[status] ผู้คนมีคำตัดสินของเขาและเรา ก็แค่มีเรื่องราวของเรา

เมื่อราวสองเดือนก่อน พี่น้องและผองเพื่อนจำนวนหนึ่งต่างพูดถึงหนังเรื่อง Begin Again

ฉันไม่เคยดูหนังเรื่องนี้หรอก (แม้จะหลงใหลเพลงประกอบสุดใจ ขนาดเปิดฟังเกือบเดือนตอนที่เดิน 1 ชม. ไป-กลับระหว่างบ้านพักและคณะ) แต่ชื่อของหนัง แทนที่จะทำให้ฉันรู้สึกถึงเรื่องราวความรักในวัยหนุ่มสาวหรือวัยกลางคน ฉันกลับคิดถึง

ชีวิตของพ่อ

พ่อของฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ ในวัย 55 ปี, วัยที่หลายคนคงจะถอดใจไปแล้วที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง วัยที่เรามักคิดว่า “มันจบสิ้นแล้ว” ที่จะเปลี่ยน label ที่ติดอยู่ในชีวิตเรา

วัยที่เหลือเชื่อ ว่าชีวิตเราจะ Begin Again ได้

บทความเต็มฉบับนี้ตีพิมพ์ในนิตยสารเวย์ (ขอบคุณ บ.ก.ตุ่น และคุณเพื่อนปอม) ตั้งแต่ต้นปี 2557 แต่มันใช้เวลานานมากสำหรับฉัน กว่าที่จะกล้าโพสมันเต็มๆ ออนไลน์ ในบล็อกของตัวเอง

รวมถึงที่นี่

เพราะทุกครั้งที่ฉันย้อนอ่านมัน ฉันมักรู้สึกว่า มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ และฉันไม่รู้ว่าผู้คนจะตัดสินมันอย่างไร

31 ธันวาคม 2556, วันสิ้นปี ที่เกสต์เฮ้าส์แนวฮิปสเตอร์แห่งหนึ่งย่านฮงแด กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้

ฉันนั่งทานมื้อสายในห้องอาหาร และได้เจอลิซเบธ ผู้หญิงวัยกลางสี่สิบ ชาวสวีเดน เราเจอกันหนที่สอง,ในห้องอาหารห้องเดิมนี่แหละ, แต่วันนี้เรามีเวลาคุยกันเหยียดยาว

แล้วเราก็เล่าถึงเรื่องราวของพ่อตัวเอง

.

.

.

รวมถึงเรื่องราวของแม่ด้วย

ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องราวชีวิตของคนอื่น มันเลี่ยงไม่ได้ที่เราจะตัดสิน

แต่บทสนทนากับลิซเบธในเช้าวันสิ้นปีวันนั้น เป็นหนึ่งในบทสนทนาที่ดีที่สุดบทหนึ่งในชีวิต

การแชร์เรื่องราวส่วนตัว ไม่ได้แย่เสมอไป

ผู้คนมีคำตัดสินของเขา

และเรา ก็แค่มีเรื่องราวของเรา

ก็เท่านั้น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s