sat.2015.09.12

วันเสาร์ โทรศัพท์ไอโฟน5สั่นไม่หยุดหย่อนตั้งแต่หกโมงเช้า พอมีใครโทรมาเช้าตรู่ในวันหยุดงานอย่างนี้ จะอกสั่นขวัญแขวนทุกครั้ง เพื่อนสนิทชื่ออำไพเคยเล่าทฤษฎีที่เธอตั้งเองให้ฟังว่า ถ้าโทรศัพท์ส่งสัญญาณเตือนเราในเวลาเช้ามากหรือดึกมาก เธอเชื่อว่ามันมักจะเป็นข่าวร้าย

Bad news travels fast
ข่าวร้ายเดินทางมาถึงเร็วเสมอ
อำไพเชื่ออย่างนั้น

เป็นพ่อที่โทรมา ฉันแตะไอค่อนสีเขียวเพื่อรับสาย ภาวนาว่าอย่าให้มีอะไรร้ายแรง

เสียงสดใสของพ่อดังมา มีเสียงลมปนมาด้วย

“โทรมาปลุกให้ทำบุญ วันนี้บุญเดือนเก้าข้าวประดับดินของอีสาน นี่พ่อตื่นไปทำบุญมาตั้งแต่ตีสาม และกำลังขับรถไปอีกวัด”

ไม่ใช่ข่าวร้าย ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าข่าวดีได้ไหม อยู่ กทม ฉันไม่รู้ว่าพระท่านเดินบิณฑบาตกันที่ไหน อีกอย่างหกโมงเช้าก็เป็นช่วงเวลาชวนขี้เกียจอิดออด ไม่อยากลุกไปออกกำลัง ทั้งยังไม่อยากเดินวนหาพระในเมืองกรุง

พ่อบอกก่อนวางสายว่าวันนี้พ่อทำบุญให้ปู่กับย่า

ล้มตัวลงนอน เลื่อนหน้าจอไอโฟนห้าแล้วจิ้มรหัสเครื่อง เช็คไลน์ เห็นนาฬิกาดิจิตอลบอกเวลา 6.05

ขั้วตรงข้ามของข้อความ Bad news travels fast ก็คือคำว่า
Good news travels fast

ฉันคิดถึงอำไพ เธอย้ายจากห้องชุดย่านอารีย์กลับไปเปิดโรงเรียนสอนพิเศษที่กระบี่บ้านเกิดแล้ว

โทรศัพท์ตอนหกโมงเช้าไม่จำเป็นต้อองเป็นข่าวร้ายเสมอไป

อยู่ๆ ก็นึกถึงตอนติดสอยห้อยตามย่าไปทำบุญเมื่อตอนเป็นเด็ก ย่าเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและใจดีที่สุดในโลก (มากกว่าแม่อีก)

ย่าจะเตรียมอาหารไปวัดอย่างดีเสมอ ทำเองทุกอย่าง และย่าสวดมนต์คล่องมาก

ฉันสวดมนต์แทบไม่ได้ ไม่รู้ว่าพระอยู่ไหน เอาตรงๆ ฉันอาจไม่เชื่อเรื่องการทำบุญใส่บาตรเลยก็ได้

แต่ทุกครั้งที่ไปวัด ภาพตอนติดสอยห้อยตามย่าจะถูกฉายวนเวียน

เช้านี้ หน้าปากซอยรามคำแหง24 ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองลุกไปใส่บาตรเพราะมันคือบุญข้าวประดับดินหรือเพราะต้องการพาย่าในความทรงจำกลับมาโลดแล่นอีกครั้ง-กันแน่

ฉันคิดถึงอำไพ อยากบอกเธอจังว่า ข่าวดีและข่าวร้ายปะปนและดำรงอยู่ในชีวิตเราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่เช้านี้ไม่ใช่ข่าวร้าย

และฉันเพิ่งไปใส่บาตรมา

Advertisements