บ้าน เราไม่ได้มีภาพลักษณ์เป็นบ้าน “นักกิน” นัก ตั้งแต่ไหนแต่ไรเราก็ไม่เคยอยากขับรถไปไกลๆ เพื่อหาอะไรอร่อยๆ กิน เราสามารถกินร้านข้างบ้านได้ชั่วนาตาปี เราไม่ใช่บ้านที่จะตอบใครได้ว่า แถวกาฬสินธุ์อะไรอร่อย

แต่เวลาเราไปไหน เรามักแสดงความห่วงใยต่อกันด้วยของกิน พี่โต้งที่ดูจะไม่สนใจคนในบ้านมากที่สุด (วันๆ หมกอยู่แต่กับไอดอลญี่ปุ่น) ก็ยังแวะซื้อของกินที่ตลาดมาฝากคนในบ้านเสมอ พี่โต้งไม่เคยหรอก จะพูดว่ารักแม่รักพ่อ แต่พี่โต้งจะโยนถุงต้มยำ ถุงของหวาน หรือถุงใส่โดนัทไว้บนโต๊ะอาหารนั่นแหละ … นั่นคือจดหมายรักของพี่โต้งแล้วมั้ง

ส่วนครูวิ เวลานางแว่บออกจากโรงเรียนได้ นางจะไปซื้อกาแฟ ซื้อชาเย็นดอยไทยมาติดบ้านไว้เสมอ เป็นที่รู้กันว่า ถ้าเราผ่านร้านดอยไทย เรามักจะต้องซื้อให้คนที่บ้านตลอด ไม่ต้องโทรถาม เพราะจะมีคนกินเสมอ แล้วกาแฟดอยไทยมันถูกใจกว่าซื้อของขวัญแปลกประหลาดให้เสียอีก

ประโยคติดปากพวกเราเวลาสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์ก็คือ จะเอาอะไรจากตลาดไหม? ซึ่งหมายถึง จะกินอะไรนั่นแหละ

จบ.

Advertisements