I knew heaven for a while

once upon friday

บ้าจี้หรือเปล่า ตอนเพื่อนมาชวนเทรกกิ้งยอดเขาคินาบาลูแบบรีบๆ ถึงได้ตอบรับอย่างเร็ว ทั้งที่การ trekking หรือ Climbing ล้วนแต่ไม่ใช่แนวของฉันเลย (จำตอนไปปีนภูสอยดาวไม่ได้รึไง) แค่รู้จากกูเกิลว่าคินาบาลูเป็นยอดที่สูงที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ก็ไม่ได้ระแคะระคายว่าการป่ายปีนขึ้นไปจะลำบากยากเย็นอะไรขนาดนี้

การเตรียมตัวก็ไม่มีนะ ปีนี้ยุ่ง กิจกรรมเยอะ เลยเตรียมอุปกรณ์จำเป็นไปให้อุ่นใจ

อาทิตย์ที่ 24 กันยายน 2560 ฉันพบว่าตัวเองเดินพอไหว หายใจได้ ไม่มีปัญหาด้าน physical แต่ในทาง mental เริ่มเกิดคำถาม เป็นคำถามเดิมที่มักจะอุบัติขึ้นมาตอนพีคๆ ว่า

นี่แกกำลังทำอะไรอยู่

และ

แกมาทำอะไรที่นี่

ก็ไม่รู้นะ ว่าอะไรเป็นแรงจูงใจให้คนร่วมร้อยเดินแบกของของจำเป็นในเป้ขึ้นมาที่ความสูงเกือบสามพันเมตรเหนือระดับน้ำทะเลเพื่อพักผ่อนไม่กี่ชั่วโมง


จันทร์ที่ 25 กันยายน 2560 เราตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงคืน ตีหนึ่ง แต่งกายกันหนาวเต็มที่ อาศัยแสงไฟคาดหัวส่องนำทาง แล้วเริ่มเคลื่อนขบวนไปไต่ขึ้นยอดกันตอนตีสองครึ่งเกือบตีสาม ก้มหน้าก้มตาเดิน ไต่ และก้าวไปทีละก้าว บางช่วงพื้นภูเขาชันมากต้องใช้การป่ายปีน ไต่เชือกที่เขาขึงแน่นไว้กับพื้นที่เป็นหิน เพราะหวังจะไปให้ถึงยอด

แต่ฉันก็ตามเขาไป

ย่ำรุ่งที่ท้องฟ้าสะอาดใส เปิดโอกาสให้เรามองกลับลงไปเห็นเมืองทั้งเมืองที่ยังหลับใหล ในแสงไฟกะพริบพราว เงยหน้าขึ้นฟ้าก็เห็นดวงดาวใหญ่น้อย ชวนให้รู้สึกตัวเล็กจิ๋ว และอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างบอกไม่ถูก

ยิ่งเดินสูงขึ้นเรื่อยๆ ก็ยิ่งต้องการอากาศมากขึ้น เหนื่อยง่ายขึ้น ต้องการหยุดพักบ่อยขึ้น แม้อากาศรอบตัวคือความเย็นเฉียบ แต่ร่างกายภายใต้เสื้อผ้ากันหนาวนั้นกลับร้อนและเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ระหว่างที่ยืนเกาะเชือกหอบ ขาสั่นอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ภูมิประเทศแปลกตาที่เริ่มชัดเจนขึ้นจากแสงสว่างของขอบฟ้าทางตะวันออก ยิ่งทำให้สงสัยว่า นี่เป็นที่ที่มนุษย์อย่างเราควรจะอยู่หรือ

นึกขึ้นมาอย่างนี้ก็ตกใจ มองไปที่แสงไฟบนศีรษะของเหล่าอีลีทที่ล่วงหน้าขึ้นไปไกลลิบๆ โน่น …นี่เขากำลังพากันไต่ขึ้นไปเพราะอยากไปให้ถึงสวรรค์ ได้รับใบรับรองว่าไปถึงสวรรค์ แล้วก็ต้องลงมาในไม่ช้า เพราะว่าเรามีชีวิตอยู่บนสวรรค์ไม่ได้ สวรรค์ไม่ใช่ที่ที่เราควรอยู่ …อย่างนั้นหรือ

ฉันหยุดตัวเองตรงความสูงของจุดที่มียอด South Peak อยู่ตรงหน้า ค่อยๆ นั่งลง แล้วก็ถามตัวเองว่า แล้วที่ขึ้นมาถึงตรงนี้ เพราะว่าแกต้องการอะไร

…..

ท้องฟ้าเริ่มกระจ่าง สรรพสิ่งตรงหน้าเริ่มสว่างไสว ถ้าตรงนี้เป็นเชิงสวรรค์ มองลงไปข้างล่าง เบื้องหน้าคือที่ที่เราควรจะอยู่ใช่ไหม บนเตียงนอน ใต้ผ้าห่ม

…เออนั่นสิ ฉันพาตัวเองขึ้นมาบนนี้ทำไม ขึ้นมาเพื่ออะไร ใช่ อีโก้ฉันมีเหมือนคนอื่น แต่ฉันจะพิชิตยอดเขาสูง 4,095 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลไปเพื่ออะไร เพราะฉันอยากได้ใบรับรองซึ่งไกด์ที่ขึ้นมาบนนี้กันคนละเป็นร้อยรอบไม่มีเลย ใบนั้นหรือ

ไม่นะ ฉันไม่เคยนึกอยากได้ และไม่รู้จะเอามันไปทำอะไร

เออ แล้วฉันจะเดินต่อขึ้นไปเพื่ออะไร

คิดแล้วฉันก็นั่งรากงอกอยู่ตรงนั้น ชื่นชมภาพของยอด South Peak ที่ติดตามานาน

ของจริงคือความงามของเส้นสายที่ลงตัว เหมือนเนื้อเพลงที่คุ้นหู “บางอย่างไม่ต้องดีไซน์ และไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไร” ธรรมชาติช่างสร้างสรรค์ ดินฟ้าอากาศช่างเป็นใจ ณ เวลานั้น ฉันนั่งตรงนั้น หายใจเข้าออก จับตาดูแสงที่เปลี่ยนไป บางช่วงก็ไม่ได้คิดอะไร บางช่วงก็คิด

…เธออยู่ตรงนี้มากี่ร้อยกี่พันปีแล้วฉันไม่อาจรู้ แต่ขอบคุณนะที่อยู่รอจนวันที่ฉันป่ายปีนขึ้นชมความยืนหยัด สง่างามของเธอ ขอบคุณมาก การเดินทางมาหาเธอทำให้อะไรหลายอย่างเติบโตในตัวฉัน หลายอย่างที่ประกาศออกมาเป็นใบรับรองใดไม่ได้

แล้วก็ไม่ได้ขยับตัวลุกไปไต่ขึ้นพิชิตยอดที่สูงที่สุดของคินาบาลูที่ห่างไปไม่ถึงกิโลเมตรแต่อย่างใด

ฉันว่าฉันพาตัวเองมาถึงตรงนี้ก็เพียงพอแล้ว

View original post

Advertisements

[seoulbeats] ทำไมกรณีประท้วงของ KBS + MBC จึงสำคัญ

link – http://seoulbeats.com/2017/09/mbc-kbs-media-strike-once-more-with-feeling/

เป็นบทความที่ดีมาก
seoulbeats เป็นเว็บที่ชอบเสมอมา และน่าจะตลอดไป (สมัยก่อนชอบ ellie มาก นางหายไปไหนแล้วนะ ไม่ได้ตามทวิตนางเลย)

บทความให้รายละเอียดเกี่ยวกับการประท้วงของ union/ พนักงานของ KBS กับ MBC ซึ่งส่งผลให้รายการ Infinite Challenge, I Live Alone ต้องหยุดออกอากาศ แล้วตอนนี้ก็มีประกาศเพิ่มว่า Music Core, Happy Together, Music Bank จะหยุดออกอากาศชั่วคราว พร้อมกับที่จะไม่มีงาน DMC Festival ปีนี้ (งานใหญ่มากเลยนะ เป็นงานประมาณว่าศิลปินเกาหลีใต้ขึ้นร้องเพลง เพื่อประกาศว่า เกาหลี (เหนือและใต้) เป็นหนึ่งเดียว /// อันเป็นข้อเรียกร้องทางการเมืองที่มีมายาวนานมาก แต่ใช้พลังของ pop cult เป็นหนึ่งในการเรียกร้อง)

รวมทั้งยังยกเลิกการแข่งขันกีฬาสีไอดอล Idol Star Athletics Championships ช่วงชูซอกด้วย (ช่วงไหว้พระจันทร์อ่ะ / อันเดียวกับของจีนและกลุ่มประเทศแนวนี้)

บทความบอกว่า การประท้วงของ joint Union KBS & MBC ไม่ได้เพิ่งมีครั้งแรก ถ้าย้อนไปหน่อย ที่พอจำได้คือ 2008 ก็เกิดประท้วงแล้วเรียกร้องให้ president ของสถานีลาออก คือ KBS นี่เป็นสถานีรัฐนะ ชื่อเต็มคือ Korean Broadcasting System ขณะที่ MBC ถึงจะเป็นเอกชน แต่ด้วยประวัติศาสตร์ชาติเกา ทำให้มันมีการใส่ขั้วอำนาจรัฐเข้าไปในบอร์ดบริหาร แล้วมันก็แทรกแทรกการตัดสินใจในฐานะสื่อ

พูดง่ายๆ ว่า KBS + MBC ถูกอำนาจรัฐเข้าครอบงำ ทำให้นักข่าวหรือรายการไม่สามารถสะท้อนความจริงได้เต็มปาก เพราะจะโดนฟ้อง หรือไล่ออก (เคยมีกรณีไล่ออกมาแล้ว)

แล้วเรื่องนี้ก็ย้อนกลับไปที่กรณีการล่มของเรือ Sewol ในปี 2014 ที่กระทบการทำงานของสื่อ ช่วงแรกสื่อทีวีไม่เล่นเรื่องนี้แรง ข่าวดูไม่ร้ายแรง จนกระทั่งชาวเน็ตค่อยๆ ขุดคุ้ย ก็เลยเกิดกรณีกันว่า สื่อทีวีไม่รายงานความเสียหายให้ใหญ่โต (ตามจริง) เพราะรัฐบาลกลัวเสียภาพลักษณ์ เลยควบคุมการรายงานข่าว

แล้วมันก็เกี่ยวพันกับกรณีล่าสุดของ อดีต ปธน. ปาร์ค กึน เฮ ด้วย ที่นางถูกถอดถอน (เขาใช้คำนี้กันป่ะ impeachment นี่)

สรุปคือ บทความกำลังจะพูดถึงว่า การที่ต้องยกเลิกรายการวาไรตี้บันเทิงเกี่ยวกับไอดอล ในท่ามกลางการประท้วงเรื่องเสรีภาพสื่อนี่ สำคัญมากนะ มันเป็น action ที่จะส่งผลดีต่อคนจำนวนมาก ไม่ว่าคนจำนวนมากจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

ขณะเดียวกัน บทความก็วิพากษ์การประท้วงในแง่ที่ว่า มันอาจไม่ยั่งยืน เพราะตั้งแต่ปี 2008, 2012, 2014 ที่ประท้วงกันมา ก็บีบให้ประธานสถานีลาออก แต่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงโครงสร้างการคัดเลือก คือประธาน KBS กับ MBC โดยโครงสร้างแล้ว ปธน.เกาหลีใต้ เสมือนจะแต่งตั้งคนของตัวเองเข้าไปกุมอำนาจได้ บทความเลยบอกว่า การเปลี่ยนแค่คน แต่ไม่เปลี่ยนโครงสร้าง มันก็จะทำให้ทุกอย่างเหมือนเดิม รัฐเข้าแทรกแซงได้เหมือนเดิมอยู่ดี ก็ประท้วงวนไปค่ะ

มีมากกว่านี้ในบทความ แต่เหนื่อยแล้ว แปลได้เท่านี้แหละ (อาจจะแปลผิดด้วย)
ไปเก็บคลิป Wanna One เมื่อวานต่อก่อน คังแดเนียลลูกแม่หล่อมาก คนอะไรจะหล่อขนาดนี้ นี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนหรือเปล่าคะลูก (ค่ะนี่คือการอวย)

[ว่าด้วยมาตรฐานการทำงานสื่อในยุคนี้]- Note to Self / แลกเปลี่ยน & ถาม

DKEJn6lVAAEFizM.jpg-large-2

 

 

[ว่าด้วยมาตรฐานการทำงานสื่อในยุคนี้]
– Note to Self / แลกเปลี่ยน & ถาม –
กลับมาทำงานด้านสื่อได้สักพักแล้วค่ะ หลังจากไม่ได้ทำมานาน พบว่ามีปัญหาจุกจิก และข้อสงสัยบางอย่าง ที่พยายามหาคำตอบ (เพื่อสร้างมาตรฐาน) ในการทำงาน แต่บางอันก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ลองถามเพื่อนๆ ที่อยู่ในวงการเดียวกัน ก็พบว่า บางอันมันตอบยากจริงๆ … โดยเฉพาะสื่อเล็กๆ ที่ไม่ได้มีเงินมาก
ขอลิสต์สิ่งที่เราเจอและยังสงสัยอยู่ดังนี้
1] การใช้ภาพ:
1.1]ถ้าเป็นภาพสัมภาษณ์ หรือภาพที่ต้องถ่ายขึ้นใหม่ อันนี้จะไม่มีข้อสงสัยอะไร เพราะจ้างช่างภาพ บรีพงาน และถ่าย ลิขสิทธ์ภาพเป็นของผู้จ้างงาน (คิดว่านะ) แต่ถ้าจะมีการใช้ซ้ำ หรือนำไปใช้กับแหล่งอื่น ต้องขออนุญาตช่างภาพก่อน และต้องลงเครดิตด้วยว่าใครถ่าย
1.2]ภาพจากอินเตอร์เน็ต ประกอบข่าว ประกอบคอลัมน์ ส่วนใหญ่เป็นคอลัมน์แนวจุ๊กจิ๊ก แบบข่าวน่ารัก ข่าวน่าสนใจ ข่าวแปลกๆ แบบ boredpanda ไรงี้
แยกเป็น
1.2.1]ภาพไม่ติดลิขสิทธิ์ (ขึ้นใน google images ว่า ใช้ในเชิงพาณิชย์หรือดัดแปลงได้)
อันนี้น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม แต่ปัญหาคือ
A) ภาพที่อนุญาตให้ใช้ได้ มักมีขนาดเล็กมาก ลงออนไลน์ได้ แต่ลง print ไม่ได้เลย
B) ภาพที่ไม่ติดลิขสิทธิ์มักไม่สวย และเนื้อหาภาพสื่อสารไม่ดี
1.2.2]
ภาพติดลิขสิทธิ์ (ขึ้นว่าห้ามดัดแปลงและห้ามใช้ในเชิงพาณิชย์)
อันนี้ที่ถูกต้องก็น่าจะเป็น
C) ขออนุญาตใช้ภาพก่อน และก็ควรลงลิงก์ที่มาของภาพด้วย
D) ควรได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร เช่น อีเมล ถ้ามีค่าใช้จ่ายก็จ่ายไป
แต่ปัญหาที่เจอคือ
E)หาต้นทางของภาพไม่เจอ ภาพที่เจอในเว็บอื่นที่เขาใช้ อาทิ techinasia, เว็บห้องสมุดบางรัฐของอเมริกา, อื่นๆ บางทีเว็บที่ลงก็ไม่ใช่ต้นทาง ต้องลิงก์ไปหาต้นทาง แต่บางทีเว็บนั้นไม่ได้ลงลิงก์เว็บต้นทางไว้ ก็ทำให้อาจติดต่อเจ้าของลิขสิทธิ์จริงไม่ได้อีก
F)ใช้เวลานานในการติดต่อต้นทาง อาจจะ 2-3 วันทำการ ซึ่งถ้าคุณเป็นสื่อ platform online อาจจะไม่ทัน / สื่อ print ก็อาจจะไม่ทัน เพราะมีกระบวนการทำงานนาน … ทางออกอาจจะเป็น การเลือกใช้ภาพอื่นแทน
1.2.3]
อันนี้จะเป็นปัญหาต่อการตัดสินใจมากสุด นั่นคือภาพ
G) ภาพของ public figure ที่ไม่ขึ้นว่าติดหรือไม่ติดลิขสิทธิ์ มีอยู่ในอินเตอร์เน็ต และบางทีไม่ระบุแหล่งที่มา
เช่น ภาพ  Elon Musk, Mark Zuckerberg
H)ภาพ public figure ที่เจ้าตัวโพสลง social media เอง เช่น (ตัวอย่างเดิม) Elon Musk, Mark Zuckerberg
คำถามคือ ถ้าเป็น Public Figure แล้ว ในฐานะสื่อ เราเอารูปเขามาใช้ได้เลยไหม เพราะหลายๆ ภาพมันไม่ระบุที่มา แต่ถ่ายในงานที่ public มากๆ  เช่น Elon Musk ตอนที่สังเกตการณ์การปล่อย Falcon 9, หรือภาพที่ Mark Zuckerberg โพสลง FB ของเขา เราเอามาลงสื่อเราเลยได้ไหม
เพราะคนเหล่านี้ ถ้าติดต่อขอใช้ภาพ แน่นอนว่า เขาไม่มีเวลาอ่าน หรือตอบ
ยกตัวอย่างเหตุการณ์
I) กรณี Elon Musk ทวีตความเห็นตอบกลับเรื่อง AI ของ Mark Zuckerberg
J) จากนั้นสื่อทุกเจ้าก็เล่นข่าวนี้กัน
K) ถ้าเป็นสื่อใหญ่ แนวสถาบันไปแล้ว เช่น cnn, nhk, bangkokpost, thairath (?) ไม่ค่อยมีปัญหา เพราะเขามีภาพ stock อยู่ในมืออยู่แล้ว (เช่น ภาพ AP)
L)แต่สื่อออนไลน์ที่เล็กหน่อย หรือไม่ใหญ่มาก เช่น the matter, the momentum, the standard, waymagazine (ขออ้างอิงนะคะ บก.ตุ่น) เขาใช้ภาพจากไหนอ่ะ เป็น stock ไหม
M)ถ้าเป็นภาพ stock หรือขออนุญาตแล้ว ต้องระบุที่มาอย่างเคร่งครัดทุกครั้งไหม
N)ถ้าได้ภาพ Musk มาจากอีกแหล่ง แล้วภาพ Zuckerberg มาจากอีกแหล่ง ก็ต้องลงทั้งสองแหล่งใช่ไหม
O)ถ้าเป็นเว็บแนวนี้ล่ะ เช่น sudsapda, bkkmenu (เผื่อเขาอยากลงข่าวนี้โว้ย) หรือแม้กระทั่ง blognone, e27 พวกนี้ใช้ภาพจากแหล่งไหนอ่ะ
กรณี public figure แบบดารา นักร้อง นางแบบ และนายแบบ
 P)แล้วถ้าเป็นสื่อใหม่เลย ไม่ใช่สถาบัน แต่วาง position แนวสื่อ เช่น http://www.hallyukstar.com อันนี้ ถ้าเขาเอาภาพมาลงทั้งใน เว็บ, fb, twitter, instagram, etc ภาพที่ใช้ลงเว็บ กับ twitter ความเคร่งครัดจะต้องต่างกันไหม (เหมือนคนจะชอบมองว่า ถ้าลง print ต้องเข้มงวดมาก, ลง web จะเข้มตามมา, และลง social media จะเข้มน้อยลง หรือบางคนไม่ใส่ใจเรื่องลิขสิทธ์ภาพไปเลย)
Q)ถ้าต้นทางของภาพ เป็นภาพแนวแอบถ่าย เช่น ภาพ Dispatch แอบถ่ายคังแดเนียลเดทติ๊กต่อกนูน่า (เอ่อ มรึงคะ) แล้ว Dispatch เอาลงสื่อตัวเอง จากนั้นทุกเจ้าเกี่ยวกับเกาหลีที่ต้องลงภาพนี้ ก็ต้องใช้ภาพจาก Dispatch แน่ๆ แต่ประเด็นคือ การเอามาใช้ ต้องขอ Dispatch เป็นลายลักษณ์อักษรไหม, แล้ว Dispatch ที่แอบถ่ายภาพเขาโดยไม่ได้ขออนุญาตก่อน มีสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของภาพแค่ไหน
R)ถ้ามีคนทำ twitter account แนวสื่อ เช่น korseries เขามีสิทธิเอาภาพจาก dispatch ไป repost ใหม่โดยไม่ระบุแหล่งที่มาได้ไหม (แต่ในภาพที่ repost จะมีลายน้ำ dispatch อยู่)
แล้วกรณีทำเว็บหรือเป็นสื่อเกี่ยวกับหนัง ซีรีส์ล่ะ?
S)ถ้าพูดถึงซีรีส์เรื่องหนึ่ง แล้วเราแคปจากหน้าจอคอมพ์มาใช้เลยได้ไหม การแคปภาพ ลิขสิทธิ์จะอยู่ที่ใคร? เช่น ถ้าเราเป็นลูกค้า netflix เราจ่ายรายเดือนแล้วอ่ะ เรามีสิทธิ์ดู แล้วเราแคปภาพ มาประกอบบทความออนไลน์ เช่น วิเคราะห์ Game of Thrones ได้ไหม, ต้องส่งอีเมลไปขออนุญาตจาก Netflix ไหม ว่าเราแคปภาพดังนี้นะ ขอเอามาลงนะ เป็นต้น
ภาพ Logo แบรนด์
T)ภาพ logo สินค้า เช่น Facebook uber, grab, McDonald’s เราใช้ได้เลยไหม ต้องขออนุญาตไหม
คิดว่า เรื่องที่ถูกต้องคือ ต้องขออนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรทุกครั้ง หรือไม่ก็จ่ายตังค์ซื้อมา แต่ปัญหาคือ การที่สื่อต้องการความเร็วในยุคนี้ ทำให้บางทีมันรอไม่ได้รึเปล่า (เช่น ข่าว Musk ทวีตตอบ Zuckerberg โห กว่าจะอีเมลไปขอใช้ภาพ Musk กับ Zuckerberg คงไม่ได้ลงอ่ะ) แล้วมาตรฐานที่ควรยึดอยู่ตรงไหน
แบ่งคำถามเป็น
ก.กรณีไม่ใช่ public figure
ข.กรณี public figure
ค.กรณี brand
พอล่ะ เหนื่อยพิมพ์
ภาพประกอบ เอามาจาก twitter ซึ่งก็มีคน retweet อีกที แต่ต้นทางมาจาก IG ของ Fashion Editor ของ Instyle Korea แน่นอนว่า คนเอามาลง twitter คงไม่ได้ขออนุญาตนางแน่ๆ .. และที่ชั้นเอามาโพส ชั้นก็ไม่ได้ขอใครเลย อ้าว…
ภาพที่เห็น คือคังแดเนียล so hot on Instyle Korea cover
ฝากร้านด้วยนะคะ
#ลูกก็คือลูก
ประเด็นทุกอย่างคือตอนท้ายนี่แหละ
อันยองงงงง (เป็นสำเนียงปูซาน)

เราต่างทิ้งร่องรอยอะไรบางอย่างต่อกัน…ในโลกออนไลน์

10224684106_b06976f052_o
 cr pic:  a friend of mine
1.
วันก่อน น้องคนหนึ่งโพสข้อความว่า “ความลับของฤดูร้อน”
ฉันชอบข้อความนี้มาก
ถัดจากข้อความนั้น วันต่อมาเธอก็โพสคำว่า “ฤดูร้อนใกล้จะจบลงแล้ว”
เดือนกันยายน ถ้านับตามซีกโลกทางเหนือ คือเดือนสิ้นสุดของฤดูร้อน
ภาพกระเป๋าแมวด้านบน ถูกถ่ายขึ้นในปลายฤดูร้อนของปีหนึ่ง
… ฉันไม่ได้เป็นคนถ่ายมัน …
… เป็น “เธอ” ต่างหาก ที่ถ่ายมันไว้ …
2.
เราไม่ได้คุยกันมาสักพักแล้ว … ตั้งแต่ตอนไหนนะ …​ อืม จำไม่ได้แล้วล่ะ
วันก่อน ฉันส่งอีเมลไปขอภาพที่เธอถ่ายไว้ ฉันจำได้ว่าเธอชอบพกกล้อง นั่นหมายความว่าเธอย่อมต้องชอบถ่ายรูป และเธอมักจะบันทึกภาพดีๆ เก็บไว้ได้เสมอ
แตกต่างจากฉัน
ฉันขอภาพเธอมาใช้ ด้วยเหตุและผลที่ซื่อตรงมาก ฉันบอกเธอไปว่า เธอจะไม่ได้รับเงินค่าภาพถ่ายจากฉันเลยนะ เพราะฉันไม่มีตังค์ แต่ฉันอยากได้ภาพถ่ายของเธอจริงๆ … ถ้าเธอจะอนุญาต
เธอตอบกลับมาเหมือนครั้งแรกที่ฉันเคยขออะไรบางอย่างเธอในฤดูร้อนแรกที่เราเจอกัน … เธอตอบว่า “ตกลง”
เธอให้ลิงก์ภาพถ่ายนั้นมา เป็นลิงก์ที่รวมภาพไว้ไม่มากนัก แต่มันระบุช่วงเวลาต่างๆ ในชีวิตช่วง 4 ปีหลังของเธอไว้
ในภาพถ่ายเหล่านั้น มีทั้งวันเวลาก่อนหน้าที่ฉันจะรู้จักเธอ วันเวลาที่ฉันจำได้แม่นยำว่าเราอยู่ตรงนั้นด้วยกัน และวันอื่นๆ หลังจากนั้นที่เธอมีชีวิตของเธอ
3.
ในวันนั้นที่ฉันส่งข้อความไปขอรูปถ่ายจากเธอ ในบล็อกของฉัน มียอดวิวเพิ่มขึ้น ตามสถิติของโลกออนไลน์ มันสามารถบอกได้ว่า การเยี่ยมชมเกิดขึ้น ณ จุดใดจุดหนึ่งของโลกใบนี้
ฉันรู้ว่าเป็นเธอ … ร่องรอยเงียบๆ ในโลกออนไลน์นั้น
…​ ก่อนหน้านี้อีกเช่นกัน เธอเคยทิ้งร่องรอยเงียบๆ ในบล็อกของฉัน, อย่างสม่ำเสมออยู่ช่วงหนึ่ง
… ทำไมฉันรู้ว่าเป็นเธอน่ะเหรอ,​ มันเดาไม่ยากหรอก
… ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้ไหม ว่าทุกครั้งที่เธอแวะมาดูว่าฉันโพสอะไรในบล็อกบ้าง,​ มันมีร่องรอยบางอย่างปรากฏอยู่เสมอ
4.
ลิงก์ภาพถ่ายที่เธอให้มาก็เช่นกัน
ฉันรู้ได้ทันทีตั้งแต่ได้รับลิงก์ ว่าเมื่อฉันกดเยี่ยมเยือนและเข้าไปดาวน์โหลดภาพมา เว็บฝากไฟล์ภาพนั้นจะแจ้งเตือนเธอว่า มีการดาวน์โหลดรูปเกิดขึ้น และมีการเยี่ยมเยือนเกิดขึ้นกี่ยอดวิวแล้ว
ก่อนหน้าที่เธอจะให้ลิงก์ภาพกับฉัน อัลบั้มภาพที่เธออัพโหลดไว้ เกือบทุกภาพ มียอดวิวเป็น “ศูนย์”
ทั้งที่เธอถ่ายภาพได้ดีขนาดนี้, แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะเผยแพร่ลิงก์ให้คนอื่นรู้
เมื่อภาพเริ่มจากยอดเป็นศูนย์,​ และฉันอาจเป็นคนเดียวที่มีที่อยู่ของลิงก์,​ นั่นหมายความว่า
ถ้ายอดวิวเพิ่มขึ้น, เธอก็คงเดาได้ไม่ยาก,​
ว่าใครคือคนที่แวะมาเยือน
5.
วันนี้,
ฉันคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น
ฉันเลยย้อนกลับไปดูภาพถ่ายตามลิงก์นั้นอีกรอบ
ฉันรู้ดีว่า การแวะเยี่ยมเยียนนั้น จะทิ้งร่องรอยบางอย่างให้เธอได้รู้
เธอรู้ไหม
ความลับของฤดูร้อนก็คือ
ฤดูร้อนจบลงแล้ว
ฉันหวังว่าเธอจะสบายดีนะ