[ญี่ปุ่น] อ้อมค้อมจนได้ (เรื่อง)

[ญี่ปุ่น]

จริงๆ เคยได้ยินมาบ่อยว่าคนญี่ปุ่นโดยมากจะไม่พูดอะไรออกมาตรงๆ ชอบสื่อสารแบบอ้อมๆ ไม่พูด “ไม่” ให้ชัดเจนไปเลย

ทีนี้ก็เลยจดจำไว้ และพยายามสังเกตให้มาก (พารานอยด์ไว้ก่อน) อันนำไปสู่เหตุการณ์นี้

ปีก่อนมีนัดกินข้าว เพื่อนญี่ปุ่นที่ไปฝึกงานเมืองนอกกลับมาโตเกียวเสียที ทีนี้ก็ชวนกันเป็นกลุ่มไม่ใหญ่มาก ซึ่งเราก็ไม่ถือเป็นตัวตั้งตัวตีอีก

ระหว่างวันบังเอิญไปเจอคลาสเมทอีกคน คือรู้แหละว่าชวนไปด้วยได้ แต่ก็คิดว่าถามพวกที่เป็นตัวตั้งตัวตีดีกว่า เลยส่งเมสเสจไปว่า “เออ ชั้นพาเพื่อนไปด้วยได้ไหม”

เด็กยุ่นส่งเมสเสจกลับมาเป็นสติ๊กเกอร์ยิ้มแฉ่ง ไม่มีคำว่า “yes” หรือ “no” อยู่ในนั้น เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเกลียดความคลุมเครือของยุ่นมาก ห่านนนนน… ต้องการไรวะ ชั้นอ่านความนัยสติ๊กเกอร์ยิ้มของแกไม่ออกโว้ย

(คือไม่รู้มันส่งยิ้มมา เป็นนัยว่า “เธอไม่รู้เหรอว่าปาร์ตี้นี้คือเลี้ยงรับคนกลับมาเท่านั้น ช่วยคิดให้ลึกหน่อย” หรือว่า “พามาได้เลย” กันแน่)

ลังเล30นาที สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ชวนคลาสเมทคนนั้นไปด้วย คือไม่เอ่ยปากบอกเลยว่ามีกินข้าวกัน ขอโทษเน้อ ก็ไม่รู้ว่าฝั่งยุ่นมันจะว่าอะไรไหม

อีกชั่วโมงนึงถัดมา ยุ่นพิมพ์มาเพิ่ม (เสียที) ว่า “พามาเลย คนเยอะสนุกดี”

ห่าน… กรูแยกจากคลาสเมทคนนั้นมาแล้วโว้ย

สรุปกินข้าววันนั้น พวกแม่งลากคนไม่สนิทมาอีกหลายคน บางคนบังเอิญเจอ

เลยบอกเด็กยุ่นไปว่า คราวหลังอย่าส่งไอค่อนอมยิ้มมาอีกนะ ให้ตอบ ได้หรือ ไม่ได้ ตรงๆ … ประเด็นคือชั้นอ่านความนัยพวกแกไม่ออก และชั้นจะไม่พยายามอ่านอีกแล้ววย่ะ ถ้าไม่ตอบตรงๆ ก็ถือว่าเป็นความผิดแกนะยะในครั้งต่อไปน่ะ

จบ. คนญี่ปุ่นแม่งเข้าใจยาก.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s