25 things I learnt when I was 25

When I was 25, I wrote this. Just want to keep it here.

 

 

///

25 Things I learnt when I was 25

ก่อนที่ฉันจะอายุเลยวัยเบญจเพสในวันพรุ่งนี้ (จริงๆ คือเที่ยงคืนของวันนี้) ฉันตัดสินใจเขียนถึงเรื่องราว 25 สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ในวัย 25 ปี ขึ้นมา สำหรับฉัน ปีที่ตัวเองอายุ 25 เป็นปีที่ชีวิตได้ผ่านเรื่องราวอะไรหลากหลาย … จนอดคิดไม่ได้ว่า รึที่ผู้ใหญ่พร่ำสอนตลอดมาในเรื่องวัยเบญจเพสนั้น จะเป็นจริง?

 

นี่คือ 25 สิ่ง ที่ฉันได้เรียนรู้ในวัย 25 ปี

 

1)ให้ ไม่เท่ากับ ได้

 

2)คนบางคนไม่ชอบให้เราทำดีด้วย เค้าชอบให้เราร้ายใส่

 (ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน)

 

3)            wait (v.) = รอคอย

waiting (n.) = การรอคอย

  แต่ไหง waiter (n.) ถึงได้แปลว่า เด็กเสิร์ฟ แทนที่จะแปลว่า ผู้รอคอย?

 

4)โลกนี้ไม่มีคนแปลกหน้า มีแต่เพื่อนที่เรายังไม่รู้จัก

….

และศัตรูที่เรายังไม่พบหน้า!!!

 

5) รัฐมนตรีว่าการกระทรวง ICT ของไทยคนปัจจุบัน ที่สั่งบล็อก youtube และ google ไม่เล่นอินเตอร์เน็ต และไม่เคยสื่อสารกับใครผ่านอีเมล์!?!?

 

6)บางทีคนที่มองโลกในแง่ดีเกินเหตุก็น่ารำคาญ

 

7)ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่ใครบางคนจะตายให้ได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริง

 

8)พระเจ้าตายแล้ว

(อันนี้นิทเช่บอก)

 

9)คนเรามักมีเหตุผลเข้าข้างตัวเองเสมอ

 

10)รัก กับ หลง ไม่เหมือนกัน

 

11)แต่มันใกล้กันมากจนคนส่วนใหญ่มัก “หลง” แต่นึกว่า “รัก”

 

12)บางทีคนดีก็ขี้ขลาด

 

13)ยกเว้น เจค จิลเลนฮาล แล้ว ผู้ชายทุกคนที่ฉันอยากแต่งงานด้วย (ในตอนนี้) ล้วนเป็นเกย์!!!

 (ไม่เข้าใจเหมือนกัน)

 

14)          เวลาที่เรารอรถเมล์สายอะไร มันจะไม่ยอมมา

            แต่เวลาเราไม่ได้รอ มันจะมา 3 คันซ้อนกันใน 1 นาที

            (พิสูจน์ได้กับรถเมล์สาย 47 หน้าหอพักจุฬาฯ)

 

15)ความรักก็เหมือนรถเมล์ เราขึ้นผิดสายได้ แต่ถ้ารู้ตัวว่าขึ้นผิด รีบลงก่อนที่มันจะแล่นไปไกลกว่านี้ ก็ดีนะ

 

16)คอนเนคชั่น (connection) ใช้ได้เสมอบนโลกใบนี้

 

17)          เราไม่ควรคบคนที่หน้าตา …

เอ่อ … แต่เราควรคบคนที่ฐานะแทน (อันนี้จริงจังนะคะ)

 

18)          90 % ของคนที่พูดว่า “เงินไม่สำคัญหรอก” (Money doesn’t mean a thing.)

มักมีพ่อแม่รวย

หรือไม่ก็ … รวยโคตรๆ

 

19)บางทีคนดีก็มักทำร้ายกันเอง

 

20)วันที่เราแต่งตัวแย่มากๆ เรามักจะบังเอิญเดินไปเจอแฟนเก่า หรือคนที่เราแอบชอบอยู่

 

21)ความรักก็เหมือนแผ่นดินไหว เราจะรับรู้ผลของมันได้ เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างเคลื่อนผ่านไป

 (จากหนังสือ “8/12 ริกเตอร์”, อนุสรณ์ ติปยานนท์ : สุดสัปดาห์สำนักพิมพ์)

 

22)ค่าสกุลเงินของจอร์แดน คือ เจดี

 

23)โลกนี้ไม่มี Love Story มีแต่ Almost A Love Story และ Perhaps Love

(ความเชื่อของปีเตอร์ ชาน ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง “เถียนมีมี่ – Comrade, Almost A Love Story” และ “Perhaps Love”)

 

24)ความตายดำรงอยู่, มิใช่ภาคตรงข้าม, หากแต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

 (หนังสือ “Norwegian Wood” ของ ฮารุกิ มุราคามิ ฉบับแปลของ นพดล เวชสวัสดิ์)

 

25)แม้ทุกอย่างที่เขียนมา จะดูเหมือนฉันเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย (ซึ่งนั่นก็จริง) แต่ท้ายที่สุดแล้ว ฉันก็ได้เรียนรู้ (และเริ่มที่จะเชื่อ) ว่า “คนเราเกิดมาเพื่อทำความดีและมีความสุข” – (เอามาจาก ชื่อ MSN ของ โอมเพี้ยง เพื่อนที่รัฐศาสตร์ จุฬาฯ)

Note to self. Things I wanna try to manage time to learn in 2017

Note to self. Things I wanna try to manage time to learn in 2017

 

Learn to : https://tour.golang.org/welcome/1

-Codeacademy:
Learn HTML & CSS: Part 1
Learn SQL
Learn Javascript

-Kahn Academy:
Human Anatomy and Physiology
Advanced Nervous System Physiology
Random Variables
Designing Studies
Displaying and Describing Data
Describing Relationships in Quantitative Data
Lab Values and Concentration
Investment Vehicles, Insurance, and Retirement
Advanced JS: Games & Visualizations
HTML/JS: Making Webpages Interactive

-Cybrary:
Python for Security Professionals
Secure Coding
Computer and Hacking Forensics
Post-Exploitation Hacking
Web App Penetration Testing

 

Great Post from Khailee Ng for New Year

 

This is not my post, but I found it from Khailee Ng (Managing Partner, 500 Startups). It is so inspiring and I want to keep it here.

Again, it is not my post. But hope you find it inspiring too 🙂

Tiktok

—————————–

 

Original link  – https://goo.gl/RBAiQU

‘Extreme’ Personal Transformation: My 2016 Year in Review

by Khailee Ng, on December 30th, 2016.

“Mid-life crisis, Khailee?” My friends had many questions. Some thought my changes were a bit extreme. But I’ve never felt better about making them. This post may be a bit too personal, but I want to share it with you, in case you are thinking about making some changes in your life. Something in here may help you with your “mid-life renaissance”.

Changes made in 2016

Lifestyle
  • January: I shed half my body fat, got on the cover of Men’s Health. And kept it that way.
  • March: Started on a ‘shopping detox’ only buying necessities. Then kept it that way.
  • May: Packed up one suitcase, gave away 80% of my wardrobe, rented out my apartment (am currently trying to sell it) and officially have no home. Living out of a minimalist wardrobe in different countries.
  • June: Evolved from a fish-only diet, to vegetarian, then to vegan. And kept it that way. This means no meat, egg, milk, honey, cream, any animal products… while maintaining a strong body.
  • July: Got rid of my ‘signature look’ (had longer hair for 18 years, and glasses for 25 years), that really was just an ego-feeder for me.
  • All year: Zero consumption of adult material and onanism all year. Kept it that way.
I went to war with habits built over 31 years. Food, shopping, validation-seeking, and distractions from things which really mattered:
2 – Relationships
  • I feel closer to my parents than I have ever felt in my entire adult life.
  • I spent the most time with my best friend compared to previous years in my adult life.
  • Currently developing a deeply ‘conscious’ and loving romantic relationship with an amazing woman that I admire.
  • My relationship with myself is way healthier. Growing self-love, self-acceptance and self-awareness.
Underneath all these changes were a fundamental transformation of my mindset.
3 – Mindset
I lived my early adulthood feeling like I had no limits, that anything was possible. I believed that I was capable of getting everything I dreamt of. Sounds like a pretty positive mindset, right? It was. It helped me build and sell 2 companies before 30 and build my startup investment practice.
However, something was missing.
By mid 2015, I was physically at an all-time low. Mentally, I was plagued with internal conflict and dissatisfaction. I kept comparing myself to Mark Zuckerberg and felt shitty about my own achievements. I didn’t feel I had ‘enough’. I was at my most distant from friends and family. A long-term relationship came to an end. I doubled down on work, partying, and ‘living it up’. I started writing out even bigger goals for myself. Taking on more new projects, more things, more experiences…
Something was still missing.
I still felt like I did not have enough.
What is ‘enough’? How much clothes is enough? What level of nett worth is enough? How much external attention and validation is enough? How many new experiences in life is enough?
The more I got in life, the more I wanted. This cycle fed into itself. It was endless. This cycle feeds modern consumerism, and pushes people to exploit other people, other species, and our own earth.
2016 was my big F.U. to this cycle.
I drew the line of what ‘enough’ meant to me. If I could give myself enough love and validation, I would be less inclined to seek for it externally. I wouldn’t need the products, experiences and desires peddled to me. I would invest less time in ego-stroking activities. I would grow more contentment, and I wouldn’t need more…
All this freed up time, resources and ambition that could instead be used to serve themes and people that I cared about. This impacted my work in ways I didn’t expect.
4 – Work
For once, I started to say no to new projects. I had large amounts of capital placed in front of me to take on exciting new endeavors, but I said no. I stayed focused on making good on my core commitments.
By the end of 2016, I achieved more in my investment career that I had in previous years. Our portfolio grew to 120 companies, many now Southeast Asia’s most prominent ones. Aside from Grab, 47 of them raised more than USD $300 million, and they continue to grow. I built a solid team that I fully trust, and we’re now in our second fund.
I wake up every day working with exceptional individuals (both on my team, and the entrepreneurs I meet and invest in). They inspire me to further serve more entrepreneurs as they build game-changing companies in every part of the world.
My work with 500 Startups grew. And so did my sense of purpose.
5 – Purpose
Last week, I chose some words which would describe the overarching theme of why I do what I do: I help people realize their creative ability, with a focus on entrepreneurs. On my social media profiles I use the call-to-arms, “Weapons of mass creation for all!” Maybe I’ll make a t-shirt out of this.

2017, Bring it on

So there you have it, 2016! I’m back to work – ongoing work in progress. To continue well into 2017 and beyond. To serve the people and issues I care about. For this, I will have plenty more habits to dismantle and mind shifts to make. I’m so lucky I’m supported by so many sweet people (list below) in the process.
As for you, what is the most ‘extreme’ change you want to see in your life? What makes you want to transform? Comment below, I’d love to know. All this comes together to be your unique story. My story is just one story of many. It can happen for anyone, it can happen faster than you think, and it can very well happen for you in 2017.
Appendix : Some people who played a notable role in my 2016. In no particular order.

คำว่า “เซล” และความจำเป็นของชีวิต

ฉันเพิ่งไปเซนทรัลขอนแก่นมา และได้เจอกับสิ่งที่ประยุทธ์ จันทร์โอชา กับสมคิด จาตุศรีพิทักษ์ ไม่ได้บอกเราไว้

มหกรรมเซลทั้งห้าง ลดราคากันกระหน่ำ ป้าย SALE ตัวโตๆ ที่น่าดึงดูดใจพอๆ กับแกงเห็ดเผาะ

เศรษฐกิจไทยจะเป็นยังไงไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังเต้นระรัว และตัวกิเลสดูกำลังเริงร่า และอยากออกมากระโดดโลดเต้นตรงเคาน์เตอร์แคชเชียร์เสียเหลือเกิน

อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าชีวิตตัวเองมีรายการสิ่งที่ “จำเป็น” โผล่มาเต็มไปหมด

ฉันออกวิ่งอีกหน รักษาวินัยการวิ่ง 5กิโลเมตร สัปดาห์ละ 4–5 วันได้อย่างแน่วแน่มาสองเดือนแล้ว ที่ผ่านมาฉันซื้อกางเกงผ้าโปร่งราคา 50 บาทตามตลาดนัด และรู้สึกไม่ได้มีปัญหาอะไรกับมันนัก แต่เมื่อวันก่อนฉันเพิ่งได้กางเกง Dri-Fit ของ Nike มาในราคาเซล ตัวละ 199 บาท ฉันใส่มันออกวิ่ง และพบว่า “มันเริ่ดมากกกกกกกกกกก” (เติม ก.ไก่ ไปอีกหมื่นเก้าพันแปดสิบเจ็ดล้านตัว)

อยู่ๆ ฉันก็รู้สึก “จำเป็น” ที่ต้องมีกางเกง Dri-Fit ของ Nike ในตู้เสื้อผ้า อยู่ๆ ฉันก็คิดว่า ชีวิตฉันคงดีกว่านี้ วิ่งได้คล่องกว่านี้ และมีหุ่นขณะวิ่งที่ดูคล้ายปู ไปรยา มากกว่านี้ (หรืออุรุดา โควินท์ ก็ได้เอ๊า!) ถ้าหากฉันครอบครองเป็นเจ้าของ Nike Dri-Fit อีกสักสิบตัว! (สัปดาห์หนึ่งมี 7 วัน แกจะเอาไปทำไมตั้งสิบตัว ห๊ะ?)

ทุนนิยมนั้นน่ากลัว โดยเฉพาะทุนนิยมที่มาพร้อมกับคำว่า SALE เพราะมันทำให้เรารู้สึกเหมือนมันเป็นเพื่อนสนิท ภาวนา แก้วแสงธรรม เคยกล่าวไว้ประมาณนี้เมื่อสองสามปีก่อน

ยิ่งก้าวเดินในวงล้อมของร้านค้าที่ติดป้ายเซล ฉันยิ่งรู้สึกถึงความจำเป็นอย่างเร่งด่วน ว่าชีวิตต้องมีสิ่งเหล่านี้

นั่นไง รองเท้าบัลเล่ต์ชู ของ F.O.F กำลังเซล สีเบจปนชมพูอ่อนๆ ราคา 400 บาทเอง ฉันมีบิสสิเนสทริปต้องไป กทม. ช่วงสัปดาห์หน้าพอดี แถมรองเท้าสีดำเก่าๆ ที่ซื้อมาด้วยราคา 199 บาทตามตลาดนัด ก็สภาพเปื่อยผุพังเกินเยียวยาแล้ว ใครสักคนบอกว่า “รองเท้าดีๆ จะพาเราไปในที่ดีๆ” และ “สาวๆ ควรซีเรียสกับรองเท้าที่พวกเธอใส่มากกว่านี้” โอเค…ฉันต้องซื้อมัน ฉัน “จำเป็น” ต้องมีมัน แบงค์ร้อยสี่ใบในกระเป๋าเคทสเปดสีชมพู (ที่ได้มาฟรี เพราะเพื่อนซื้อให้เป็นของขวัญตอนสอบเข้า ป.โท ญี่ปุ่นได้) กำลังเต้นแซมบ้ารัวๆ ฉันได้ยินเสียงกลองสะบัดชัยดังกึกก้อง

แต่ช้าก่อน…

นั่นก็เสื้อผ้าลดราคานี่นา ดูสิ เดรสที่ถูกตัดเย็บและออกแบบอย่างดีในราคาที่เซลแล้วเหลือหลักร้อย (ห้าหกเจ็ดแปดร้อย) เดรสสีเทาดูแคชชวลความยาวเหนือเข่านี้ช่างเหมาะกับบิสสิเนสทริปไปกรุงเทพฯ รอบนี้ของฉันจริงๆ ถ้าฉันใส่มันกับรองเท้าสีเบจโทนชมพูของ F.O.F มันคงทำให้ฉันโดดเด่นกลางฝูงชนไม่ต่างจากพิมฐา-เนตไอดอลใน IG ที่มีคนตามเป็นล้านคนนั้น อุ้ย! ตรงนั้นคือเสื้อเชิ้ตผ้าลินินที่เมื่อเอามาทาบกับตัวแล้วทำให้ฉันดูเป็นผู้หญิงเรียบง่ายแต่โซฟิซิเคททิดในเวลาเดียวกัน (ทำไมไม่ใช้ภาษาไทย???) เสื้อเชิ้ตราคา 590 พวกนี้ใส่ไปวัดได้ (ตอนนี้ฉันทำงานเกี่ยวข้องกับวัด) มันไม่หวือหวาแต่มันก็ตอกย้ำความพิเศษของคนใส่ (แน่ใจ?) อ๊า!!! ตรงนั้นมีจั๊มพ์สูทสีเขียวมรกต เอ๊ะ มันเหลือแต่ไซส์ M ขณะที่ปกติฉันใส่ไซส์ S … แต่เอาเถอะ เอามาทาบแล้วดูตัวเองในกระจก อุ้ย! ดูดีเหลือจะกล่าว “มันเหมาะกับฉัน มันเกิดมาเพื่อชั้น” อยู่ๆ เสียงนี้ก็ดังก้องไปก้องมา นี่คือยากล่อมประสาทชั้นดีที่ทุนนิยมเสรีสร้างขึ้นมาสินะ

แต่ยังก่อน… ฉันอยากได้ครีมบำรุงหน้านี่นา ที่ฉันมาเซนทรัลในวันนี้เพราะฉันอยากได้ครีมบำรุงหน้า ตอนนี้หน้าฉันเยินมาก สิวจำนวนมากผุดขึ้นมาไม่ได้หยุด ผิวแห้งผากยังกะทะเลทรายตอนกลางของเมืองจีน ตาคล้ำย้อย โอ้ย…ไม่ได้นะ โซฟิซิเคททิดเกิร์ลจะต้องดูดีจากภายในสู่ภายนอก ฉันจะเอาหน้าพังๆ ไปบิสสิเนสทริปที่ กทม. ไม่ได้ ไม่มีวัน! ชั้นไม่ยอม

ว่าแล้วฉันก็พาร่างไปยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ Biotherm ญาติคนหนึ่งเพิ่งแนะนำให้ฉันใช้แบรนด์ตัวนี้ และจากที่เข้าไปอ่านรีวิวในพันทิปและดูคลิปยูทูปของเหล่าบิวตี้บล็อกเกอร์ พวกเขาล้วนแต่พรรณาถึงคุณงามความดีของเจ้า Biotherm Life Plankton Essence จนฉันกะว่าจะมาถามหาตัวทดลองเสียหน่อย (ราคาคงไม่มากมั้ง) ทว่าพอพนักงานขายเสียงเจื้อยแจ้วบอกว่า เอสเซนส์ปริมาณ 125 ml มีราคา 2,500 บาท และเซล 10 % วันนี้วันสุดท้าย คำว่า “เซลวันนี้วันสุดท้าย” ฮุกหมัดเด็ดเข้าที่หน้าฉันเต็มๆ ฉันจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไม่ได้ คำว่า “เซล” ไม่ได้โผล่มาทุกวัน

เอ่อ…แม้มันจะแค่ 10% ก็ตามทีเถอะ

“เรามีบริการตรวจสภาพใบหน้าฟรีให้ด้วยนะคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของเธอยังคงตามมา ฉันหยิบกระเป๋าเคทสเปดสีชมพูออกมาตรวจตรา อ๊ะ! ฉันมีตังค์ 2,300 บาท เหลือพอจะจ่ายราคาที่ลดลงมาแล้ว 10 % แต่แล้วเธอก็ยังไม่หยุด!!!

“คุณลูกค้าสนใจตัวนี้ไหมคะ เป็นแพ็กเอสเซนส์บวกกับครีมบำรุงตัวอื่น ปกติขายที่ราคา 2,xxx ตอนนี้ลดแล้วก็เหลือ” เธอเว้นจังหวะเพื่อจิ้มเครื่องคิดเลข “2,4xx บาท”

เอาแล้วสิ!!! ตัวกิเลสเต้นเร่าๆ ฉันตัดสินใจแล้วว่า ฉันซื้อ Life Plankton Essence แน่ๆ แต่ตอนนี้ฉันอยากได้ไอ้ครีมบำรุงอีกสองตัวที่โผล่มาด้วยนี่ ทว่าเงินสดฉันไม่พอ และเอทีเอ็มก็อยู่ตั้งชั้นสาม ในทิศตรงกันข้ามกับเคาน์เตอร์นี้เลย วันนี้วันอาทิตย์ มีคนต่อคิวกดตังค์เต็มไปหมด เอาไงดี…แต่ฉันอยากได้ เพิ่มเงินอีกนิดหน่อยเอง แล้วหนังหน้าของฉันจะถูกกู้ชีพด้วยเซ็ตความงามจาก Biotherm! ไม่ใช่แค่ 1 ตัว แต่เป็น 3 ตัว … เอาล่ะ! ตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปกดตังค์

ฉันหายไปนานกว่า 15 นาทีแล้วจึงเดินกลับมา ตอนที่หายไปจากเคาน์เตอร์ความลังเลที่จะจับจ่ายก็เกิดขึ้น “นี่ฉันกำลังเสียเงินกว่าสองพันไปเพื่อครีมบำรุงผิวนี่นะ?” “เฮ้ยแก…พอนด์ฟลอเลสไว้กับนีเวียกระปุกน้ำเงินที่ใช้อยู่ไม่ดีตรงไหนวะ?” คำถามมากมายดังก้องอยู่ในหัว ใบหน้าของปราชญ์ชาวบ้านที่ใช้ชีวิตอย่างพอเพียงโผล่มาเรื่อยๆ ฉันคิดถึงแม่ แม่ไม่เคยใช้ Biotherm แล้วฉันจำเป็นต้องใช้มันไหมวะ? เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน ฉันควรจะกลับไปอ่านรีวิวอีกสักรอบก่อนซื้อดีไหม? ทว่าก่อนที่ฉันจะหันหลังเปลี่ยนใจ สองเท้าที่คีบรองเท้าแตะอยู่ก็พาฉันมาหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์ Biotherm อีกคราว

และคราวนี้ ฉันรู้สึกว่า นี่คือสิ่ง “จำเป็น” ของชีวิต

ฉันอยากมีชีวิตโซฟิซิเคททิดที่มาพร้อมกับหนังหน้าใสเปล่งปลั่งมีออร่าอย่างปู ไปรยา นี่นา

เอาล่ะ…เอาล่ะ ถึงเวลาสำคัญสุดๆ แล้ว พิธีกรรมสำคัญของทุนนิยมเสรี เรามาแลกเปลี่ยนอย่างเสรีกันเถอะ ฉันยื่นเงิน 2,4xx บาท ให้กับพนักงาน (พร้อมแนบบัตร The 1 Cardติดไปด้วย) ส่วนเธอก็ยื่นเซต Biotherm ที่ประกอบด้วย Life Plankton Essence 125 ml และอื่นๆ อีกสองอย่างมาด้วย ชั่วขณะนั้น ฉันรู้สึกใจหาย (นิดนึง) แต่ก็มีความหวังเรืองรองเกิดขึ้น ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดบาปเสียหน่อย เราทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ เราอยู่ในตลาดเสรี และตอนนี้ฉันได้ช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจไทยให้กระเตื้องขึ้นบ้างแล้ว!!!

ก่อนเดินออกจากห้างเซนทรัล ฉันแวะไปดูรองเท้า F.O.F อีกครา ที่บ้านที่ฉันพักอยู่ตอนนี้ มีรองเท้าผ้าใบสีแดงที่ซื้อมาจากบิ๊กซีเมื่อหลายเดือนก่อน ฉันมีแตะสีม่วงปอนๆ ไว้ใส่ทำงานในพื้นที่ชนบท มีรองเท้าผ้าใบสีม่วง Nike ไว้ออกวิ่ง และมีรองเท้าบัลเล่ต์ชูสีดำเก่าโทรมไว้เผื่อใส่ออกงาน … มันถูกต้องและเหมาะสมแล้วที่ฉันจะซื้อรองเท้าเพิ่มอีกคู่ รองเท้าที่ดูดี ที่มันจะนำพาฉันไปสู่ชีวิตที่ “ดีๆ” อย่างที่เขาว่ากัน

ชั่วขณะที่ฉันจ่ายตังค์ ฉันรู้สึกถูกปลดปล่อยแต่ก็รู้สึกถูกพันธนาการไปพร้อมๆ กัน … ถ้าฉันไม่มาห้างวันนี้ ฉันก็คงไม่ “จำเป็น” ที่จะ “ต้องการ” ของพวกนี้ ฉันคงมีชีวิตอยู่กับเสื้อยืดโรงงานตัวละ 50 บาทตามตลาดนัด คีบรองเท้าแตะสีม่วงไปลงพื้นที่ชุมชน และคงไม่รู้สึกนักว่า พอนด์ฟลอเลสไวท์กับนีเวียมีปัญหาและไม่ตอบโจทย์ชีวิต

ชั่วขณะที่ฉันจ่ายตังค์ ฉันรู้สึกถูกปลดปล่อยแต่ก็รู้สึกถูกพันธนาการ…

แต่เอาเถอะ ฉันได้ทำให้สังคมและเศรษฐกิจไทยดีขึ้น

มันเป็นความ “จำเป็น” เร่งด่วนที่ฉันต้องช่วยเหลือประเทศตัวเอง

ฉันคิดในใจ ขณะเหลียวมองดูถุง Biotherm และรองเท้า F.O.F ที่ตัวเองเพิ่งใช้เงินสดซื้อมา

ปู ไปรยา, ฉันกำลังไล่ตามเธอทันแล้วล่ะ!

35454

Life and the Prisoner

 

I went to hospital the other day. And the morning after, I got bitten by a scorpion. In that moment, my mind deluded myself that I was going to die. But hey! It was just a baby scorpion, Tiktok! Don’t be such an annoying drama queen!

OK! I am not dying. And the first half of 2016 has passed. 52% of UK voted Brexit. Horrible violence is spreading everywhere. Bill Gates commented on Thailand’s messy wires. Military Junta and our BELOVED PM are doing really FINE (because they hold on to GT200, I guess). And someone has just walked away from my life, and I felt really great.

OK. Here comes the drama queen part.

Well… He’s not a lover. His name is Kaye. He once was a prisoner, an due to my current work, I have to deal with prisoners and also villagers in the Northeastern Thailand. Kaye was one of them. He was about to get out of jail when we met. It was my second day at work, alone, in the far far away land. I lived in the temple at that time. Every weekday, around 9 o’clock, 20 prisoners would arrive at the temple and use their skills to construct a new & temporary prison, well, in the temple area. Kaye worked at the kitchen, where I visited quite often (of course). He called me as “Pi Tiktok” since we first met, which means “Older Tiktok”. I am still curious until these days about how he knows that I am older than him.

I can’t say we were close. Also I can’t say that we created strong friendship bond. I was just working in the temple (and villages), and Kaye was just working in the kitchen, waiting for his last day in prison. Sometimes I was mad at what he said to me and I would be silent for a while. Many times he and his technician skill helped me fixed my 6-year old motorcycle. No need to talk about food. His cooking was excellent. And he was a good listener. And then one day he spoke up that he would be out of jail, soon. “Tomorrow”, he said. “Tomorrow?” I repeated. At that time I have moved out to live in the nearby village, and rarely hang out (work, actually) in the temple anymore.

So it means, “tomorrow” was the last day that I could see him.

On that day, I rode motorcycle, hoping to go to temple. And then the villagers I know asked me to stop by. I visited their house. They served the dessert. We talked for a while and I totally forgot about Kaye. Then one motorcycle was passing by, and Kaye was on the back. I didn’t even recognize him, but fortunately enough that he did. Kaye shouted out my name, “Pi Tiktok”. He waved goodbye from the back of the motorcycle. And then I asked him to stop by.

“Are you leaving?”, I said. He nodded. I didn’t even know where he came from.
“Where do you live?” was my question. He mentioned some place which I never heard of. And then, in the very last moment of goodbye, I gave him cash as a goodbye present. Not much, but enough for his journey home, I guess.

“I am fine.”, he refused to take that cash.
“Take it. It is a gift for your new journey. And please do not revisit your old path.” Actually, I didn’t even know what kind of crime he committed in the past.
“I won’t. Someone contacted me to become the drug dealer again, but I have denied. I won’t go back there.” I think it was not a promise to me, it was a promise to himself.

Then Kaye left. Gone. And that was a month and a half ago.

In life, I know some people who were out of jail and then committed a crime, many crimes, and walked to the prison again. Real life is not simply easy. We all know that the world is not a perfect place full of equal opportunity for everyone. And in the word of my friend; “Not all can be wise.”

I know nothing about Kaye’s life.
But I hope, that I won’t see him again.
It might sound a bit mean, but I seriously hope to not see him again,
…as a prisoner in the temple, where I currently work for.

“Anti-democratic artist” selected for Gwangju exhibition, why? asked Thai cultural activists — Another WORD is Possible

This post is not mine. Reblogged.

 

More than a hundred of ‘cultural activists’ issued the open letter to Gwangju’s exhibition organizers in South Korea asking selection process of Thai artist’s work on the PDRC protest in 2013-2014 Bangkok by Another Word is Possible – AWP Monday May 16, 2016 118 Thai cultural activists collectively named “Cultural Activists for Democracy (or CAD)” […]

via “Anti-democratic artist” selected for Gwangju exhibition, why? asked Thai cultural activists — Another WORD is Possible

[song] きのこ帝国 – 東京 [Tokyo]

 

“The name of this city,
In which I met you, is Tokyo.”

きのこ帝国 – 東京 (MV)

 

 

Tokyo

Waiting for your return, day after day:
I felt that just might be enough,
Once I turn from red to blue.
The name of this city,
In which I met you, is Tokyo.

On a Sunday in August, rain falls;
Thinking there’s no way I could possibly go anywhere,
I stop the clock’s alarm.

It pours,
As if the clear weather of yesterday was all a lie…
I start to feel like making a phone call,
That would go pointlessly on and on.

Imagining you, day after day:
That’s the only reason I’m breathing.
It’s fucked up – it’s so fucked up, but…
The name of this city,
In which I found you, is Tokyo.

A Sunday in August – All of this,
May be nothing more… than a dream…
I stop the clock’s alarm.

I have fantasies that go pointlessly on and on,
-About the time between when you pass through the turnstiles,
To when you hit the road home-
Getting more and more worried.

Even if there is still someone else,
Within your heart…
Beneath this starless sky,
I want to be by your side… pretending not to notice.

Waiting for your return, day after day:
I felt that just might be enough.
Light comes shining in through the window.
The name of this city,
In which I met you, is Toky.

 

 

Translate to English by

credit: http://www.lyrical-nonsense.com/lyrics/kinoko-teikoku/tokyo/#page=English

[fangirl] ซีรีส์ตระกูล Reply กับหนังตระกูล Sunset

คิดว่าซีรีส์ตระกูล Reply ของเกาหลีใต้ คือสิ่งที่แทนค่าได้คล้ายกันกับหนังตระกูล Sunset on the 3rd Street ของญี่ปุ่น (อย่าเพิ่งด่าว่าเอามาเทียบกันได้ไง)

คือถ้าเกาหลีใต้จะมีหนังแนวรำลึกอดีตแบบ nostalgia ก็มีทีมงาน Reply นี่แหละที่จะทำได้ในอารมณ์และโทนแบบที่หนัง Sunset ของญี่ปุ่นทำ

ถามว่า ทำไมคนไทย (และอาจจะอื่นๆ) ถึงอินกับหนัง Sunset?

นั่นอาจเพราะเราเติบโตมาแบบค่อนข้างรู้จักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นมากกว่า (ยอมรับเถอะว่าเราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเกาหลีมาก่อนเลย) ทำให้เราอินกับฉากหอคอยโตเกียว และฉากที่ญี่ปุ่นค่อยๆ กู้ชาติกับโอลิมปิกปีนั้น (ปีไหนนะ)

ขณะที่ซีรีส์ Reply ก็ให้ประวัติศาสตร์ร่วมสมัยของเกาหลี ผ่านชีวิตเล็กๆ ความสัมพันธ์ของครอบครัวและชุมชน นี่มันกลิ่นเดียวกับหนังตระกูล Sunset เป๊ะ!

ใน Reply 1988 มีฉากโอลิมปิกที่โซล ซึ่งถือเป็นเหตุการณ์น่าตื่นเต้นในประวัติศาสตร์เกาหลีเช่นกัน แต่สิ่งที่เด่นชัดในส่วนของประวัติศาสตร์ที่เล่าสองชาติ อาจจะเห็นว่า ความทรงจำแบบ nostalgia ของเกาหลี เมื่อมองย้อนไป มักจะเกี่ยวพันกับอุตสาหกรรมบันเทิงเป็นหลัก ในซีรีส์ตระกูล Reply สิ่งที่มักจะปรากฏร่วมเป็นกิจกรรมของตัวละครในเรื่องคือ การร่วมดูทีวีรายการเพลงหรือรายการบันเทิง (นอกเหนือจากการเล่าถึงแมคโดนัลด์สาขาแรกที่อัพกุจอง หรือการเข้ามาของสินค้าอเมริกัน)

ขณะที่การเล่าเรื่องย้อนอดีตของญี่ปุ่น อาจมีสิ่งอื่นโผล่มาด้วย เช่น สินค้าต่างๆ เช่น ซาวด์อะเบ้าท์ของโซนี่ รถยนต์โตโยต้า (หรือซูซุกิ) อะไรเทือกนี้ (เพราะคิดออกแค่นี้…ง่วง)

จบ.

บทเพลงของภาคการศึกษา

ภาคการศึกษาแรกของชีวิตปริญญาโทในโตเกียว ฉันไม่มีบทเพลงประจำตัว

 มันเริ่มต้นด้วยอากาศเย็นของฤดูใบไม้ร่วง ก่อนจะตามมาด้วยความเหน็บหนาวร้ายกาจของฤดูหนาว อากาศโหดร้ายไม่พอ ชั้นเรียนปริญญาโทที่เต็มไปด้วยหัวกะทิมากมาย ยิ่งทำให้ฉันหดหู่ที่เรียนตามคนอื่นไม่ทัน

 ฉันต้องเดินเท้าไปเรียนทุกวัน 30 นาที แต่ในภาคการศึกษาแรกนี้ ฉันไม่มีแก่ใจจะเปิดเพลงฟัง

 

 ภาคการศึกษาที่สองโผล่มาพร้อมสีสันของซากุระ ใบไม้ผลิแม้จะแปรปรวน แต่ฉันกลับรู้สึกตกหลุมรักภาคการศึกษานี้

ฉันสูดกลิ่นแดดอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเข้าปอด ขณะเริ่มกดปุ่มเพลย์เพลง Little Lou, Prophet Jack, Ugly John ที่ Norah Jones ร้องคู่กับ Belle & Sebastian

 ฉันฟังเพลงนี้ซ้ำไปซ้ำมาตลอดภาคการศึกษานี้ ท่อนเริ่มต้นที่ร้องว่า “What a waste, I could have been your lover. What a waste, I could have been your friend.” น็อกฉันเสียอยู่หมัด ส่วนท่อนถัดมาที่ร้องว่า “Perfect love is like a blossom that fades so quick. When it’s blowing up a storm in May.” ก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าพายุเดือนพฤษภาคมที่โหมถล่มโตเกียวดูโรแมนติกดี

 ภาคการศึกษานั้น ฉันอายุ 33 ปี และฉันมักคิดถึงคำว่า “What a waste” อยู่บ่อยๆ

 ฉันพลาดอะไรไปบ้างในวัยยี่สิบ และฉันจะพลาดอะไรอีกไหมในวัยสามสิบฉันใส่หูฟัง เดินกางร่มฝ่าพายุฝนไปมหาวิทยาลัย พลางคิดสงสัย

 

 ใบไม้ร่วงกลับมาเยือนโตเกียวอีกรอบ ภาคการศึกษาที่สามนี้ ฉันชอบเปิดฟังเพลง “Song for Someone” ของ U2

I was told that I would feel

Nothing the first time”

 ตอนไปทริปคณะที่แหลมอิสุ ขณะรถบัสเคลื่อนตัวผ่านอุโมงค์อันดูยาวนานไม่มีที่สิ้นสุดของไฮเวย์ทิศตะวันออกเฉียงใต้ เพลงท่อนนี้ดังขึ้น

 รู้ตัวอีกที ฉันก็ฟังเพลงนี้ไปจนจบภาคการศึกษา

 

 ภาคการศึกษาสุดท้าย ใบไม้ผลิหมุนเวียนมาใหม่ ฉันฟังเพลง Crush ที่ปาล์มมี่ ร้องกับ Erlend

He remember feeling something between them walking close

He wondered he should make a move

but the chance would never come”

 ลมฤดูร้อนพัดมาชีวิตนักศึกษาปริญญาโทในโตเกียวใกล้จะจบลงแล้วสินะ

 

 ตลอดสองปีที่อยู่โตเกียวนั้น ฉันไม่เคยไปหลายสถานที่

ชีวิตส่วนมากถูกใช้ไปกับถนนเส้นที่ลากผ่านย่านยานะกะไปสู่มหาวิทยาลัยโตเกียว

ฉันเดินเท้า 30 นาทีเป็นกิจวัตร

ฉันฟังเพลงเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา

เพลงเหล่านี้คือตัวแทนความทรงจำของแต่ละภาคการศึกษา

เมื่อฮัมเพลงเหล่านี้ภาพการเดินเท้าในโตเกียวจะกลับมา

 

รวมถึงเรื่องราวในระหว่างนั้นเรื่องราวที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในสี่ภาคการศึกษาในมหาวิทยาลัยโตเกียว