imagine that if he pushed the rock on different hills, at least he would have some sense of progress. Also, if you look at prison movies, sometimes the way that the guards torture the prisoners is to get them to dig a hole and when the prisoner is finished, they ask him to fill the hole back up and then dig again. There’s something about this cyclical version of doing something over and over and over that seems to be particularly demotivating. So in the second condition of this experiment, that’s exactly what we did. We asked people, “Would you like to build one Bionicle for three dollars?” And if they said yes, they built it. Then we asked them, “Do you want to build another one for $2.70?” And if they said yes, we gave them a new one, and as they were building it, we took apart the one that they just finished. And when they finished that, we said, “Would you like to build another one, this time for 30 cents less?” And if they said yes, we gave them the one that they built and we broke. So this was an endless cycle of them building and us destroying in front of their eyes.

Now what happens when you compare these two conditions? The first thing that happened was that people built many more Bionicles — they built 11 versus seven — in the meaningful condition versus the Sisyphus condition. And by the way, we should point out that this was not a big meaning. People were not curing cancer or building bridges. People were building Bionicles for a few cents. And not only that, everybody knew that the Bionicles would be destroyed quite soon. So there was not a real opportunity for big meaning. But even the small meaning made a difference.

Now we had another version of this experiment. In this other version of the experiment, we didn’t put people in this situation, we just described to them the situation, much as I am describing to you now, and we asked them to predict what the result would be. What happened? People predicted the right direction but not the right magnitude. People who were just given the description of the experiment said that in the meaningful condition people would probably build one more Bionicle. So people understand that meaning is important, they just don’t understand the magnitude of the importance, the extent to which it’s important.

There was one other piece of data we looked at. If you think about it, there are some people who love Legos and some people who don’t. And you would speculate that the people who love Legos will build more Legos, even for less money, because after all, they get more internal joy from it. And the people who love Legos less will build less Legos because the enjoyment that they derive from it is lower. And that’s actually what we found in the meaningful condition. There was a very nice correlation between love of Lego and the amount of Legos people built. What happened in the Sisyphic condition? In that condition the correlation was zero. There was no relationship between the love of Lego and how much people built, which suggests to me that with this manipulation of breaking things in front of people’s eyes, we basically crushed any joy that they could get out of this activity. We basically eliminated it.

Soon after I finished running this experiment, I went to talk to a big software company in Seattle. I can’t tell you who they were, but they were a big company in Seattle. And this was a group within this software company that was put in a different building. And they asked them to innovate and create the next big product for this company. And the week before I showed up, the CEO of this big software company went to that group, 200 engineers, and canceled the project. And I stood there in front of 200 of the most depressed people I’ve ever talked to. And I described to them some of these Lego experiments, and they said they felt like they had just been through that experiment. And I asked them, I said, “How many of you now show up to work later than you used to?” And everybody raised their hand. I said, “How many of you now go home earlier than you used to?” And everybody raised their hand. I asked them, “How many of you now add not-so-kosher things to your expense reports?” And they didn’t really raise their hands, but they took me out to dinner and showed me what they could do with expense reports. And then I asked them, I said, “What could the CEO have done to make you not as depressed?” And they came up with all kinds of ideas. They said the CEO could have asked them to present to the whole company about their journey over the last two years and what they decided to do. He could have asked them to think about which aspect of their technology could fit with other parts of the organization. He could have asked them to build some prototypes, some next-generation prototypes, and seen how they would work. But the thing is that any one of those would require some effort and motivation. And I think the CEO basically did not understand the importance of meaning. If the CEO, just like our participants, thought the essence of meaning is unimportant, then he [wouldn’t] care. And he would tell them, “At the moment I directed you in this way, and now that I am directing you in this way, everything will be okay.” But if you understood how important meaning is, then you would figure out that it’s actually important to spend some time, energy and effort in getting people to care more about what they’re doing.

The next experiment was slightly different. We took a sheet of paper with random letters, and we asked people to find pairs of letters that were identical next to each other. That was the task. And people did the first sheet. And then we asked them if they wanted to do the next sheet for a little bit less money and the next sheet for a little bit less money, and so on and so forth. And we had three conditions. In the first condition, people wrote their name on the sheet, found all the pairs of letters, gave it to the experimenter. The experimenter would look at it, scan it from top to bottom, say “uh huh” and put it on the pile next to them. In the second condition, people did not write their name on it. The experimenter looked at it, took the sheet of paper, did not look at it, did not scan it, and simply put it on the pile of pages. So you take a piece, you just put it on the side. And in the third condition, the experimenter got the sheet of paper and directly put it into a shredder. What happened in those three conditions?

In this plot I’m showing you at what pay rate people stopped. So low numbers mean that people worked harder. They worked for much longer. In the acknowledged condition, people worked all the way down to 15 cents. At 15 cents per page, they basically stopped these efforts. In the shredder condition, it was twice as much — 30 cents per sheet. And this is basically the result we had before. You shred people’s efforts, output, you get them not to be as happy with what they’re doing. But I should point out, by the way, that in the shredder condition, people could have cheated. They could have done not so good work, because they realized that people were just shredding it. So maybe the first sheet you would do good work, but then you see nobody is really testing it, so you would do more and more and more. So in fact, in the shredder condition, people could have submitted more work and gotten more money and put less effort into it. But what about the ignored condition? Would the ignored condition be more like the acknowledged or more like the shredder, or somewhere in the middle? It turns out it was almost like the shredder.

Now there’s good news and bad news here. The bad news is that ignoring the performance of people is almost as bad as shredding their effort in front of their eyes. Ignoring gets you a whole way out there. The good news is that by simply looking at something that somebody has done, scanning it and saying “uh huh,” that seems to be quite sufficient to dramatically improve people’s motivations. So the good news is that adding motivation doesn’t seem to be so difficult. The bad news is that eliminating motivations seems to be incredibly easy, and if we don’t think about it carefully, we might overdo it. So this is all in terms of negative motivation or eliminating negative motivation.

The next part I want to show you is something about the positive motivation. So there is a store in the U.S. called IKEA. And IKEA is a store with kind of okay furniture that takes a long time to assemble. (Laughter) And I don’t know about you, but every time I assemble one of those, it takes me much longer, it’s much more effortful, it’s much more confusing. I put things in the wrong way. I can’t say enjoy those pieces. I can’t say I enjoy the process. But when I finish it, I seem to like those IKEA pieces of furniture more than I like other ones.

And there’s an old story about cake mixes. So when they started cake mixes in the ’40s, they would take this powder and they would put it in a box, and they would ask housewives to basically pour it in, stir some water in it, mix it, put it in the oven, and — voila! — you had cake. But it turns out they were very unpopular. People did not want them. And they thought about all kinds of reasons for that. Maybe the taste was not good. No, the taste was great. What they figured out was that there was not enough effort involved. It was so easy that nobody could serve cake to their guests and say, “Here is my cake.” No, no, no, it was somebody else’s cake. It was as if you bought it in the store. It didn’t really feel like your own. So what did they do? They took the eggs and the milk out of the powder. (Laughter) Now you had to break the eggs and add them. You had to measure the milk and add it, mixing it. Now it was your cake. Now everything was fine.

(Applause)

Now I think a little bit like the IKEA effect, by getting people to work harder, they actually got them to love what they’re doing to a higher degree.

So how do we look at this question experimentally? We asked people to build some origami. We gave them instructions on how to create origami, and we gave them a sheet of paper. And these were all novices, and they built something that was really quite ugly — nothing like a frog or a crane. But then we told them, we said, “Look, this origami really belongs to us. You worked for us, but I’ll tell you what, we’ll sell it to you. How much do you want to pay for it?” And we measured how much they were willing to pay for it. And we had two types of people. We had the people who built it, and we had the people who did not build it and just looked at it as external observers. And what we found was that the builders thought that these were beautiful pieces of origami, and they were willing to pay for them five times more than the people who just evaluated them externally. Now you could say, if you were a builder, do you think that, “Oh, I love this origami, but I know that nobody else would love it?” Or do you think, “I love this origami, and everybody else will love it as well?” Which one of those two is correct? Turns out the builders not only loved the origami more, they thought that everybody would see the world in their view. They thought everybody else would love it more as well.

In the next version we tried to do the IKEA effect. We tried to make it more difficult. So for some people we gave the same task. For some people we made it harder by hiding the instructions. At the top of the sheet, we had little diagrams of how do you fold origami. For some people we just eliminated that. So now this was tougher. What happened? Well in an objective way, the origami now was uglier, it was more difficult. Now when we looked at the easy origami, we saw the same thing: Builders loved it more, evaluators loved it less. When you looked at the hard instructions, the effect was larger. Why? Because now the builders loved it even more. They put all this extra effort into it. And evaluators? They loved it even less. Because in reality it was even uglier than the first version. Of course, this tells you something about how we evaluate things.

Now think about kids. Imagine I asked you, “How much would you sell your kids for?” Your memories and associations and so on. Most people would say for a lot, a lot of money — on good days. (Laughter) But imagine this was slightly different. Imagine if you did not have your kids, and one day you went to the park and you met some kids, and they were just like your kids. And you played with them for a few hours. And when you were about to leave, the parents said, “Hey, by the way, just before you leave, if you’re interested, they’re for sale.” (Laughter) How much would you pay for them now? Most people say not that much. And this is because our kids are so valuable, not just because of who they are, but because of us, because they are so connected to us and because of the time and connection. And by the way, if you think that IKEA instructions are not good, think about the instructions that come with kids. Those are really tough. (Laughter) By the way, these are my kids, which, of course, are wonderful and so on. Which comes to tell you one more thing, which is, much like our builders, when they look at the creature of their creation, we don’t see that other people don’t see things our way.

Let me say one last comment. If you think about Adam Smith versus Karl Marx, Adam Smith had the very important notion of efficiency. He gave an example of a pin factory. He said pins have 12 different steps, and if one person does all 12 steps, production is very low. But if you get one person to do step one and one person to do step two and step three and so on, production can increase tremendously. And indeed, this is a great example and the reason for the Industrial Revolution and efficiency. Karl Marx, on the other hand, said that the alienation of labor is incredibly important in how people think about the connection to what they are doing. And if you make all 12 steps, you care about the pin. But if you make one step every time, maybe you don’t care as much.

And I think that in the Industrial Revolution, Adam Smith was more correct than Karl Marx, but the reality is that we’ve switched and now we’re in the knowledge economy. And you can ask yourself, what happens in a knowledge economy? Is efficiency still more important than meaning? I think the answer is no. I think that as we move to situations in which people have to decide on their own about how much effort, attention, caring, how connected they feel to it, are they thinking about labor on the way to work and in the shower and so on, all of a sudden Marx has more things to say to us. So when we think about labor, we usually think about motivation and payment as the same thing, but the reality is that we should probably add all kinds of things to it — meaning, creation, challenges, ownership, identity, pride, etc. And the good news is that if we added all of those components and thought about them, how do we create our own meaning, pride, motivation, and how do we do it in our workplace and for the employees, I think we could get people to both be more productive and happier.

Thank you very much.

(Applause)

One TED : 10.04.2013

เป็นหนึ่งใน TedTalk ที่สร้างแรงบันดาลใจได้ดีมาก เพราะมันทำให้เราเห็นและเข้าใจถึงศักยภาพของผู้คน ผู้คนที่ทำงานและสร้างสรรค์ความเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ เพียงแค่พวกเขาได้รับโอกาสในการเข้าถึงความรู้ (ที่หมายถึงความรู้ที่เป็นทั้งวิชาและทักษะการทำงาน)

บังเกอร์ รอย เป็นหนึ่งในคนที่น่าทึ่งมาก

แต่มากกว่านั้น ผู้คนที่อยู่ในเรื่องราวเหล่านี้น่าทึ่งกว่า

เรากำัลังจะไปเรียนต่อปริญญาโท ตอนนี้ก็กำลังชั่งใจ เพราะถ้าจบปริญญาโทแล้วเราจะเข้าร่วม “Barefoot College” ของ บังเกอร์ รอย ไม่ได้น่ะสิ … เพราะเขาไม่รับคนจบปริญญาโทและเอก

ที่วิทยาลัยแห่งนั้น เขาจะรับคนล้มเหลว คนที่โดนรีไทร์ ไม่รับพวกมีประกาศนียบัตรทาง academic ใหญ่โต

นั่นคือคุณสมบัติที่วิทยาลัยจะปฏิเสธ :p

———————————————————————-

บังเกอร์ รอย: เรียนรู้จากขบวนการตีนเปล่า

ผมอยากพาคุณไปยังโลกอีกโลกหนึ่ง และผมก็อยากแบ่งปัน ตำนานรัก 45 ปี กับคนจน ที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยเงินน้อยกว่าหนึ่งเหรียญสหรัฐต่อวัน ผมได้รับการศึกษาแบบชนชั้นผู้ดี หยิ่งยโส และมีราคาแพงมากในอินเดีย การศึกษานั้นเกือบทำลายผม ผมพร้อมแล้วที่จะ เป็นนักการทูต อาจารย์ แพทย์ — พร้อมทุกอย่าง แต่แล้วผมก็ไม่ได้เป็น แต่ผมเป็นแชมเปี้ยนสควอชอินเดีย ติดกันสามปี (เสียงหัวเราะ) โลกทั้งใบกางอยู่ต่อหน้าผม ทุกอย่างรออยู่แทบเท้าผม ผมไม่มีทางทำอะไรผิด เสร็จแล้วผมก็คิดอยากรู้ ว่าใช้ชีวิตและทำงานอย่าง ในหมู่บ้าน ดูว่าเป็นยังไง

ดังนั้นในปี 1965 ผมจึงไปยังที่ที่ถูกเรียกว่า ทุพภิกขภัยที่รุนแรงที่สุดในอินเดีย ในแคว้นบิฮาร์ ผมเห็นคนอดอยาก คนตาย ตายจากความหิวโหยเป็นครั้งแรกในชีวิต มันเปลี่ยนชีวิตผมครับ ผมกลับมาบ้าน บอกแม่ว่า “ผมอยากไปใช้ชีวิตและทำงานในหมู่บ้าน” แม่ช็อค โคมาไปเลย (เสียงหัวเราะ) “นี่มันอะไรกัน? โลกทั้งใบวางให้แก งานที่ดีที่สุดวางอยู่หน้าแก แล้วแกกลับอยากไปทำงานในหมู่บ้าน? คือ แกเป็นอะไรมากหรือเปล่า?” ผมตอบว่า “เปล่าหรอก ผมได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด มันทำให้ผมได้คิด และผมก็อยากมอบอะไรกลับคืน ในแบบผมเอง” “แกอยากทำอะไรในหมู่บ้าน? ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีความปลอดภัย ไม่มีอนาคต” ผมตอบว่า “ผมอยากไปใช้ชีวิต ขุดบ่อน้ำบาดาลห้าปี” “ขุดบ่อน้ำบาดาลห้าปี? แกไปโรงเรียนและมหาวิทยาลัยที่แพงที่สุดในอินเดีย แล้วแกอยากไปขุดบ่อน้ำบาดาลห้าปี?” แม่ไม่พูดกับผมเลยนานมากหลังจากนั้น เพราะแม่คิดว่าผมทำให้ครอบครัวผิดหวัง

แต่แล้ว ผมกลับได้เห็นความรู้และทักษะอันน่าทึ่ง ที่คนยากจนข้นแค้นมี ซึ่งไม่เคยได้รับรู้ในกระแสหลัก — ไม่เคยถูกระบุ ไม่เคยได้รับความนับถือ และประยุกต์ใช้ในวงกว้าง ผมคิดว่าผมจะก่อตั้งวิทยาลัยตีนเปล่า — วิทยาลัยสำหรับคนจนเท่านั้น สิ่งใดก็ตามที่คนจนคิดว่าสำคัญ จะสะท้อนออกมาในวิทยาลัยนี้ ครั้งแรกที่ผมไปหมู่บ้านนี้ ผู้นำชุมชนมาหาผม ถามว่า “คุณหนีตำรวจมาหรือเปล่า?” ผมตอบว่า “เปล่าครับ” (เสียงหัวเราะ) “คุณสอบตกเหรอ?” ผมตอบ “เปล่า” “คุณไม่ได้งานราชการเหรอ?” ผมตอบ “เปล่า” “แล้วคุณมานี่ทำไม? มาทำอะไรที่นี่? ระบบการศึกษาในอินเดีย ทำให้คุณมองปารีส นิวเดลี ซูริค คุณมาทำอะไรที่หมู่บ้านนี้? คุณมีอะไรผิดแปลกที่ไม่ยอมบอกเราหรือเปล่า?” ผมตอบว่า “เปล่า ผมอยากก่อตั้งวิทยาลัย สำหรับคนจนเท่านั้น สิ่งที่คนจนมองว่าสำคัญจะสะท้อนออกมาในวิทยาลัยนี้”

ผู้นำชุมชนจึงได้มอบคำแนะนำที่ดีมากและลึกซึ้งให้กับผม พวกเขาบอกว่า “ขอร้องล่ะ อย่าเอาคนที่จบปริญญาและคุณสมบัติดี มาอยู่ในวิทยาลัยของคุณ” ดังนั้นนี่จึงเป็นวิทยาลัยแห่งเดียวในอินเดีย ที่ถ้าหากคุณจบปริญญาเอกหรือปริญญาโท คุณจะไม่ผ่านการคัดเลือก คุณจะต้องเป็นคนดร็อปเรียน ไร้อนาคต หรือล้มเหลว ถึงจะมาวิทยาลัยเราได้ คุณต้องทำงานด้วยมือเปล่า คุณต้องเคารพศักด์ศรีของแรงงาน คุณต้องแสดงให้เห็นว่ามีทักษะที่ช่วยชุมชนได้ และบริการชุมชนเป็น เราก่อตั้งวิทยาลัยตีนเปล่า และมอบนิยามใหม่ให้กับคำว่า “มืออาชีพ”

มืออาชีพคือใครครับ? มืออาชีพคือใครก็ตามที่ มีส่วนผสมของความสามารถ ความมั่นใจ และความเชื่อ หมอดูน้ำเป็นมืออาชีพ หมอตำแยตามประเพณี ก็เป็นมืออาชีพ ช่างปั้นหม้อตามประเพณีก็เป็นมืออาชีพ มืออาชีพเหล่านี้อยู่ทั่วโลก คุณพบพวกเขาได้ในหมู่บ้านกันดารที่ไหนก็ได้ในโลก เราคิดว่าคนเหล่านี้ควรออกมาสู่กระแสหลัก สาธิตให้เห็นว่า ความรู้และทักษะที่พวกเขามี นั้นเป็นสากล มันต้องถูกใช้ ต้องถูกประยุกต์ แสดงให้โลกภายนอกเห็นว่า ความรู้และทักษะเหล่านี้ มีประโยชน์แม้แต่ในวันนี้

ฉะนั้นวิทยาลัยจึงทำงาน ตามวิถีชีวิตและวิถีการทำงานของ มหาตมะ คานธี คุณกินกับพื้น นอนกับพื้น ทำงานกับพื้น ไม่มีสัญญา ไม่มีสัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษร คุณอยู่กับผม 20 ปี แล้วพรุ่งนี้ไปก็ได้ และไม่มีใครได้เงินมากกว่า 100 เหรียญสหรัฐต่อเดือน ถ้าคุณอยากได้เงิน คุณไม่มาที่วิทยาลัยตีนเปล่าหรอก ถ้าคุณมาเพื่อทำงาน และรับความท้าทาย ก็มาที่วิทยาลัยเท้าเปล่า นี่คือที่ที่เราอยากให้คุณพยายามสรรค์สร้างความคิด ไม่ว่าจะมีความคิดอะไร มาลองทำดู ไม่สำคัญถ้าคุณล้มเหลว บาดเจ็บ ปวดร้าว คุณแค่เริ่มต้นใหม่ นี่เป็นวิทยาลัยแห่งเดียวที่ครูคือนักเรียน และนักเรียนคือครู และเป็นวิทยาลัยแห่งเดียวที่เราไม่มอบประกาศนียบัตรให้ ประกาศนียบัตรคือชุมชนที่คุณรับใช้ คุณไม่ต้องมีกระดาษแปะฝาผนัง เพื่อพิสูจน์ว่าคุณเป็นวิศวกร

ดังนั้นพอผมพูดแบบนี้ พวกเขาก็บอกว่า “โอเค แสดงให้เราเห็นสิว่าอะไรเป็นไปได้ คุณกำลังทำอะไรอยู่? ทั้งหมดนี้เหลวไหลทั้งเพถ้าคุณแสดงให้เห็นจริงๆ ไม่ได้” เราก็เลยก่อตั้งวิทยาลัยตีนเปล่าแห่งแรก ขึ้นในปี 1986 สร้างโดยสถาปนิกตีนเปล่า 12 คน ที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ด้วยต้นทุน 1.50 เหรียญสหรัฐต่อตารางฟุต คน 150 คนอยู่ที่นี่ ทำงานที่นี่ พวกเขาได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมดีเด่น อากา คาน ในปี 2002 ผู้มอบรางวัลข้องใจ คิดว่าน่าจะมีสถาปนิกที่อยู่เบื้องหลัง ผมบอกว่า “ใช่ สถาปนิกเขียนแบบ แต่สถาปนิกตีนเปล่าคือคนที่สร้างวิทยาลัยจริงๆ” เราคือผู้ได้รับรางวัลกลุ่มเดียวที่คืนเงินรางวัล 50,000 เหรียญสหรัฐ เพราะพวกเขาไม่เชื่อเรา เราคิดว่าพวกเขากำลังใส่ร้าย สถาปนิกตีนเปล่าในติโลเนีย

ผมถามนักทำป่าไม้ — คนที่มีคุณสมบัติตามกระดาษ มีอิทธิพลสูง — ว่า “คุณสร้างอะไรที่นี่ได้บ้าง? เขามองดินแวบหนึ่งแล้วตอบว่า “ลืมซะเถอะ ไม่มีทางเลย ไม่คุ้มที่จะทำ ไม่มีน้ำ ดินก็แข็งเป็นหิน” ผมติดขัดไปต่อไม่ได้ ผมบอกว่า “โอเค ผมจะไปหาผู้อาวุโสในหมู่บ้าน แล้วถามว่า “ผมควรปลูกอะไรตรงนี้ดีครับ?”” ผู้อาวุโสมองผมเงียบๆ แล้วตอบว่า “เธอสร้างนี่ เธอสร้างโน่น ปลูกอันนี้ แล้วจะได้ผล” วันนี้ที่นี่หน้าตาเป็นอย่างนี้ครับ

ผมไปบนหลังคา สุภาพสตรีทั้งหลายบอกว่า “ออกไป ผู้ชายควรออกไปให้หมดเพราะเราไม่อยากแบ่งเทคโนโลยีนี้ให้ผู้ชาย นี่คือการกันน้ำไม่ให้เข้าหลังคา” (เสียงหัวเราะ) พวกเธอใช้น้ำตาลทรายดิบ ผสมขี้ครอก แล้วก็อะไรอีกหลายอย่างที่ผมไม่รู้ แต่หลังคานี้ก็กันน้ำได้จริงๆ ตั้งแต่ปี 1986 ไม่มีน้ำรั่วลงมาเลย นี่คือเทคโนโลยีที่ผู้หญิงไม่ยอมบอกผู้ชาย

(เสียงหัวเราะ)

วิทยาลัยนี้เป็นแห่งเดียว ที่ใช้ไฟฟ้าจากพลังแสงอาทิตย์ทั้งหมด พลังงานทั้งหมดที่ใช้มาจากดวงอาทิตย์ แผง 45 กิโลวัตต์บนหลังคา ทุกอย่างใช้พลังแสงอาทิตย์ ตลอด 25 ปี ตราบใดที่ดวงอาทิตย์ยังส่องแสง เราก็ไม่มีปัญหาพลังงาน แต่สิ่งที่งดงามคือ คนที่ติดตั้งระบบนี้ คือพระ พระในศาสนาฮินดู ซึ่งจบการศึกษาแค่ชั้นประถมแปดปี ไม่เคยเรียนม.ปลาย ไม่เคยไปวิทยาลัย เขารู้เรื่องพลังแสงอาทิตย์ มากกว่าทุกคนที่ผมรู้จักบนโลกนี้ รับประกันได้

อาหาร ถ้าคุณมาเยือนวิทยาลัยตีนเปล่า ก็ปรุงด้วยพลังแสงอาทิตย์ แต่คนที่สร้างหม้อปรุงอาหาร ล้วนเป็นผู้หญิง ที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ พวกเธอสร้าง หม้อปรุงอาหารพลังแสงอาทิตย์ที่เยี่ยมที่สุด มันเป็นหม้อปรุงพลังแสงอาทิตย์ทรงเว้าแบบเชฟเลอร์ โชคร้าย พวกเธอเกือบเป็นครึ่งคนเยอรมัน เพราะละเอียดเหลือเกิน (เสียงหัวเราะ) คุณไม่เจอหรอกครับ ผู้หญิงอินเดียที่ละเอียดขนาดนี้ เที่ยงตรงถึงนิ้วสุดท้าย พวกเธอสร้างหม้อนี้ได้ และเราก็มีอาหาร 60 มื้อต่อวัน ปรุงด้วยพลังแสงอาทิตย์

เรามีทันตแพทย์ — ทันตแพทย์คนนี้เป็นยายคน ไม่รู้หนังสือ ดูแลสุขภาพฟัน ให้เด็กๆ 7,000 คน เทคโนโลยีตีนเปล่า — นี่คือปี 1986 ยังไม่มีวิศวกรหรือสถาปนิกคนไหนคิดออก แต่เราเก็บน้ำฝนจากหลังคา เปลืองน้ำน้อยมากๆ หลังคาทั้งหมดเชื่อมต่อใต้ดิน กับถังเก็บน้ำขนาด 400,000 ลิตร ไม่สิ้นเปลืองน้ำเลย ถ้าเราเจอภัยแล้งสี่ปีติดกัน เราก็ยังมีน้ำใช้ในวิทยาลัย เพราะเราเก็บน้ำฝน

เด็กร้อยละ 60 ไม่ไปโรงเรียน เพราะพวกเขาต้องดูแลสัตว์ — แกะ แพะ — ช่วยทำงานบ้าน เราก็เลยคิดสร้างโรงเรียนรอบดึก สำหรับเด็กๆ โรงเรียนรอบดึกในติโลเนีย ช่วยให้เด็ก 75,000 คนได้ไปโรงเรียน เพราะมันสะดวกสำหรับเด็กๆ ไม่ใช่สะดวกสำหรับครู เราสอนอะไรหรือครับในโรงเรียนเหล่านี้? สอนเรื่องประชาธิปไตย การเป็นพลเมือง วิธีวัดขนาดที่ดิน วิธีปฏิบัติถ้าถูกจับ วิธีปฏิบัติถ้าสัตว์เลี้ยงป่วย นี่คือสิ่งที่เราสอนในโรงเรียนรอบดึก โรงเรียนทั้งหมดใช้ไฟพลังแสงอาทิตย์

ทุกๆ ห้าปี เราจะจัดการเลือกตั้ง เด็กที่มีอายุระหว่าง 6-14 ขวบ มีส่วนร่วมในกระบวนการประชาธิปไตย พวกเขาเลือกตั้งนายกรัฐมนตรี นายกฯ คนนี้อายุ 12 ขวบ เธอดูแลแพะ 20 ตัวตอนเช้า เป็นนายกรัฐมนตรีตอนเย็น เธอมีคณะรัฐมนตรี มีรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ รัฐมนตรีพลังงาน รัฐมนตรีสุขภาพ พวกเขาดูแลและตรวจตราสอดส่อง โรงเรียน 150 แห่ง มีเด็กรวมกัน 7,000 คน เธอได้รับรางวัลเด็กแห่งโลกเมื่อห้าปีที่แล้ว เธอบินไปสวีเดน ครั้งแรกในชีวิตที่ออกจากหมู่บ้าน ไม่เคยไปสวีเดนมาก่อน ไม่รู้สึกตื่นตะลึงอะไรเลยกับประสบการณ์ ทีนี้ สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดนทรงอยู่ในงานด้วย หันมาถามผมว่า “ช่วยถามเด็กคนนี้หน่อยได้ไหมว่าเธอเอาความมั่นใจในตัวเองมาจากไหน? เธออายุแค่ 12 ขวบเอง แต่ไม่ตื่นตะลึงกับอะไรเลย” เสร็จแล้วเด็กคนนี้ ที่นั่งทางด้านซ้ายของพระองค์ หันมาทางผม มองหน้าพระราชินีตรงๆ แล้วบอกว่า “ช่วยบอกเธอหน่อยว่าหนูเป็นนายกรัฐมนตรีนะ”

(เสียงหัวเราะ)

(ปรบมือ)

ที่ไหนที่อัตราการไม่รู้หนังสือสูงมาก เราก็ใช้ศิลปะหุ่นกระบอก สื่อสารด้วยหุ่นกระบอก เรามี โจคิม ชาชา อายุราว 300 ปีได้ ท่านเป็นนักจิตวิเคราะห์ของผม เป็นครูของผม เป็นหมอของผม ทนายของผม เป็นผู้บริจาคเงินให้ผม ท่านระดมทุนได้จริงๆ แก้ปัญหาความขัดแย้งของผม แก้ปัญหาของผมในหมู่บ้าน ถ้าหากในหมู่บ้านเกิดความตึงเครียด ถ้าเด็กๆ ไปโรงเรียนน้อยลง และมีแรงเสียดทานระหว่างครูกับผู้ปกครอง หุ่นกระบอกก็จะเรียกครูกับผู้ปกครองต่อหน้าคนในหมู่บ้านทั้งหมด แล้วบอกว่า “จับมือกันซะ อัตราการไปโรงเรียนต้องไม่ตก” หุ่นกระบอกเหล่านี้ ทำจากกระดาษรีไซเคิล เคยเป็นรายงานธนาคารโลก

(เสียงหัวเราะ)

(ปรบมือ)

ดังนั้นวิธีกระจายศูนย์ที่ทำให้ความรู้ไม่ลึกลับ ของการติดตั้งพลังแสงอาทิตย์ให้กับหมู่บ้าน เราทำทั่วทั้งอินเดีย ตั้งแต่ลาดักห์ถึงภูฏาน หมู่บ้านพลังแสงอาทิตย์ทั้งหลาย โดยคนที่ผ่านการอบรม เราไปที่ลาดักห์ เราถามผู้หญิงคนนี้ — ที่อุณหภูมิติดลบ 40 องศาเซลเซียส คุณต้องออกมาบนหลังคา เพราะไม่มีที่ยืน หิมะปกคลุมทุกด้าน — เราถามผู้หญิงคนนี้ว่า “คุณได้ประโยชน์อะไร จากไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์?” เธอหยุดคิดนาทีหนึ่ง แล้วตอบว่า “เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นหน้าสามีในฤดูหนาว”

(เสียงหัวเราะ)

เราไปที่อัฟกานิสถาน บทเรียนบทหนึ่งที่เราได้เรียนรู้ในอินเดีย คือ ผู้ชายนั้นฝึกไม่ได้ (เสียงหัวเราะ) ผู้ชายไม่อยู่นิ่ง ผู้ชายทะเยอทะยาน ผู้ชายอยากขยับฐานะทางสังคม และพวกเขาล้วนอยากได้ประกาศนียบัตร (เสียงหัวเราะ) ทั่วโลก เราเห็นแนวโน้มอันนี้ ว่าผู้ชายอยากได้ประกาศนียบัตร ทำไม? ก็เพราะพวกเขาอยากออกจากหมู่บ้าน อยากเข้าเมืองไปหางานทำ เราก็เลยพบทางออกที่สุดยอดมาก: ฝึกบรรดาคุณยายดีกว่า วิธีสื่อสารที่ดีที่สุดในโลก ตอนนี้คืออะไรครับ? โทรทัศน์? ไม่ใช่ โทรเลข? ไม่ใช่ โทรศัพท์? ไม่ใช่ โทรบอกผู้หญิงซิ

(เสียงหัวเราะ)

(ปรบมือ)

เราเลยเข้าอัฟกานิสถานครั้งแรก เลือกผู้หญิงมาสามคน แล้วบอกว่า “เราอยากพาพวกเธอไปอินเดีย” คนอื่นบอกว่า “เป็นไปไม่ได้หรอก ออกจากห้องยังไม่ออกเลย แล้วคุณจะพาเธอไปอินเดียเนี่ยนะ” ผมตอบว่า “ผมจะอ่อนข้อให้ จะพาสามีพวกเธอมาด้วย” ผมก็เลยพาสามีมาด้วย แน่นอนครับ ผู้หญิงมีสติปัญญามากกว่าผู้ชายมาก ในเวลาหกเดือน เราเปลี่ยนผู้หญิงเหล่านี้อย่างไร? ภาษามือครับ เราไม่เลือกภาษาเขียน ไม่เลือกภาษาพูด แต่ใช้ภาษามือ ภายในเวลาหกเดือน พวกเขาก็กลายเป็นวิศวกรพลังแสงอาทิตย์ กลับหมู่บ้านของตัวเองไปติดตั้งพลังแสงอาทิตย์

พวกเธอกลับไป ทำให้หมู่บ้านแรกใช้พลังแสงอาทิตย์ จัดประชุมเชิงปฏิบัติการ หมู่บ้านแรกในอัฟกานิสถานที่มีพลังแสงอาทิตย์ ทำโดยผู้หญิงสามคน ผู้หญิงคนนี้ เป็นคุณยายที่สุดยอดมาก ในวัย 55 ปี เธอทำให้บ้าน 200 หลังใช้พลังงานแสงอาทิตย์ในอัฟกานิสถาน บ้านพวกนั้นยังไม่พัง ที่จริงเธอไปที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ในอัฟกานิสถาน แล้วบอกคณบดีว่า กระแสไฟทางตรงกับสลับแตกต่างกันอย่างไร เขาไม่รู้มาก่อน ผู้หญิงสามคนนี้ฝึกผู้หญิงอีก 27 คน ทำให้หมู่บ้าน 100 แห่งในอัฟกานิสถานใช้พลังแสงอาทิตย์

เราไปที่แอฟริกา ทำอย่างเดียวกัน ผู้หญิงทั้งหมดนี้ที่นั่งโต๊ะเดียวกันมาจาก 8-9 ประเทศ พวกเธอคุยกัน ไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียว เพราะพูดกันคนละภาษา แต่ใช้ภาษากายได้สุดยอดมาก พวกเธอกำลังคุยกัน แล้วก็เป็นวิศวกรพลังแสงอาทิตย์ ผมไปที่ประเทศ เซียรา ลิโอน มีรัฐมนตรีขับรถกลางดึก ผ่านหมู่บ้านแห่งนี้ เขาขับรถกลับเข้าไปในหมู่บ้าน ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?” พวกเขาตอบว่า “ยายสองคนนี้ ….” “ยาย?” รัฐมนตรีไม่เชื่อตาตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น “ยายไปไหน?” “ไปอินเดียแล้วกลับมา” รัฐมนตรีคนนี้ตรงดิ่งไปหาประธานาธิบดี เขาบอกว่า “ท่านรู้ไหมว่ามีหมู่บ้านพลังแสงอาทิตย์ในเซียรา ลิโอน?” ประธานาธิบดีตอบว่า “ไม่รู้” วันต่อมาคณะรัฐมนตรีครึ่งหนึ่งไปหายายสองคนนี้ “เล่าให้ฟังหน่อย” ท่านเลยให้ตามตัวผมแล้วถามว่า “คุณอบรมยาย 150 คนให้ผมได้ไหม?” ผมตอบว่า “ผมทำไม่ได้ครับ ท่านประธานาธิบดี แต่คุณยายทำได้ เดี๋ยวจะทำให้” ท่านก็เลยก่อตั้งศูนย์อบรมตีนเปล่าให้ผม แห่งแรกในเซียรา ลิโอน แล้วหลังจากนั้นคุณยาย 150 คนก็ผ่านการอบรมในประเทศนั้น

แกมเบีย — เราไปเลือกคุณยายในแกมเบีย ไปที่หมู่บ้านนี้ ผมรู้ว่าอยากเลือกผู้หญิงคนไหน คนในชุมชนประชุมกัน แล้วบอกว่า “สองคนนี้สิ” ผมบอกว่า “ไม่ ผมอยากพาคนนี้ต่างหาก” พวกเขาตอบว่า “ทำไม? เธอพูดภาษาคุณไม่ได้ คุณไม่รู้จักเธอ” ผมบอกว่า “ผมชอบภาษากาย ชอบวิธีที่เธอพูด” “สามียุ่งยาก เป็นไปไม่ได้” ผมเรียกสามี สามีมาถึง เดินส่ายอาดๆ เข้ามาเหมือนนักการเมือง มือถือในมือ “เป็นไปไม่ได้” “ทำไมล่ะ?” “ผู้หญิงคนนี้ ดูสิว่าเธอสวยแค่ไหน” ผมตอบว่า “ใช่ เธอสวยมาก” “แล้วจะทำไงถ้าเธอหนีตามผู้ชายอินเดียไป?” นั่นคือความกลัวขั้นสูงสุด ผมตอบว่า “เธอจะมีความสุข เธอจะโทรหาที่มือถือคุณ” เธอออกจากประเทศไปเหมือนคุณยาย กลับมาเหมือนนางเสือ เธอเดินลงจากเครื่องบิน แล้วพูดกับสื่อมวลชนราวกับชำนาญเรื่องนี้ เธอรับมือกับสื่อระดับชาติ และเป็นดารา หกเดือนให้หลัง ผมกลับไปผมถามว่า “สามีคุณอยู่ไหนล่ะ?” “อ้อ ก็คงอยู่แถวนี้ ไม่สำคัญหรอก” (เสียงหัวเราะ) เรื่องราวแห่งความสำเร็จครับ

(เสียงหัวเราะ)

(ปรบมือ)

ผมอยากจะสรุปด้วยการบอกว่า ผมคิดว่าคุณไม่ต้องมองหาทางออกจากข้างนอก มองหาทางออกจากข้างในดีกว่า และฟังเสียงคนที่มีทางออก อยู่ตรงหน้าคุณ พวกเขาอยู่ทั่วโลก อย่าเป็นห่วงแม้แต่น้อย อย่าฟังธนาคารโลก ฟังคนที่อยู่ที่นั่น พวกเขามีทางออกทั้งหมดในโลก

ผมอยากจะจบด้วยวาทะของ มหาตมะ คานธี — “ขั้นแรกพวกเขาไม่แยแสคุณ จากนั้นพวกเขาก็หัวเราะเยาะคุณ จากนั้นพวกเขาก็ต่อสู้กับคุณ จากนั้นคุณก็ชนะ”

ขอบคุณครับ

(เสียงปรบมือ)

One TED : 08.04.2013

Lawrence Lessig: We the People, and the Republic we must reclaim

Once upon a time, there was a place called Lesterland. Now Lesterland looks a lot like the United States. Like the United States, it has about 311 million people, and of that 311 million people, it turns out 144,000 are called Lester. If Matt’s in the audience, I just borrowed that, I’ll return it in a second, this character from your series. So 144,000 are called Lester, which means about .05 percent is named Lester. Now, Lesters in Lesterland have this extraordinary power. There are two elections every election cycle in Lesterland. One is called the general election. The other is called the Lester election. And in the general election, it’s the citizens who get to vote, but in the Lester election, it’s the Lesters who get to vote. And here’s the trick. In order to run in the general election, you must do extremely well in the Lester election. You don’t necessarily have to win, but you must do extremely well.

Now, what can we say about democracy in Lesterland? What we can say, number one, as the Supreme Court said in Citizens United, that people have the ultimate influence over elected officials, because, after all, there is a general election, but only after the Lesters have had their way with the candidates who wish to run in the general election. And number two, obviously, this dependence upon the Lesters is going to produce a subtle, understated, we could say camouflaged, bending to keep the Lesters happy. Okay, so we have a democracy, no doubt, but it’s dependent upon the Lesters and dependent upon the people. It has competing dependencies, we could say conflicting dependencies, depending upon who the Lesters are. Okay. That’s Lesterland.

Now there are three things I want you to see now that I’ve described Lesterland. Number one, the United States is Lesterland. The United States is Lesterland. The United States also looks like this, also has two elections, one we called the general election, the second we should call the money election. In the general election, it’s the citizens who get to vote, if you’re over 18, in some states if you have an ID. In the money election, it’s the funders who get to vote, the funders who get to vote, and just like in Lesterland, the trick is, to run in the general election, you must do extremely well in the money election. You don’t necessarily have to win. There is Jerry Brown. But you must do extremely well. And here’s the key: There are just as few relevant funders in USA-land as there are Lesters in Lesterland.

Now you say, really? Really .05 percent? Well, here are the numbers from 2010: .26 percent of America gave 200 dollars or more to any federal candidate, .05 percent gave the maximum amount to any federal candidate, .01 percent — the one percent of the one percent — gave 10,000 dollars or more to federal candidates, and in this election cycle, my favorite statistic is .000042 percent — for those of you doing the numbers, you know that’s 132 Americans — gave 60 percent of the Super PAC money spent in the cycle we have just seen ending. So I’m just a lawyer, I look at this range of numbers, and I say it’s fair for me to say it’s .05 percent who are our relevant funders in America. In this sense, the funders are our Lesters.

Now, what can we say about this democracy in USA-land? Well, as the Supreme Court said in Citizens United, we could say, of course the people have the ultimate influence over the elected officials. We have a general election, but only after the funders have had their way with the candidates who wish to run in that general election. And number two, obviously, this dependence upon the funders produces a subtle, understated, camouflaged bending to keep the funders happy. Candidates for Congress and members of Congress spend between 30 and 70 percent of their time raising money to get back to Congress or to get their party back into power, and the question we need to ask is, what does it do to them, these humans, as they spend their time behind the telephone, calling people they’ve never met, but calling the tiniest slice of the one percent? As anyone would, as they do this, they develop a sixth sense, a constant awareness about how what they do might affect their ability to raise money. They become, in the words of “The X-Files,” shape-shifters, as they constantly adjust their views in light of what they know will help them to raise money, not on issues one to 10, but on issues 11 to 1,000. Leslie Byrne, a Democrat from Virginia, describes that when she went to Congress, she was told by a colleague, “Always lean to the green.” Then to clarify, she went on, “He was not an environmentalist.” (Laughter)

So here too we have a democracy, a democracy dependent upon the funders and dependent upon the people, competing dependencies, possibly conflicting dependencies depending upon who the funders are.

Okay, the United States is Lesterland, point number one. Here’s point number two. The United States is worse than Lesterland, worse than Lesterland because you can imagine in Lesterland if we Lesters got a letter from the government that said, “Hey, you get to pick who gets to run in the general election,” we would think maybe of a kind of aristocracy of Lesters. You know, there are Lesters from every part of social society. There are rich Lesters, poor Lesters, black Lesters, white Lesters, not many women Lesters, but put that to the side for one second. We have Lesters from everywhere. We could think, “What could we do to make Lesterland better?” It’s at least possible the Lesters would act for the good of Lesterland. But in our land, in this land, in USA-land, there are certainly some sweet Lesters out there, many of them in this room here today, but the vast majority of Lesters act for the Lesters, because the shifting coalitions that are comprising the .05 percent are not comprising it for the public interest. It’s for their private interest. In this sense, the USA is worse than Lesterland.

And finally, point number three: Whatever one wants to say about Lesterland, against the background of its history, its traditions, in our land, in USA-land, Lesterland is a corruption, a corruption. Now, by corruption I don’t mean brown paper bag cash secreted among members of Congress. I don’t mean Rod Blagojevich sense of corruption. I don’t mean any criminal act. The corruption I’m talking about is perfectly legal. It’s a corruption relative to the framers’ baseline for this republic. The framers gave us what they called a republic, but by a republic they meant a representative democracy, and by a representative democracy, they meant a government, as Madison put it in Federalist 52, that would have a branch that would be dependent upon the people alone.

So here’s the model of government. They have the people and the government with this exclusive dependency, but the problem here is that Congress has evolved a different dependence, no longer a dependence upon the people alone, increasingly a dependence upon the funders. Now this is a dependence too, but it’s different and conflicting from a dependence upon the people alone so long as the funders are not the people. This is a corruption.

Now, there’s good news and bad news about this corruption. One bit of good news is that it’s bipartisan, equal-opportunity corruption. It blocks the left on a whole range of issues that we on the left really care about. It blocks the right too, as it makes principled arguments of the right increasingly impossible. So the right wants smaller government. When Al Gore was Vice President, his team had an idea for deregulating a significant portion of the telecommunications industry. The chief policy man took this idea to Capitol Hill, and as he reported back to me, the response was, “Hell no! If we deregulate these guys, how are we going to raise money from them?”

This is a system that’s designed to save the status quo, including the status quo of big and invasive government. It works against the left and the right, and that, you might say, is good news.

But here’s the bad news. It’s a pathological, democracy-destroying corruption, because in any system where the members are dependent upon the tiniest fraction of us for their election, that means the tiniest number of us, the tiniest, tiniest number of us, can block reform. I know that should have been, like, a rock or something. I can only find cheese. I’m sorry. So there it is. Block reform.

Because there is an economy here, an economy of influence, an economy with lobbyists at the center which feeds on polarization. It feeds on dysfunction. The worse that it is for us, the better that it is for this fundraising.

Henry David Thoreau: “There are a thousand hacking at the branches of evil to one who is striking at the root.” This is the root.

Okay, now, every single one of you knows this. You couldn’t be here if you didn’t know this, yet you ignore it. You ignore it. This is an impossible problem. You focus on the possible problems, like eradicating polio from the world, or taking an image of every single street across the globe, or building the first real universal translator, or building a fusion factory in your garage. These are the manageable problems, so you ignore — (Laughter) (Applause) — so you ignore this corruption.

But we cannot ignore this corruption anymore. (Applause) We need a government that works. And not works for the left or the right, but works for the left and the right, the citizens of the left and right, because there is no sensible reform possible until we end this corruption. So I want you to take hold, to grab the issue you care the most about. Climate change is mine, but it might be financial reform or a simpler tax system or inequality. Grab that issue, sit it down in front of you, look straight in its eyes, and tell it there is no Christmas this year. There will never be a Christmas. We will never get your issue solved until we fix this issue first. So it’s not that mine is the most important issue. It’s not. Yours is the most important issue, but mine is the first issue, the issue we have to solve before we get to fix the issues you care about. No sensible reform, and we cannot afford a world, a future, with no sensible reform.

Okay. So how do we do it? Turns out, the analytics here are easy, simple. If the problem is members spending an extraordinary amount of time fundraising from the tiniest slice of America, the solution is to have them spend less time fundraising but fundraise from a wider slice of Americans, to spread it out, to spread the funder influence so that we restore the idea of dependence upon the people alone. And to do this does not require a constitutional amendment, changing the First Amendment. To do this would require a single statute, a statute establishing what we think of as small dollar funded elections, a statute of citizen-funded campaigns, and there’s any number of these proposals out there: Fair Elections Now Act, the American Anti-Corruption Act, an idea in my book that I call the Grant and Franklin Project to give vouchers to people to fund elections, an idea of John Sarbanes called the Grassroots Democracy Act. Each of these would fix this corruption by spreading out the influence of funders to all of us.

The analytics are easy here. It’s the politics that’s hard, indeed impossibly hard, because this reform would shrink K Street, and Capitol Hill, as Congressman Jim Cooper, a Democrat from Tennessee, put it, has become a farm league for K Street, a farm league for K Street. Members and staffers and bureaucrats have an increasingly common business model in their head, a business model focused on their life after government, their life as lobbyists. Fifty percent of the Senate between 1998 and 2004 left to become lobbyists, 42 percent of the House. Those numbers have only gone up, and as United Republic calculated last April, the average increase in salary for those who they tracked was 1,452 percent. So it’s fair to ask, how is it possible for them to change this? Now I get this skepticism.

I get this cynicism. I get this sense of impossibility. But I don’t buy it. This is a solvable issue. If you think about the issues our parents tried to solve in the 20th century, issues like racism, or sexism, or the issue that we’ve been fighting in this century, homophobia, those are hard issues. You don’t wake up one day no longer a racist. It takes generations to tear that intuition, that DNA, out of the soul of a people. But this is a problem of just incentives, just incentives. Change the incentives, and the behavior changes, and the states that have adopted small dollar funded systems have seen overnight a change in the practice. When Connecticut adopted this system, in the very first year, 78 percent of elected representatives gave up large contributions and took small contributions only. It’s solvable, not by being a Democrat, not by being a Republican. It’s solvable by being citizens, by being citizens, by being TEDizens. Because if you want to kickstart reform, look, I could kickstart reform at half the price of fixing energy policy, I could give you back a republic.

Okay. But even if you’re not yet with me, even if you believe this is impossible, what the five years since I spoke at TED has taught me as I’ve spoken about this issue again and again is, even if you think it’s impossible, that is irrelevant. Irrelevant. I spoke at Dartmouth once, and a woman stood up after I spoke, I write in my book, and she said to me, “Professor, you’ve convinced me this is hopeless. Hopeless. There’s nothing we can do.” When she said that, I scrambled. I tried to think, “How do I respond to that hopelessness? What is that sense of hopelessness?” And what hit me was an image of my six-year-old son. And I imagined a doctor coming to me and saying, “Your son has terminal brain cancer, and there’s nothing you can do. Nothing you can do.” So would I do nothing? Would I just sit there? Accept it? Okay, nothing I can do? I’m going off to build Google Glass. Of course not. I would do everything I could, and I would do everything I could because this is what love means, that the odds are irrelevant and that you do whatever the hell you can, the odds be damned. And then I saw the obvious link, because even we liberals love this country.

(Laughter)

And so when the pundits and the politicians say that change is impossible, what this love of country says back is, “That’s just irrelevant.” We lose something dear, something everyone in this room loves and cherishes, if we lose this republic, and so we act with everything we can to prove these pundits wrong.

So here’s my question: Do you have that love? Do you have that love? Because if you do, then what the hell are you, what are the hell are we doing?

When Ben Franklin was carried from the constitutional convention in September of 1787, he was stopped in the street by a woman who said, “Mr. Franklin, what have you wrought?” Franklin said, “A republic, madam, if you can keep it.” A republic. A representative democracy. A government dependent upon the people alone. We have lost that republic. All of us have to act to get it back.

Thank you very much.

(Applause) Thank you. Thank you. Thank you. (Applause)