What I had witnessed in an economic crisis in 1997

When Thailand was hit by 1997 economic crisis, many people who worked in advertising field were laid off. But a few years later, that was the era that we had seen a lot of many independent new-coming publishers and so-called creative and full of energy 90s start-ups.

That time was harsh, difficult, and made young people worried a lot about their future.

But it was that time too, that I could say, I had witness a lot of creative ideas and hope-for-the-good energy that finally it has inspired me and a little of them has still been with me since.

Many people in that generation have also grown up, and now become the important players who play a big role in constructing Thailand and South East Asian economy now.

To me, there will never been something called “Lost Generation”.
The young today will know how to grow up, and construct something amazing soon when they turn 30s,

yes, with their struggling experiences,

but each generation has its own pain to carry,

even my mother has one.

Advertisements

(ข้อมูล) ครัวครูวิ ลาบเป็ด เขาวง

ตอนนี้บ้านเรามีลาบเป็ดแล้ว ^^

ร้านลาบเป็ดครูวิ ตั้งอยู่ติดถนนใหญ่ บ้านกุดตูม วิ่งรถเส้นเขาวงตรงไป อ.นาคู โทร. 083-3383036

Image

 เด็กจีนในโตเกียว และเทรนด์ชีวิตในตอนนี้

ขณะที่เศรษฐีจีนในตอนนี้กำลังเกิดเทรนด์ย้ายบ้านไปอยู่ต่างแดนแถวประเทศตะวันตกกัน (แต่ไม่รู้ว่าย้ายธุรกิจไปด้วยไหม) พวกเด็กจีนยุคใหม่ที่ย้ายตัวเองมาศึกษาในญี่ปุ่น (กลุ่มตัวอย่างคือเด็กจีนในโตได…ชั้นก็รู้จักพวกมันอยู่แค่กลุ่มเดียวนี่แหละจ้า) ก็เกิดเทรนด์ใหม่ คือพยายามปักหลักตัวเองหางานทำในญี่ปุ่นให้ได้ เด็กจีนเป็นเด็กที่เรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นได้ว่องไวมาก เพราะพวกเขาไม่มีปัญหาในการท่องตัวคันจิ (มันคือตัวอักษรจีนที่พวกเขาใช้มาตั้งแต่เกิดไงล่ะ) ดังนั้นภาษาจึงไม่ใช่อุปสรรคในการหางานในญี่ปุ่นของเหล่าเด็กจีนแต่อย่างใด

เรื่องน่าสนใจ (สำหรับชั้นเอง) คือ มีเด็กจีนรุ่นใหญ่จำนวนมากที่เป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน อ๊ะๆ…การเป็นสมาชิกพรรคในยุคหลัง 90 นั้น ไม่ได้ยึดมั่นกันในอุดมการณ์อีกแล้วนะคะ แต่มันคือบันไดไต่เต้าไปสู่ความก้าวหน้า เชื่อกันว่า คนที่ถูกคัดเลือกเข้าไปสมาชิกพรรคได้นั้น ต้องฉลาด เรียนรู้ไว ขยัน พากเพียร รวมๆ คือเก่งและไม่ขี้เกียจ (ตรงข้ามกับชั้นทุกประการฮ่ะ) แล้วทางพรรคนี่ เวลาเด็กมหาวิทยาลัยในจีนจะจบกันที เขาจะเข้าไปเปิดบู๊ทรับสมัครนะคะ แล้วก็ทำการพิจารณาว่าใครผ่านไม่ผ่าน คนที่ผ่านก็ได้ชื่อว่าเป็นสมาชิกพรรค ซึ่งไม่ได้หมายความว่าได้งานทำ (แนวๆ งานราชการ) ทันทีหรอก แต่การได้ชื่อว่าได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกพรรค มันเหมือนใบประกาศนียบัตรรับประกันความสามารถ ว่า “ยูน่ะเก่งและมีความรับผิดชอบ” ซึ่งถ้าจะไปหางานทำในภูมิภาคไหนของจีน มันก็จะทำให้ง่ายขึ้นอีกขั้นเพราะคนเชื่อมั่นว่า “นี่คือของดี”

เด็กจีนในโตไดหลายคนเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ …มันเหมือนกับการสอบเข้าบริษัทเอกชนดีๆ ได้นั่นแหละ มันการันตีอนาคต เขาก็เลยเข้ากัน แต่โดยมาก ถ้าออกนอกจีน เขาจะไม่ค่อยปล่าวประกาศกันหรอก ว่าชั้นเป็นเมมเบอร์ของพรรคนะ ยกเว้นว่าติ๊กต่อกมันจะเจ๋อไปถาม แต่โดนมาก ถึงไม่ถาม แค่คุยด้วยครั้งสองครั้ง ตรูก็เริ่มเดาได้แล้วว่าใครเป็นสมาชิกพรรคไหม ใครไม่ (จำนวนการทายถูกสูงถึง 90 เปอร์เซนต์) คือเจอเด็กเก่งๆ แต่ไม่ได้โลดโผนโจนทยานมาก ให้ทายว่าเป็นเมมเบอร์แน่ๆ แล้วก็ “อา…จริงด้วย” บ่อยครั้ง

ทีนี้ เทรนด์ใหม่คือ เด็กจีนที่เป็นเมมเบอร์พรรคนี่ พวกนางๆ (ทุกเพศ) ก็เริ่มปักหลักหางานทำที่ญี่ปุ่นกันแล้ว เริ่มไม่อยากกลับประเทศ ทั้งที่พวกนางนี่ หากกลับประเทศไป พวกนางก็คือกลุ่มคนที่มีต้นทุนทางสังคมสูงกว่าคนจำนวนมาก พวกนางมีโอกาสได้งานดีๆ และก้าวหน้าสูงกว่าคนอื่น … แต่ต้นทุนทางสังคมที่สูงกว่าคนหลายล้าน ก็ไม่ได้หมายถึง ต้นทุนทางเศรษฐกิจที่ดีกว่าในยุคนี้ (งงไหม) คือพวกนางนั้นมีศักยภาพ แต่เพราะระบบของจีนก็เป็นระบบที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน และสายสัมพันธ์ คนที่เก่งเท่าเทียมกัน แต่อีกคนสัมพันธ์ดีกับผู้ที่มีอำนาจสูงกว่า คนนั้นก็จะก้าวหน้ากว่าอีกคนอย่างน้อยหนึ่งสเตป … อันเป็นสิ่งที่อีกคนอาจจะรับไม่ได้ “ก็เก่งเท่ากัน ทำไมมันได้เลื่อนตำแหน่งก่อนชั้น” สิ่งเหล่านี้ เริ่มทำให้เมมเบอร์พรรครุ่นใหม่ เริ่มตั้งใจปักหลักหางานทำในญี่ปุ่น รวมถึงย้ายตนเองไปทำงานในสิงคโปร์มากขึ้น

 

“A Love-Hate Letter to First Tundra Semester : Autumn-Winter 2013/2014” – University of Tokyo

I still remembered Professor Miyamoto’s reaction when he knows that Akbolat, a World Bank scholar from Kazakhstan, and I walked 40 minutes everyday to school during three weeks long for September summer preparation classes.

Akbolat stayed in the Sendagi Sakura House, same as me, during that period. In the morning, we had to arrive the class before 9 AM, but we could not manage mutually interest about what time should we leave the house, then we decide to choose separate strategies in the morning, but walked back home together in the evening, almost every evening.

At that time, Akbolat had not found his 2-year contract apartment yet. And along the route that we had to walk pass every evening; there was this empty landscape very near Todai’s unpopular gate, which was in the beginning period of under-construction. We once joked to each other that before the construction would be finished, we should make a deal with the building’s owner, and reserve a room to stay for 2 years.

Then September ended, summer had forgone, and the Autumn-Winter semester has officially started.

Akbolat and I also moved out from Sendagi Sakura House, and separate our routes to school.

He moved to the place in somewhere that I do not know, and commute to school in a method that I neither know.

But I still walk the same route to school, just reduce time from 40 minutes to 30 minutes. And Professor Miyamoto has not been informed about this 10 minutes reduction of time yet. I have still wondered whether he would change the reaction after knowing this info or not. 🙂

Autumn arrived. Cool breeze of weather was all around. And I could see the gradually growth of autumn-winter clothes in my tiny wardrobe. Same as the progressively growth of that building I have to walk pass everyday.

October went by, November and midterm exams were cruel. Other classmates seem to adapt themselves quite well with an intensive schedule. But academic life is not and will never be easy to me.

In my eyes, it is not anything except a long and winding tundra road.

I felt like a fish that was thrown in the sky. There might be a lot of Oxygen in that blue high area, but literally speaking, fish do not need Oxygen.

And then there was a normal morning in December, almost the year-end, I walked pass that building again, but from ‘nothing’ since the beginning of September, the building turn to be almost finished and close to become a beautiful ‘house’.

It is not an apartment. It is a house. I have just realized.

I stopped for a while and did an action once some people have characterized that I always did it quite well; quietly observing.

There were some constructed workers there at that morning, trying to decorate and develop the house to becoming close to a definition of ‘home’.

Frankly, it did not change me. But it just somehow made me realized that if we worked on something everyday, then it could gradually transform; from an empty land to a home.

The New Year knocked at the door in one day. And Heisei 26 brought many home works, essays, and presentations to students’ lives. I had been struggling again. But isn’t there somebody who not experiences this struggle formula of life?

Truth to be told, the week that I had to take ‘Microecon’ and ‘Method of Statistics’ final exams was the week of my best friend’s 32nd birthday. And it also was the same week that she had to take her 3 years old daughter to undergo the heart surgery again too.

Life is tough. Everyone has its own war. We all have lives that we have to construct by ourselves, and maybe with some help of … handful luck.

Before the semester ends, I met Akbolat in the class. I told him a story about the building that turns to be a house. He seemed amazed and wondered how it would look like at the very end.

From the September 2013 to the beginning of February 2014, I have become a witness in this house transformation.

And also, a witness in life transformation of a struggling master student, who is secretly taking a Ph.D. in fangirling, named Tiktok too.

And the first tundra semester has officially ended.

I just hope she is doing normally fine now.

photo-13

photo-15

photo-14

Facebook “10” Stories

นอกจากจะมี lookback ให้เราย้อนมองเรื่องราวของเราแล้ว เฟซบุ๊คยังได้รวบรวมสิบเรื่องราว จากเหล่าผู้คนที่ได้เชื่อมต่อกันด้วยเฟซบุ๊ค

เรื่องราวของแบรนดอน ช่างภาพสมัครเล่น ที่ย้ายไปนิวยอร์กเมื่อปี 2010 แล้วเริ่มถ่ายรูปผู้คนตามท้องถนน…สนทนา และสร้างอัลบัมภาพชื่อ Human of New York จนเริ่มมีผู้ติดตามมากมาย สุดท้ายแบรนดอนก็สร้างเฟซบุ๊คแฟนเพจขึ้น โดยส่วนมากเขาจะอัพโหลดภาพในแฟนเพจเป็นหลัก และไม่ได้ทำเว็บไซต์ (เท่าที่ทราบนะ)

เรื่องราวของสองสาวฝาแแฝด ที่เพียงสามเดือนหลังเกิดพวกเธอก็ถูกรับไปเลี้ยงโดยต่างครอบครัว คนหนึ่งเติบโตและเรียนการแสดงที่อเมริกา คนหนึ่งถูกเลี้ยงดูมาในยุโรปและเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ที่ลอนดอน วันหนึ่ง เพื่อนคนหนึ่งส่งคลิปของKevJumba ที่มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่ในคลิปด้วย คนที่ลอนดอนเลยเข้าไปดูประวัติ เธอเห็นข้อมูลว่าอีกคนเล่นเป็นตัวประกอบในหนังเรื่องหนึ่ง เธอเข้าเว็บไซต์ไปดู เธอได้รู้ว่าอีกคนเกิดวันที่ 19 พ.ย. 1987 ที่ปูซาน … วัน เดือน ปี และสถานที่เกิดเดียวกับเธอ
และเธอคือฝาแฝดที่หากันเจอในโลกที่ข้อมูลดิจิตอลวิ่งพล่านกันเป็นล้านๆ เรื่องราวในแต่ละวัน

นี่คือสองเรื่องราวจาก เฟซบุ๊ค 10

http://www.facebookstories.com/10

Image