“เฮ็ดขวัญ”

เป็นวันที่เจอญาติสนิทเยอะมาก … คำว่าญาติสนิท หมายถึงญาติที่มีสายสาแหรกใกล้ชิดกันมากๆ เช่น คนนี้เป็นน้องสาวปู่ (ก็คือเรียก ย่า) คนนี้เป็นน้องชายย่า (ก็คือเรียกปู่) คนนี้เป็นลูกของน้องสาวปู่ คนนี้เป็นลูกของน้องชายย่า คนนี้เป็นลูกของป้า (ก็คือเรียกพี่) คนนี้เป็นลูกของพี่สาว แต่น้องเขาเรียกเราว่าพี่แทนที่จะเรียก น้า 555 ก็ตลกดีไปอีกแบบ

ไม่แน่ใจว่าการ “เฮ็ดขวัญ” กับการสู่ขวัญบายศรี เป็นสิ่งเดียวกันไหม อย่างที่บอกว่าเราคือ generation lost เป็นคนที่เกิดมาในโลกเก่า แต่โตมาตอนที่ประเทศกำลังกล่อมประชาชนว่าให้เรียนสูงๆ เรียนในเมือง เราเลยถูกหลอมเข้ากับโลกใหม่ เราคุ้นชินกับสตาร์บัคส์และไม่รังเกียจมัน เราช้อปออนไลน์เสื้อผ้า H&M ในสมัยที่แบรนด์นี้ยังไม่เข้าไทย เราเสพหนังสือของฮารูกิ มูราคามิ พอๆ กับที่กรี๊ดไปกับข่าวเรื่องออร์แลนโด้ บลูม แต่งงานกับ มิแรนด้า เคอร์ เราดูหนัง ไตรภาค Before เรากินพาสต้า เราทำทีเป็นคนสนใจไวน์ (แม้แอลกอฮอล์อย่างเดียวที่เราคิดว่าควรค่าแก่การเสียเงินให้ คือเบียร์ ก็ตาม) เราอ่าน “ลอนดอน กับความลับในรอยจูบ” แล้วอยากเขียนนวนิยายแบบนี้ เล่าถึงชีวิตของชนชั้นแบบนี้ สนามบิน ตัวละครที่เป็นเชฟ โศกนาฏกรรมระดับโลก เราคือ world citizen เป็นพลเมืองโลก

แต่บางที ตอนที่อยู่ๆ ในตอนเช้าตรู่วันที่ฝนพรำสาย เราพบว่าคนอายุ 80 กว่าๆ 60 กว่า 50 กว่าๆ 40 กว่าๆ 30 กว่าๆ 20 กว่าๆ กระโดดมาที่เด็กมัธยมและประถมที่เป็นหลานๆ โผล่มาผูกข้อมือ “เฮ็ดขวัญ” ให้ เราเห็น “หมอสูตร” (ไม่แน่ใจว่าสะกดอย่างนี้ไหม) วัย 70 ขึ้้น ที่มาท่องคาถาเรียกขวัญแบบเต็มสูตรให้ (มันมีแบบย่อ และแบบเต็ม) มีน้องชายของย่า ที่อายุเฉียด 90 แล้ว มาอวยชัยให้พรด้วยบทสวดยาวๆ ที่เราไม่มีวันฟังมันเข้าใจ เห็นอาที่ขับรถไกล 80 กม. มาอวยพรให้ มันเป็นพิธีที่เราเป็นนางเอก เป็นคนสำคัญ

บางทีตอนที่เห็นคนไม่ต่ำกว่า 50 คนมารวมตัวกันเพียงเพื่อจะผูกข้อมือและอวยพรให้เราโชคดีกับชีวิต เสร็จแล้วก็ล้างจาน ล้างแก้ว เก็บเสื่อส่งคืนวัด เอา “ขวัญ” (คางไก่ขวัญ) ออกมาดูว่ามันมีหน้าตาดีไหม อนาคตจะดีไหม ขวัญแข็งแรง เข้มแข็ง พอไหม มันก็รู้สึกเหมือนกับว่า … การมีราก แม้จะเป็นรากฝอย ก็คงสำคัญอยู่แหละมั้ง

การนั่งอยู่เฉยๆ มองคนที่อายุใกล้ 90 ปี คุยกันอย่างนอบน้อม เบาๆ ไม่ได้ใส่อารมณ์ใส่กัน … จริงๆ ตลอดชีวิตเราก็เห็นมาอย่างนั้น คนบางคน ก็คุยกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัยมาตลอดชีวิต มันราวกับว่าเขาไม่เคยมีอารมณ์โกรธหรือเกลียดชังใคร อย่าวาแต่อารมณ์เหงา หรือเบื่อเลย มันอาจดูน่าเบื่อไปบ้าง ถ้านำคนอย่างนี้มาสร้างตัวละครในนวนิยาย แต่นั่นแหละ คนอย่างนี้ก็มีตัวตนอยู่จริงๆ ในโลกเดียวกับเรานี่แหละ

บางทีการ “เฮ็ดขวัญ” ในโลกปัจจุบัน มันคงไม่มีความหมายอะไรจริงจังอีกแล้ว (ขวัญกลับจากไร่นามาอยู่แถวหัวนอนแล้วใช่ไหม) นอกจากการรวมญาติ รวมผู้คน … ผู้คนที่อย่างน้อยๆ เขาก็สละเวลาในบางวัน มาเป็นตัวละครสมทบในงานที่เราเป็นนางเอก

ส่วนเราก็รอวัน เป็นตัวละครสมทบของคนอื่นๆ ในงานอื่นๆ อีกต่อไป

พิธีกรรม ก็ไม่ต่างอะไรกับการนัดกินเหล้า กินไวน์ กินกาแฟกับคนที่เราถูกคอ
เราแค่จะเลือกแบบไหน หรือเลือกทั้งหมด มันก็เป็นสิทธิของคนในยุคสมัยใหม่อย่างเราๆ

 

 

kwan

Advertisements