[ว่าด้วยมาตรฐานการทำงานสื่อในยุคนี้]- Note to Self / แลกเปลี่ยน & ถาม

DKEJn6lVAAEFizM.jpg-large-2

 

 

[ว่าด้วยมาตรฐานการทำงานสื่อในยุคนี้]
– Note to Self / แลกเปลี่ยน & ถาม –
กลับมาทำงานด้านสื่อได้สักพักแล้วค่ะ หลังจากไม่ได้ทำมานาน พบว่ามีปัญหาจุกจิก และข้อสงสัยบางอย่าง ที่พยายามหาคำตอบ (เพื่อสร้างมาตรฐาน) ในการทำงาน แต่บางอันก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ลองถามเพื่อนๆ ที่อยู่ในวงการเดียวกัน ก็พบว่า บางอันมันตอบยากจริงๆ … โดยเฉพาะสื่อเล็กๆ ที่ไม่ได้มีเงินมาก
ขอลิสต์สิ่งที่เราเจอและยังสงสัยอยู่ดังนี้
1] การใช้ภาพ:
1.1]ถ้าเป็นภาพสัมภาษณ์ หรือภาพที่ต้องถ่ายขึ้นใหม่ อันนี้จะไม่มีข้อสงสัยอะไร เพราะจ้างช่างภาพ บรีพงาน และถ่าย ลิขสิทธ์ภาพเป็นของผู้จ้างงาน (คิดว่านะ) แต่ถ้าจะมีการใช้ซ้ำ หรือนำไปใช้กับแหล่งอื่น ต้องขออนุญาตช่างภาพก่อน และต้องลงเครดิตด้วยว่าใครถ่าย
1.2]ภาพจากอินเตอร์เน็ต ประกอบข่าว ประกอบคอลัมน์ ส่วนใหญ่เป็นคอลัมน์แนวจุ๊กจิ๊ก แบบข่าวน่ารัก ข่าวน่าสนใจ ข่าวแปลกๆ แบบ boredpanda ไรงี้
แยกเป็น
1.2.1]ภาพไม่ติดลิขสิทธิ์ (ขึ้นใน google images ว่า ใช้ในเชิงพาณิชย์หรือดัดแปลงได้)
อันนี้น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม แต่ปัญหาคือ
A) ภาพที่อนุญาตให้ใช้ได้ มักมีขนาดเล็กมาก ลงออนไลน์ได้ แต่ลง print ไม่ได้เลย
B) ภาพที่ไม่ติดลิขสิทธิ์มักไม่สวย และเนื้อหาภาพสื่อสารไม่ดี
1.2.2]
ภาพติดลิขสิทธิ์ (ขึ้นว่าห้ามดัดแปลงและห้ามใช้ในเชิงพาณิชย์)
อันนี้ที่ถูกต้องก็น่าจะเป็น
C) ขออนุญาตใช้ภาพก่อน และก็ควรลงลิงก์ที่มาของภาพด้วย
D) ควรได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร เช่น อีเมล ถ้ามีค่าใช้จ่ายก็จ่ายไป
แต่ปัญหาที่เจอคือ
E)หาต้นทางของภาพไม่เจอ ภาพที่เจอในเว็บอื่นที่เขาใช้ อาทิ techinasia, เว็บห้องสมุดบางรัฐของอเมริกา, อื่นๆ บางทีเว็บที่ลงก็ไม่ใช่ต้นทาง ต้องลิงก์ไปหาต้นทาง แต่บางทีเว็บนั้นไม่ได้ลงลิงก์เว็บต้นทางไว้ ก็ทำให้อาจติดต่อเจ้าของลิขสิทธิ์จริงไม่ได้อีก
F)ใช้เวลานานในการติดต่อต้นทาง อาจจะ 2-3 วันทำการ ซึ่งถ้าคุณเป็นสื่อ platform online อาจจะไม่ทัน / สื่อ print ก็อาจจะไม่ทัน เพราะมีกระบวนการทำงานนาน … ทางออกอาจจะเป็น การเลือกใช้ภาพอื่นแทน
1.2.3]
อันนี้จะเป็นปัญหาต่อการตัดสินใจมากสุด นั่นคือภาพ
G) ภาพของ public figure ที่ไม่ขึ้นว่าติดหรือไม่ติดลิขสิทธิ์ มีอยู่ในอินเตอร์เน็ต และบางทีไม่ระบุแหล่งที่มา
เช่น ภาพ  Elon Musk, Mark Zuckerberg
H)ภาพ public figure ที่เจ้าตัวโพสลง social media เอง เช่น (ตัวอย่างเดิม) Elon Musk, Mark Zuckerberg
คำถามคือ ถ้าเป็น Public Figure แล้ว ในฐานะสื่อ เราเอารูปเขามาใช้ได้เลยไหม เพราะหลายๆ ภาพมันไม่ระบุที่มา แต่ถ่ายในงานที่ public มากๆ  เช่น Elon Musk ตอนที่สังเกตการณ์การปล่อย Falcon 9, หรือภาพที่ Mark Zuckerberg โพสลง FB ของเขา เราเอามาลงสื่อเราเลยได้ไหม
เพราะคนเหล่านี้ ถ้าติดต่อขอใช้ภาพ แน่นอนว่า เขาไม่มีเวลาอ่าน หรือตอบ
ยกตัวอย่างเหตุการณ์
I) กรณี Elon Musk ทวีตความเห็นตอบกลับเรื่อง AI ของ Mark Zuckerberg
J) จากนั้นสื่อทุกเจ้าก็เล่นข่าวนี้กัน
K) ถ้าเป็นสื่อใหญ่ แนวสถาบันไปแล้ว เช่น cnn, nhk, bangkokpost, thairath (?) ไม่ค่อยมีปัญหา เพราะเขามีภาพ stock อยู่ในมืออยู่แล้ว (เช่น ภาพ AP)
L)แต่สื่อออนไลน์ที่เล็กหน่อย หรือไม่ใหญ่มาก เช่น the matter, the momentum, the standard, waymagazine (ขออ้างอิงนะคะ บก.ตุ่น) เขาใช้ภาพจากไหนอ่ะ เป็น stock ไหม
M)ถ้าเป็นภาพ stock หรือขออนุญาตแล้ว ต้องระบุที่มาอย่างเคร่งครัดทุกครั้งไหม
N)ถ้าได้ภาพ Musk มาจากอีกแหล่ง แล้วภาพ Zuckerberg มาจากอีกแหล่ง ก็ต้องลงทั้งสองแหล่งใช่ไหม
O)ถ้าเป็นเว็บแนวนี้ล่ะ เช่น sudsapda, bkkmenu (เผื่อเขาอยากลงข่าวนี้โว้ย) หรือแม้กระทั่ง blognone, e27 พวกนี้ใช้ภาพจากแหล่งไหนอ่ะ
กรณี public figure แบบดารา นักร้อง นางแบบ และนายแบบ
 P)แล้วถ้าเป็นสื่อใหม่เลย ไม่ใช่สถาบัน แต่วาง position แนวสื่อ เช่น http://www.hallyukstar.com อันนี้ ถ้าเขาเอาภาพมาลงทั้งใน เว็บ, fb, twitter, instagram, etc ภาพที่ใช้ลงเว็บ กับ twitter ความเคร่งครัดจะต้องต่างกันไหม (เหมือนคนจะชอบมองว่า ถ้าลง print ต้องเข้มงวดมาก, ลง web จะเข้มตามมา, และลง social media จะเข้มน้อยลง หรือบางคนไม่ใส่ใจเรื่องลิขสิทธ์ภาพไปเลย)
Q)ถ้าต้นทางของภาพ เป็นภาพแนวแอบถ่าย เช่น ภาพ Dispatch แอบถ่ายคังแดเนียลเดทติ๊กต่อกนูน่า (เอ่อ มรึงคะ) แล้ว Dispatch เอาลงสื่อตัวเอง จากนั้นทุกเจ้าเกี่ยวกับเกาหลีที่ต้องลงภาพนี้ ก็ต้องใช้ภาพจาก Dispatch แน่ๆ แต่ประเด็นคือ การเอามาใช้ ต้องขอ Dispatch เป็นลายลักษณ์อักษรไหม, แล้ว Dispatch ที่แอบถ่ายภาพเขาโดยไม่ได้ขออนุญาตก่อน มีสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของภาพแค่ไหน
R)ถ้ามีคนทำ twitter account แนวสื่อ เช่น korseries เขามีสิทธิเอาภาพจาก dispatch ไป repost ใหม่โดยไม่ระบุแหล่งที่มาได้ไหม (แต่ในภาพที่ repost จะมีลายน้ำ dispatch อยู่)
แล้วกรณีทำเว็บหรือเป็นสื่อเกี่ยวกับหนัง ซีรีส์ล่ะ?
S)ถ้าพูดถึงซีรีส์เรื่องหนึ่ง แล้วเราแคปจากหน้าจอคอมพ์มาใช้เลยได้ไหม การแคปภาพ ลิขสิทธิ์จะอยู่ที่ใคร? เช่น ถ้าเราเป็นลูกค้า netflix เราจ่ายรายเดือนแล้วอ่ะ เรามีสิทธิ์ดู แล้วเราแคปภาพ มาประกอบบทความออนไลน์ เช่น วิเคราะห์ Game of Thrones ได้ไหม, ต้องส่งอีเมลไปขออนุญาตจาก Netflix ไหม ว่าเราแคปภาพดังนี้นะ ขอเอามาลงนะ เป็นต้น
ภาพ Logo แบรนด์
T)ภาพ logo สินค้า เช่น Facebook uber, grab, McDonald’s เราใช้ได้เลยไหม ต้องขออนุญาตไหม
คิดว่า เรื่องที่ถูกต้องคือ ต้องขออนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรทุกครั้ง หรือไม่ก็จ่ายตังค์ซื้อมา แต่ปัญหาคือ การที่สื่อต้องการความเร็วในยุคนี้ ทำให้บางทีมันรอไม่ได้รึเปล่า (เช่น ข่าว Musk ทวีตตอบ Zuckerberg โห กว่าจะอีเมลไปขอใช้ภาพ Musk กับ Zuckerberg คงไม่ได้ลงอ่ะ) แล้วมาตรฐานที่ควรยึดอยู่ตรงไหน
แบ่งคำถามเป็น
ก.กรณีไม่ใช่ public figure
ข.กรณี public figure
ค.กรณี brand
พอล่ะ เหนื่อยพิมพ์
ภาพประกอบ เอามาจาก twitter ซึ่งก็มีคน retweet อีกที แต่ต้นทางมาจาก IG ของ Fashion Editor ของ Instyle Korea แน่นอนว่า คนเอามาลง twitter คงไม่ได้ขออนุญาตนางแน่ๆ .. และที่ชั้นเอามาโพส ชั้นก็ไม่ได้ขอใครเลย อ้าว…
ภาพที่เห็น คือคังแดเนียล so hot on Instyle Korea cover
ฝากร้านด้วยนะคะ
#ลูกก็คือลูก
ประเด็นทุกอย่างคือตอนท้ายนี่แหละ
อันยองงงงง (เป็นสำเนียงปูซาน)
Advertisements

เราต่างทิ้งร่องรอยอะไรบางอย่างต่อกัน…ในโลกออนไลน์

10224684106_b06976f052_o
 cr pic:  a friend of mine
1.
วันก่อน น้องคนหนึ่งโพสข้อความว่า “ความลับของฤดูร้อน”
ฉันชอบข้อความนี้มาก
ถัดจากข้อความนั้น วันต่อมาเธอก็โพสคำว่า “ฤดูร้อนใกล้จะจบลงแล้ว”
เดือนกันยายน ถ้านับตามซีกโลกทางเหนือ คือเดือนสิ้นสุดของฤดูร้อน
ภาพกระเป๋าแมวด้านบน ถูกถ่ายขึ้นในปลายฤดูร้อนของปีหนึ่ง
… ฉันไม่ได้เป็นคนถ่ายมัน …
… เป็น “เธอ” ต่างหาก ที่ถ่ายมันไว้ …
2.
เราไม่ได้คุยกันมาสักพักแล้ว … ตั้งแต่ตอนไหนนะ …​ อืม จำไม่ได้แล้วล่ะ
วันก่อน ฉันส่งอีเมลไปขอภาพที่เธอถ่ายไว้ ฉันจำได้ว่าเธอชอบพกกล้อง นั่นหมายความว่าเธอย่อมต้องชอบถ่ายรูป และเธอมักจะบันทึกภาพดีๆ เก็บไว้ได้เสมอ
แตกต่างจากฉัน
ฉันขอภาพเธอมาใช้ ด้วยเหตุและผลที่ซื่อตรงมาก ฉันบอกเธอไปว่า เธอจะไม่ได้รับเงินค่าภาพถ่ายจากฉันเลยนะ เพราะฉันไม่มีตังค์ แต่ฉันอยากได้ภาพถ่ายของเธอจริงๆ … ถ้าเธอจะอนุญาต
เธอตอบกลับมาเหมือนครั้งแรกที่ฉันเคยขออะไรบางอย่างเธอในฤดูร้อนแรกที่เราเจอกัน … เธอตอบว่า “ตกลง”
เธอให้ลิงก์ภาพถ่ายนั้นมา เป็นลิงก์ที่รวมภาพไว้ไม่มากนัก แต่มันระบุช่วงเวลาต่างๆ ในชีวิตช่วง 4 ปีหลังของเธอไว้
ในภาพถ่ายเหล่านั้น มีทั้งวันเวลาก่อนหน้าที่ฉันจะรู้จักเธอ วันเวลาที่ฉันจำได้แม่นยำว่าเราอยู่ตรงนั้นด้วยกัน และวันอื่นๆ หลังจากนั้นที่เธอมีชีวิตของเธอ
3.
ในวันนั้นที่ฉันส่งข้อความไปขอรูปถ่ายจากเธอ ในบล็อกของฉัน มียอดวิวเพิ่มขึ้น ตามสถิติของโลกออนไลน์ มันสามารถบอกได้ว่า การเยี่ยมชมเกิดขึ้น ณ จุดใดจุดหนึ่งของโลกใบนี้
ฉันรู้ว่าเป็นเธอ … ร่องรอยเงียบๆ ในโลกออนไลน์นั้น
…​ ก่อนหน้านี้อีกเช่นกัน เธอเคยทิ้งร่องรอยเงียบๆ ในบล็อกของฉัน, อย่างสม่ำเสมออยู่ช่วงหนึ่ง
… ทำไมฉันรู้ว่าเป็นเธอน่ะเหรอ,​ มันเดาไม่ยากหรอก
… ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้ไหม ว่าทุกครั้งที่เธอแวะมาดูว่าฉันโพสอะไรในบล็อกบ้าง,​ มันมีร่องรอยบางอย่างปรากฏอยู่เสมอ
4.
ลิงก์ภาพถ่ายที่เธอให้มาก็เช่นกัน
ฉันรู้ได้ทันทีตั้งแต่ได้รับลิงก์ ว่าเมื่อฉันกดเยี่ยมเยือนและเข้าไปดาวน์โหลดภาพมา เว็บฝากไฟล์ภาพนั้นจะแจ้งเตือนเธอว่า มีการดาวน์โหลดรูปเกิดขึ้น และมีการเยี่ยมเยือนเกิดขึ้นกี่ยอดวิวแล้ว
ก่อนหน้าที่เธอจะให้ลิงก์ภาพกับฉัน อัลบั้มภาพที่เธออัพโหลดไว้ เกือบทุกภาพ มียอดวิวเป็น “ศูนย์”
ทั้งที่เธอถ่ายภาพได้ดีขนาดนี้, แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะเผยแพร่ลิงก์ให้คนอื่นรู้
เมื่อภาพเริ่มจากยอดเป็นศูนย์,​ และฉันอาจเป็นคนเดียวที่มีที่อยู่ของลิงก์,​ นั่นหมายความว่า
ถ้ายอดวิวเพิ่มขึ้น, เธอก็คงเดาได้ไม่ยาก,​
ว่าใครคือคนที่แวะมาเยือน
5.
วันนี้,
ฉันคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น
ฉันเลยย้อนกลับไปดูภาพถ่ายตามลิงก์นั้นอีกรอบ
ฉันรู้ดีว่า การแวะเยี่ยมเยียนนั้น จะทิ้งร่องรอยบางอย่างให้เธอได้รู้
เธอรู้ไหม
ความลับของฤดูร้อนก็คือ
ฤดูร้อนจบลงแล้ว
ฉันหวังว่าเธอจะสบายดีนะ

Serendipity Story

 

 

มีหนังเรื่องหนึ่งบนโลกที่ว่าด้วยการตามหาคนจากข้อมูลที่ปรากฏอยู่บนธนบัตร หนังเรื่องนั้นคือหนังโรแมนติกชวนฝันที่ชื่อ เซเรนดิพิตี้ ซึ่งออกฉายในปี ค.ศ.2001 หนังเล่าเรื่องของโจนาธานและซาร่าซึ่งบังเอิญพบกันด้วยโชคชะตา ทั้งคู่ต่างไม่รู้ชื่อหรือที่มาของอีกฝ่าย หากกลับยอมโยนชะตากรรมไว้กับธนบัตรและหนังสือเล่มหนึ่ง ซาร่าขอให้โจนาธานเขียนชื่อและเบอร์ติดต่อไว้บนธนบัตร 5 ดอลล่าร์สหรัฐ ขณะที่หญิงสาวเขียนชื่อและเบอร์โทรของเธอไว้ในปกในของวรรณกรรมชิ้นเยี่ยมเรื่อง เลิฟ อิน เดอะ ไทม์ ออฟ โคเลอร่า เขียนโดย กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกวซ คนคู่นี้พลัดพรากกันหลายปีและเกือบต้องแต่งงานกับคนอื่น แต่แล้วในวันหนึ่ง ธนบัตรใบนั้น พร้อมๆ กับวรรณกรรมเล่มนั้นก็ตกอยู่ในมือของทั้งสอง โชคชะตาค่อยๆ ทำงานของมันอย่างเงียบเชียบ…และสร้างสรรค์ตอนจบแสนสุขได้ราวปาฏิหาริย์

9780241978924

 

 

Repost: Blog – Letter to Mom

แม่

…ที่โตไดไม่ใช่โลกทั้งใบ แต่ที่นั่น หนูเจอทั้งคนที่มีฝันใหญ่ๆ และคนที่มีฝันเล็กๆ
แม่คงรู้ คนประเภทไหนดึงดูดใจหนูได้ดีที่สุด…

แม่จำตอนที่หนูส่งจดหมายไปขอกล้าพันธุ์หอมเปจากสวนของโจน จันได ได้ไหม หนูได้รับจดหมายตอบกลับจากทีมงานสวนคนหนึ่ง เขาเป็นคนร้อยเอ็ด เขาเขียนมาว่า “กาฬสินธุ์กับร้อยเอ็ดก็ใกล้กันนิดเดียวเองเนอะ…ปลูกหอมเปขึ้นแล้ว อย่าลืมถ่ายรูปส่งมาให้ดูบ้างนะ:)” หนูยังเก็บจดหมายนั้นไว้ แต่ไม่เคยได้เขียนจดหมายตอบกลับพี่เขาไปเลย เพราะหอมเปของหนูไม่เคยงอก หนูเป็นเด็กจบปริญญาตรีที่ปลูกหอมเปไม่ขึ้น

ไม่เหมือนสวนโหระพา ข่า ตะไคร้ ไร่มันสำปะหลัง และทุ่งนา 15 ไร่ของแม่
แม่ปลูกมันขึ้นมาเองทั้งหมด และมันก็เติบโตง่ายดายมาก ง่ายดายจนใครต่อใครที่ได้เห็นมักคิดว่าเขาก็คงทำได้

แต่หนูรู้,ไม่ง่ายหรอกนะที่เราจะทำให้พืชผัก และข้าว งอกงามได้

อยู่ที่โตเกียว เวลาหนูเจอคนฉลาดมากๆ (อันหมายถึงเขาก็นิสัยดีด้วย) หนูมักตั้งข้อสงสัยในใจเงียบๆ คนเดียวเสมอ
“ถ้าเอาเมล็ดหอมเปให้เธอปลูก เธอจะปลูกมันได้งอกงามไหมนะ”

หนูคิดอย่างนี้จริงๆ สงสัยอย่างนี้ทุกครั้ง เวลาเจอความคิดเห็นน่าสนใจ คำถามที่สะท้อนถึงความรอบรู้ของคนถาม และคำตอบที่แสดงให้เห็นว่าเขาคิดใคร่ครวญและอ่านหนังสือมามากมายขนาดไหน

แต่การปลูกผักปลูกหญ้าและการทำนา ก็เหมือนกับการว่ายน้ำ
มันไม่ได้เกิดจากการคิดใคร่ครวญ มันเกิดจากการลงมือทำ
มันใช้ทักษะคนละแบบกับในชั้นเรียน

เหมือนกับการเล่นสกี

หนูเล่นสกีได้ห่วยแตกมากค่ะแม่ อย่างที่แม่รู้มาตลอดชีวิต หนูเป็นคนควบคุมร่างกายไม่เก่ง โดยเฉพาะตรงกล้ามเนื้อขา หนูควบคุมและใช้กำลังขาได้ไม่ดีนัก
บทเรียนแรกสุดของสกีคือ เราต้องรู้จักล้มให้ดี “good fall” เราต้องลุกขึ้นมาให้ได้ “how to stand up” และเราต้องรู้จักหยุด “how to stop”
โค้ชสกีจากชมรมนักเล่นสกีของโตไดสอนหนูอย่างนี้

ล้มเหลว ลุกต่อ และรู้จักหยุด – หนูคิดว่า “นี่มันปรัชญาชีวิตชัดๆ”

ไม่มีใครไม่เคยเจอเรื่องแย่ๆ หรอก,หนูรู้ว่าแม่รู้ข้อนี้ดีกว่าหนูด้วยซ้ำ

หลังทริปสกีจบลง ชมรมนักเล่นสกีของโตไดพาเด็กต่างชาติอย่างเราไปที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ที่นั่น เราเจอเด็กมัธยมต้นจำนวนมาก บางคนขี้อาย บางคนขี้เล่น แต่ที่เหมือนๆ กันคือพวกเขามีประกายตาแวววาว
หนูชอบประกายตาอย่างนั้น

เราเล่นเกมสำคัญกันสองเกม เกมแรกคือให้พับจรวดกระดาษ แล้วแข่งกันปาจากชั้นสองของโรงยิม แข่งกันว่าใครจะปาจรวดกระดาษได้ไกลที่สุด
…หนูพับจรวดได้ห่วยมาก และจรวดกระดาษที่ไม่เพรียวลม ไม่มีวันจะลอยละลิ่วไปได้ไกลหรอก…

“แหมะ”, จรวดตกลงแค่ตรง 15 เมตรตรงหน้า,ขายหน้ามากเลยล่ะแม่

เกมที่สอง เกมเตะลูกบอลเพื่อคว่ำขวดน้ำ,จริงๆ มันเหมือนกับการโยนโบว์ลิ่งนั่นแหละ เพียงแต่เราเปลี่ยนมาเตะบอลและใช้ขวดเป๊บซี่กรอกน้ำลงไปแทน

ชายหนุ่มจากโตไดที่เขวี้ยงจรวดกระดาษได้ไกล เตะลูกบอลไม่โดนขวดน้ำสักขวด (ฮ่าฮ่า, หนูแอบหัวเราะดังกึกก้องในใจคนเดียว)

เกมนี้แทบไม่มีใครเตะโดนขวดเลยค่ะแม่ เรียกได้ว่าทุกคนที่เก่งกาจในเกมก่อนหน้า “ปิ๋ว” หมดในเกมนี้

แล้วก็เหลือหนูกับเด็กหญิงมัธยมต้นหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งเธอพยักหน้าให้หนูเตะก่อน, ขวดน้ำมีสามขวดค่ะแม่ หนูลองกะกำลังขาของตัวเอง…แม่เชื่อไหม หนูรู้ตั้งแต่ตอนง้างขาแล้วว่า หนูจะเตะโดนขวดแน่ๆ

“ป๊าบ” ขวดสองในสามล้มลง
คนที่ขว้างจรวดได้ไม่ไกลเลย กลับเป็นคนที่เตะขวดน้ำล้มคว่ำได้มากกว่าผู้ชายในโรงยิมทั้งหมด (ฮี่ฮี่)

ยัง,เรื่องยังไม่จบ
จำเด็กหญิงคนตะกี้ได้ไหม เธอดูธรรมดามากๆ
แต่เธอเตะขวดน้ำล้มคว่ำไปสามขวด (หมดเกลี้ยงเลย ฮี่ฮี่)
แล้วเธอก็ยิ้มดีใจ … หนูยังจำรอยยิ้มของเธอได้จนถึงวันนี้

หนูเคยอ่านที่นิ้วกลมเขียนถึงตอนเขาไปโรงครัวสักที่ ตอนที่เขาคุยกับแม่ครัว ตอนที่อยู่นอกครัว แม่ครัวมีท่าทีเก้ๆ กังๆ ดูเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองเสียด้วยซ้ำ แต่พอเธอจับตะหลิว แล้วหันมาพูดเรื่องข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด ที่ใช้ทำกับข้าวเท่านั้นแหละ …ตาเธอเป็นประกายวิบวับ และตรงนั้น ก็ไม่มีใครมั่นใจในตัวเองมากกว่าเธออีกแล้ว

เธอทำให้หนูคิดถึงแม่ ตอนแม่ทำต้มยำกุ้ง หั่นปลา เชือดคอเป็ด (โอเค, การทำครัวไม่โรแมนติกสักนิด เราควรยอมรับกันได้แล้ว)

หนูเข้าใจมานานแล้วว่า มนุษย์มีทักษะแตกต่างกันไป แต่วันที่เตะลูกบอลไปโดนขวดน้ำนั่นเอง ที่หนูรู้ว่า คนเราทำบางเรื่องได้ไม่ดี แต่ไม่ใช่ว่าจะทำเรื่องอื่นๆ ได้ย่ำแย่
มันต้องมีสักเรื่อง สักอย่าง ที่เราทำได้ดี หรือทำแล้วเรามั่นใจ

.
.
.
ที่โตได มีคนเก่งๆ เดินเต็มกันว่อนไปหมด
แต่มีอยู่คนหนึ่งที่หนูว่าเจ๋งสุดๆ

เธอแต่งงานตอนอายุ 24 และตอนนี้ก็มีลูกอายุ 5 ขวบ
เธอทำกับข้าวเก่ง เธอเขียนภาษาอังกฤษได้สวยมาก แต่ขณะเดียวกัน เธอก็ดูธรรมดาสุดๆ
ชีวิตเธอเหมือนสมการกราฟเส้นตรง เรียบง่าย ตัวแปรน้อยราย ไม่ซับซ้อน เธอสวยและผิวเนียนก็จริง แต่ไม่ได้โดดเด่นถึงขั้นสะดุดตา ที่สำคัญ ถ้ามองกันแบบเผินๆ เราก็พร้อมจะผ่านเลยเธอไป

แต่เธอเจ๋งตรงที่ว่า เธอดูธรรมดานี่แหละ
หนูรู้ว่าเธอคิดถึงลูกชาย (โอเค หนูไม่เคยมีลูก แต่หนูคิดว่าหนูเข้าใจความรู้สึกของการคิดถึง “บ้าน” เป็นอย่างดี) แต่ละวัน เธอก็ตื่นมาทำกับข้าว ห่อข้าวเที่ยงมากินที่คณะ นั่งดูซีรีส์เกาหลีในไอแพด ตื่นตระหนกกับการสอบที่จะมาถึงพอเป็นพิธี ถอนหายใจบ้าง โทรศัพท์กลับบ้านบ้าง และกดไลค์เฟซบุ๊คของเพื่อนๆ บ้าง
แล้วก็เดินกลับห้องพักของเธอ

หนูเคยถามเธอว่า เธอมาเรียนต่อทำไม เธอบอกว่าเธอไม่อยากทำงานธนาคารอีกแล้ว เธออยากสมัครเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยใกล้บ้าน มีเวลาอยู่กับลูก ดูแลสามี
แค่นี้แหละ ที่ทำให้หนูรู้สึกว่าเธอเจ๋งมาก

เธอไม่ได้ต้องการจะเปลี่ยนโลก ฝันของเธอเล็กนิดเดียว แต่เป็นฝันที่หนูว่ามันสำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่าคนที่จะไปทำงานยูเอ็นเสียด้วยซ้ำ

ที่สำคัญ เธอทำให้หนูคิดถึงแม่

…ที่โตไดไม่ใช่โลกทั้งใบ แต่ที่นั่น หนูเจอทั้งคนที่มีฝันใหญ่ๆ และคนที่มีฝันเล็กๆ…
แม่คงรู้
แม่รู้ดีเสมอ
คนประเภทไหนดึงดูดใจหนูได้ดีที่สุด 🙂

11 สิงหาคม 2557 ปีที่แม่อายุครบ 61 ปี

 

 

10562540_10152348195863235_7698595145456512792_o

เรื่องตื่นเต้นในงาน Startup Thailand 2017 #fangirl #version

ได้มีโอกาสไปงาน Startup Thailand 2017 ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์มา 3 วัน (ยังเหลืออีกวันสุดท้ายคือ วันอาทิตย์ที่ 9 ก.ค. 2560)

หลายคนคงเขียนในมุมที่ตัวเองเจอไปแล้ว ใน #fangirl #version ก็อยากเขียนถึงบ้าง

กับเรื่องตื่นเต้นที่ได้เจอ

ไม่ๆ … ไม่ใช่การเจอคนหล่อๆ (แม้อันนั้นจะนับเข้ามาด้วยก็ได้ ><) หรือการได้มีโอกาสขึ้น Pitching (เพราะไม่ได้ทำสตาร์ทอัพกับเขา) แต่เป็นการเจอสิ่งนี้ สิ่งที่เคยอ่านผ่านตาในหนังสือ สิ่งที่ร่ำลือกันว่าหายากมากๆ … แพงกว่าทอง … หายากกว่าเพชร

 

มันคือ Aerogel (แอโรเจล)!!!

 

ถ้าใครเคยอ่านหนังสือ Stuffs Matter เขียนโดย Mark Miodownik แปลไทยโดย ทีปกร วุฒิพิทยามงคล (สำนักพิมพ์ Openworlds) ซึ่งเป็นเรื่องราวน่าทึ่งของสารพันวัตถุเปลี่ยนโลกต่างๆ เช่น เหล็กกล้า แก้ว พลาสติก เพชร และอื่นๆ จะพบว่า ในหนังสือพูดถึงวัสดุหนึ่งที่ชื่อ “แอโรเจล” ซึ่งเป็นวัสดุที่ลงรูปน้อยมากในหนังสือ เนื่องจากเป็นวัสดุที่สังเคราะห์ได้ยาก ราคาแพงกว่าทอง มันหายากมากๆ เพราะราคาแพงนี่เอง แต่คุณสมบัติโดดเด่นคือ มันเบามาก และกันความร้อนได้ดีมาก จึงถูกนาซ่า นำไปใช้เคลือบกระสวยอวกาศ หรืองานทดลองเกี่ยวกับอวกาศ เพื่อเก็บข้อมูล ซึ่งอาจทำให้เรารู้เรื่องต่างๆ ของโลกและจักรวาลมากขึ้น

 

แอโรเจลเป็นโคตร rare item เลยก็ว่าได้ ดังนั้นเมื่อมันปรากฏตัวอยู่ในส่วน  Industiral Tech ของงาน Startup Thailand 2017 เราเลยตื่นเต้นมากกกกกก … เรียกว่า รีบเดินตรงดิ่งไปถามที่บูธเลย

 

“มันแพงไม่ใช่เหรอคะพี่ แล้วมันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง”

 

ที่มาที่ไปของแอโรเจล ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือ อ.ที่มหาวิทยาลัยมหิดล ค้นพบวิธีการสังเคราะห์แอโรเจลขึ้นมา แล้วเผยแพร่งานวิจัย จนมีบริษัทเอกชนไทยสนใจ และได้รับสิทธิในการนำสูตรนี้ไปสร้างหรือพัฒนานวัตกรรมต่อ

(แอโรเจลถูกค้นพบนานแล้ว แต่วิธีการสังเคราะห์หรือสกัดมีหลายแบบ ซึ่งไม่เปิดเผยกัน เรียกได้ว่า การหาสูตรในการสร้างแอโรเจลนั้นแล้วแต่ใครแล้วแต่มัน แต่เมื่อสร้างได้แล้ว จะมีคุณสมบัติเหมือนกัน หรือเรียกได้ว่า end product เหมือนกัน… งงไหม?)

 

บริษัทเอกชนไทยที่ได้รับสิทธินั้น ก็นำแอโรเจลมาพัฒนาต่อยอดเป็นสารเคลือบกันความร้อน และตัวดักจับของเสียในน้ำ เพราะแอโรเจลมีคุณสมบัติที่ไม่เคลือบน้ำเลย (ดูได้ในคลิป) เรียกได้ว่า หยดน้ำลงไป น้ำก็จะไหลออกเป็นก้อน ขณะเดียวกันคุณสมบัติกันความร้อน ยังสามารถใช้ในเสื้อผ้าหรืออุตสาหรกรรมแฟชั่นได้ แล้วแต่การพัฒนาต่อยอดไป

 

การที่เคยได้ยินเรื่องความมหัศจรรย์ของแอโรเจล แล้วมาได้เห็นของจริง แถมยังได้ลองจับ (ในคลิป) จึงเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากระดับ  9.2 ริคเตอร์ของแฟนเกิร์ล แถมยังได้รู้ว่า คนไทยก็พบสูตรในการสร้างอีก ยิ่งน่าตื่นเต้นหัวใจพองโตไปใหญ่

คลิป Aerogel – https://youtu.be/v91tth5Vu2I

ยังไง ก็อย่าลืมดูคลิป แอโรเจล ที่ถ่ายมาให้ดู

และถ้าอ่านแล้วตื่นเต้นตาม อย่าลืมไปดูที่งาน Startup Thailand 2017 นะคะ

#เป็นโพสเกี่ยวกับงานที่อาจจะต่างจากชาวบ้านไปนิดนึง #แต่ตื่นเต้นจริงๆนะ

 

 

 

 

 ในขวดพลาสติก คือ แอโรเจล

 นำมาเคลือบวัสดุ หรือบำบัดน้ำเสียได้

ติดต่อบริษัทที่ได้รับอนุญาตให้ผลิตได้ตามอีเมลข้างบน (ไม่ได้รับเงินค่าพีอาร์มานะคะ)

ปิดท้ายด้วยภาพ นิตยสาร Startup Thailand และทีมงานที่กำลังถ่ายปกเล่ม 2 อยู่ 
 

[status] 2011.05.15 ในวัย30

ในวัย 30 เราหาความสุขได้กับเรื่องง่ายๆ เช่น ใช้เวลางานในการโหลดคลิปและเสพรูปไอดอลชาย , สั่งซื้อ Photobook ที่ไอดอลไม่ทำอะไรเลย — นอกจากถอดเสื้อแช่อ่างแล้วทำหน้าตาอ้างว้าง — มานั่งดู, เบี้ยวงานแต่งงานเพื่อน เพื่อไปนั่งเฝ้าไอดอลที่โรงแรมห้าดาวถึงตี 4, และซื้อหลุยส์ลิมิเต็ดอิดิชั่นรุ่นเดียวกับไอดอล มาถือ … อาเมน

[status] 2014.03.31 สุสานหน้าบ้าน

since 2014.03.31

at Yanaka

ตรงข้ามบ้านเป็นสิ่งที่มีลักษณะคล้ายสุสาน ที่นี่สุสานคือส่วนหนึ่งของชุมชน ตอนเช้าที่แดดดีๆ และไม่มีเรียน ชั้นค้นพบวิถีชีวิตที่เหมาะกับจังหวะของฤดูใบไม้ผลิ ชั้นจะเติมน้ำใส่แก้ว อุ่นในไมโครเวฟ เติมน้ำตาลและผงกาแฟสำเร็จรูปลงไป จากนั้นชั้นก็ย้ายตัวเองจากชั้นสองของบ้าน ไปนั่งปักหลักตรงขั้นบันไดทางเข้าสุสาน มองคนเดินผ่านไปผ่านมาในช่วงเช้า

ถ้าเป็นวันธรรมดา เราจะพบเจอได้ตั้งแต่คุณแม่ยังสาวที่เดินมาส่งลูกที่โรงเรียนประถมใกล้ๆ สุสาน คุณซาลารีแมนในชุดสูท เด็กหนุ่มเด็กสาววัยมัธยม ที่ดูมีความสุขกับโลกใบนี้เสียเหลือเกิน (ชิ) ไปจนถึงพวกชายหนุ่มใส่เสื้อคลุมมีฮู้ดที่กำลังเดินอย่างรีบเร่ง เหล่านักวิ่งแห่งเมืองโตเกียวที่ออกวิ่งกันได้ทุกเวลา เหล่าคุณปู่คุณย่าที่เดินมาคนเดียวบ้าง เดินมาด้วยกันบ้าง รวมถึงเหล่านักท่องเที่ยวหลากสัญชาติที่เริ่มต้นวันด้วยการตื่นเช้าเพื่อใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด

ชั้นมักจะพกหนังสือไปพลิกอ่าน พลางจิบกาแฟ พลางมองคนไปมา ระยะเวลาที่ปล่อยตามใจตัวเองนั้นคือชั่วระยะของบทหนึ่งในหนังสือ แน่นอนว่า มันเป็นหนังสือเล่มบาง อ่านง่าย ไม่ใช่หนังสือวิชาการแต่อย่างใด

พฤติกรรมนั่งถือแก้วกาแฟ ปักหลักอ่านหนังสือหน้าสุสานที่อยู่ตรงข้ามบ้าน ชั้นไม่รู้ว่ามันถือเป็นพฤติกรรมผิดกฎชุมชนไหม หวังว่าจะดำเนินต่อไปได้อย่างราบรื่นตลอดฤดูใบไม้ผลิ หวังว่าอย่าเพิ่งมีใครเดินมาไล่แล้วกันนะ

Bitter Sweet Tokyo

First posted this on 29.03.2014

มันมหัศจรรย์อยู่นะ ตอนจากโตเกียวหนก่อน ผู้คนยังห่อคลุมกาย ความหนาวเย็นยังโหดร้าย เราต้องปิดบานหน้าต่างทุกบาน เหมือนทุกคนตัดขาดจากโลก อยู่ตัวคนเดียว
แค่เดือนครึ่ง เมื่อใบไม้ผลิมาเยือน ผู้คนเปิดบ้าน เปลือยเนื้อตัว (ห๊ะ) สวมเสื้อคลุมตัวที่บางขึ้น ดูเปิดเผยและเปิดใจมากขึ้น
เสียงหัวเราะตามฟุตบาทของคนที่เดินไปมา แสงแดดของฤดูที่มีคนเคยบอกว่า เป็นฤดูกาลของการก่อกำเนิด
โตเกียววันนี้ดูขมน้อยลง แม้แต่อเมริกาโน่ใส่นมแก้วตรงหน้า ก็ดูหวานกว่าเดิม