“ยากสุดคือ…”

“ยากสุด คือฝึกหายใจ”

น้องคนหนึ่งโพสเรื่องฝึกว่ายน้ำไว้ในเช้าวันนี้ สำหรับคนที่ว่ายน้ำไม่ (ยอม) เป็นสักที,​ นี่คือเรื่องจริงที่สุด

 

ประโยคนี้ทำให้ฉันคิดถึงเหตุการณ์ในเช้าตรู่วันคริสต์มาสปีที่แล้ว ที่สนามบินนาริตะ

เรื่องที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกัน แต่ก็โยงใยกัน

ฉันมีนัดดูคอนเสิร์ตครบรอบสิบปี “ทงบังชินกิ” ที่กรุงโซล เกาหลีใต้ ในวันที่ 26 ธันวาคม 2013, ไฟล์ทบินคริสต์มาสคือไฟล์ทที่จะพาฉันไปยังสถานที่นั้น

 

คริสต์มาสคือช่วงเวลาที่ค่าโดยสารเครื่องบินจะถีบตัวขึ้นสูงมาก สูงจนน่าตกใจ สูงจนน่าหลีกเลี่ยง ยกเว้นแต่ว่า มันคือไฟล์ทบังคับ ถ้าไม่จำเป็นถึงขั้นคอขาดบาดตาย คนเราคงไม่อยากเดินทางในช่วงเวลามหาแพงเหล่านี้

แน่นอนว่า “ทงบังชินกิ” คือเรื่องคอขาดบาดตายของฉัน

 

แต่สำหรับครอบครัว พ่อ-แม่-ลูกสอง หัวสีทองที่ยืนต่อคิวเช็คอินอยู่ข้างหน้า ฉันไม่รู้ว่า “อะไรในโลก” คือเรื่องคอขาดบาดตายของพวกเขา

เด็กชายคนพี่หาวหวอดๆ ติดต่อกันเป็นครั้งที่สิบสี่แล้ว เช้าตรู่หน้าเคาน์เตอร์โคเรียนแอร์ไลน์ในฤดูหนาวใกล้ศูนย์องศาอย่างนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องจำเป็นจริงๆ เราก็คงไม่ถ่อกันมาต่อคิว

พ่อกับแม่หัวทองคุยกันด้วยความเคร่งเครียด ถกเถียงด้วยภาษาสกุลยุโรปสักอย่างที่ฉันไม่มีวันเข้าใจ พอคิวเริ่มใกล้เคาน์เตอร์เช็คอินเรื่อยๆ คนเป็นแม่ยิ่งเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้าย เมื่อสถานการณ์หน้าเคาน์เตอร์ของพวกเขาลงเอยแบบไม่สมความปรารถนา คนเป็นแม่ก็ตะโกนออกมาใส่หน้าคนเป็นพ่อ

 

แล้วเธอก็เขวี้ยงกระเป๋าถือที่อยู่ข้างตัวลงพื้น

 

เด็กน้อยสองคนร้องตกอกตกใจ เสียงร้องไห้ดังจ้าไปทั่วแถวเช็คอิน คนเป็นแม่กรีดร้องใส่หน้าสามี, ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ คงมีอะไรสักอย่างผิดพลาดจากแผนเดินทางที่วางกันไว้…แผนเดินทางของช่วงเวลาแสนแพง ในเช้าตรู่วันคริสต์มาส

 

แผนผิดพลาด ที่อาจทำให้เราเสียสติ จนเผลอตะโกนและกรีดร้องใส่หน้าคนที่เรารัก

 

เป็นเช้าวันนั้นเอง เช้าก่อนหน้าปีใหม่ตั้งเกือบหนึ่งสัปดาห์ ที่ฉันสูดลมหายใจยาวเข้าปอด ปี2014 ฉันไม่มี New Year Resolution สักข้อ ฉันเคยลองมาแล้วตลอดชีวิต,​ มันไม่ค่อยเวิร์ค ฉันไม่มีวินัยมากพอที่จะรักษามันไว้

 

แต่ปีนั้นเอง ปีที่แล้ว ในวันคริสต์มาส ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงเกินไป ฉันตั้งใจไว้ ในทุกๆ ปี, ถ้าเป็นไปได้,

ฉันขอให้ตัวเองยังมีสติอยู่เสมอ และไม่ว่าอะไรจะผิดแผนหรือผิดพลาด

 

ถ้าเป็นไปได้, ฉันขอให้ตัวเองไม่กรีดร้องหรือตะโกนใส่หน้าคนที่เรารัก

 

ไม่ว่าเราจะพลาดไฟล์ทบินคริสต์มาส หรือเจอสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็เหอะนะ

 

“ยากสุด คือฝึกหายใจ”

“ยากสุด คือรักษาสมดุลของการว่าย,​ ประคองชีวิต”

 

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s