ทุกคนล้วนมี “โตเกียว” เป็นของตัวเอง

ช่วงก่อนคริสต์มาสปีก่อน มีเพื่อนของรุ่นพี่คนหนึ่งแวะมาโตเกียว เวลาใกล้สองทุ่มแล้ว เราหิวกันมาก เราเลยเดินหาร้านกินดื่มแถวอาเมะโยโก (Ameyoko) ตลาดกินดื่มค้าขายสำคัญย่านอุเอโนะ

แม้ทั้งรุ่นพี่และติ๊กต่อกจะเป็นเด็กโตไดทั้งคู่ แถมอีกคนก็พูดเขียนอ่านฟังภาษาญี่ปุ่นอย่างกับกำเนิดที่ญี่ปุ่นเอง (นางเขียนธีสิสปริญญาเอกเป็นภาษาญี่ปุ่นเลยนะ) และถึงแม้ย่านอาเมะโยโกจะถูกขนานนามว่าเป็นย่านกินดื่มของเด็กโตได (ย่านของพวกปริญญาตรีอ่ะดิ) แต่เราก็ไม่ได้เชี่ยวชาญร้านกินดื่มในอาเมะโยโกแต่อย่างใด ไม่รู้เหนือรู้ใต้ว่าร้านไหนอร่อยเลยด้วยซ้ำ ขณะที่หิวไส้แทบกิ่วกลางสายลมหนาวของเดือนธันวาคมนั้น เราก็เหลือบไปเห็นป้ายร้านหนึ่งที่ถ่ายภาพเมนูอาหารได้ดูดีมาก ร้านอยู่ชั้นใต้ดิน เราก็ชั่งใจกันอยู่ราว 5 วินาที ก่อนจะพยักหน้าทำสัญญาประชาคมแล้วเดินลงไปสั่งเมนูในร้าน

สรุปว่ามันเป็นร้านที่อร่อยทุกเมนู ตั้งแต่ของทอด ต้ม ยันไปถึงสาเก !!!

เคยคุยกับพี่โอ๋ว่า บางทีด้วยความไม่รู้ เราก็มักจะพบเจอ “ร้านที่เป็นของเราเอง” ร้านที่เราไม่ได้ตามอ่านในรีวิว (เพราะถึงอ่าน เราก็หาพิกัดไม่เจอกันอยู่ดี … ด้วยความง่าวส่วนบุคคล XD) แต่เป็นร้านที่เราบังเอิญจิ้มเอา บางทีแทงหวยผิด เจอร้านห่วยแตกก็มีบ้าง (แต่น้อย) ทว่าบางทีก็เจอร้านแบบเหนือความคาดหมาย อย่างพี่โอ๋ที่ไม่สันทัดภาษาญี่ปุ่นเลยแม้แต่น้อยก็ยังเคยเดินจิ้มได้ร้านราเมง (หรืออุด้งหว่า) ที่เป็นสไตล์ที่ขายที่ฮอกไกโดเท่านั้น ปกติแทบไม่มีใครรู้ว่ามันมีร้านที่ขายราเมงแบบนี้นอกฮอกไกโดด้วยเหรอ

ไม่ใช่แค่ร้านอาหารที่เราอาจจะรู้สึกว่ามันเป็น “โตเกียว” ของเรา มันอาจรวมไปถึงหลากหลายสถานที่ วิลเลียม เพื่อนชาวอังกฤษเคยบอกว่า เขารู้สึกผูกพันกับรถไฟเจอาร์สายยามาโนเตะเป็นพิเศษ แม้เขาจะใช้รถไฟใต้ดินเมโทรนั่งไปฝึกงานบ่อยกว่าขึ้นเจอาร์ก็ตาม สำหรับวิลเลียม ยามาโนเตะไลน์คือหนึ่งในสิ่งที่เขาจะคิดถึงมากที่สุดในวันที่เขาห่างจากโตเกียวไป

ฉันเคยอ่านเจอว่ามูราคามิพักในอพาร์ตเม้นท์ใกล้ศาลเจ้าเมจิ เวลาที่อยู่โตเกียว เขามักจะวิ่งรอบจิงงุ ไกเอ็น อันเป็นสวนย่านศาลเจ้าเมจิเสมอ ฉันเคยไปย่านนี้หลายครั้ง ทั้งในช่วงฤดูร้อน ใบไม้ร่วง หรือใบไม้ผลิใบ นี่คือหนึ่งในบริเวณเขียวขจีของเมืองใหญ่อย่างโตเกียว หนึ่งรอบของจิงงุ ไงเอ็น มีระยะทาง 1,325 เมตร มูราคามิชื่นชอบเครื่องหมายบนพื้นถนนทุกร้อยเมตรมาก และสำหรับเขา บริเวณรอบๆ จิงงุ ไกเอ็น ก็น่าจะเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในพื้นที่ในโตเกียวที่เขาผูกพันกับมันมากที่สุด

สำหรับฉัน ฉันชอบร้านราเมงที่อยู่ละแวกสถานีเจอาร์นิชินิปโปริอยู่ร้านหนึ่ง ก่อนเปิดเทอม ฉันมีเวลาว่างมาก จึงเดินไปห้องสมุดชุมชนเสมอ ทำให้ต้องเดินผ่านร้านราเมงนี้เกือบทุกเย็น และทุกเย็นฉันก็จะได้เห็นคนต่อคิวตรงหน้าร้านอย่างอดทนที่สุด ในวันฝนพรำที่ชวนเพรียกหาความอบอุ่นวันหนึ่ง ฉันเลยชวนเพื่อนอีกคนไปจิ้มเสี่ยงเมนูร้านนี้ ก่อนจะพบว่า มันอร่อยมาก และเป็นอีกวันที่ฉันรู้สึกว่า โตเกียวก็ไม่ได้เป็นเมืองที่ “รสขม” นัก

ฉันมารู้ทีหลังจากน้องอีกคนหนึ่งว่าร้านนี้ถือเป็นร้านรสดี และรสดังร้านหนึ่งในเมือง

หน้าร้อนนั้นผ่านไป ใบไม้ร่วงตามมา หิมะของหน้าหนาวแสนขมละลายแล้ว ใบไม้ผลิกุมมือเราอยู่ … ในเมืองที่ซาลารีแมนและร้านค้าปลีกย่อยคือกำลังหลักขับเคลื่อนเศรษฐกิจ เราทุกคนล้วนมีเรื่องเล่าส่วนบุคคล

เราทุกคนล้วนมี “โตเกียว” เป็นของตัวเอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s