[status] 2014.09.18

ตื่นเช้ามาเพื่อพบข่าวว่าป้าที่เคยอยู่บ้านข้างๆ กัน (บ้านหลังตอนเราเป็นเด็ก) ตายแล้ว พอย้ายบ้าน ไม่ได้อยู่บ้านหลังติดกัน เราก็คิดหน้าปัจจุบันของแกไม่ออก คิดได้แต่หน้าตาตอนที่เราเคยเห็นเมื่อตอนเป็นเด็ก

บ้านที่โตเกียวของเราอยู่ตรงข้ามสุสาน เกือบทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เราจะเห็นครอบครัวต่างๆ ขับรถมาจอดตรงลานจอดรถข้างบ้าน (เรา) แล้วเดินข้ามฝั่งไปเคารพหลุมฝังศพฝั่งตรงข้ามเสมอ แต่แปลกที่เรากลับไม่ค่อย “สำนึก” ถึงความตายเวลาที่อยู่โตเกียว มากเท่าเวลาที่เรากลับมาอยู่บ้าน

ถ้าอยู่บ้าน เราจะได้เสียงธรณีกันแสงดังไม่เคยต่ำกว่าเดือนละสองหน ผู้คนที่เราเคยคลุกคลีด้วยตอนเป็นเด็ก ผู้คนที่เราเคยรู้จัก ค่อยๆ กลายเป็นความทรงจำไปทีละราย

“แม่แก่ขึ้นมากนะ” เราพูดกับพี่ชายในวันหนึ่ง เพียงสี่เดือนนับจากปลายเดือนมีนาคมถึงต้นเดือนสิงหาคมที่เราไม่อยู่บ้าน เรารู้สึกถึงริ้วรอยบนใบหน้าที่มากขึ้นของแม่ เส้นผมที่เบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด ชีวิตที่ขับเคลื่อนไป

ในวัยอย่างนี้ เราชอบไปงานศพมากกว่างานแต่ง งานศพทำให้เราบอบบางขึ้น, ใช่ มันไม่ได้ทำให้เราเข้มแข็งขึ้นหรอก เราไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ ไม่ใช่วันเดอร์วูแมน แต่งานศพมันก็ทำให้เรายิ่งรู้ตัวว่าเราบอบบางแค่ไหน ขณะที่คนอื่นก็บอบบางไม่ต่างจากเรา

ส่วนเรื่องที่ว่าเราควรจะรับมือกับความบอบบางของตัวเองและคนอื่นแบบไหน นั่นเป็นโจทย์เฉพาะบุคคลที่ต้องเลือกหนทางจัดการ — และรับผิดชอบผลของมัน — กันเอาเอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s