มีน้องถามว่าทำไมไม่ไปเรียนวรรณกรรม และไม่คิดว่าเวลาสองปีกับดีกรีนโยบายสาธารณะที่นี่จะเป็นการเสียเวลาเหรอ

เพิ่งเรียบเรียงคำตอบที่ใช่สำหรับตัวเองได้ เราไม่คิดว่าตัวเองสนใจวรรณกรรม เราแค่สนใจชีวิต วรรณกรรมเป็นเส้นทางลัดทางหนึ่งเพื่อเข้าใจชีวิต แต่มันคงน่าเบื่อมากถ้าวันๆ ต้องเจอแต่ศาสตราจารย์ด้านการเขียน และถ้าอยากเขียนเรื่องชีวิต การรู้จักแต่อาชีพบรรณาธิการคงทำให้ชีวิตคับแคบเกินไป สองปีในสาขาที่แตกต่างจากอาชีพเดิม มันคือวัตถุดิบชิ้นดีอีกชิ้นที่ทำให้เราพิศวงงงงวยกับชีวิตมากขึ้น

ก็แค่นั้น

Advertisements